Zoektocht naar erkenning

Astrid

Astrid schrijft ons over haar ervaringen met haar werkgever zodra zij hoort MS te hebben. Ook vraagt zij of er mensen zijn met een vergelijkbare situatie. Een functie wordt verzwaard en er wordt gevraagd om rust en om een functie omschrijving. Gaat dat samen met MS?

Zoektocht naar erkenning

Astrid schrijft ons over haar ervaringen met haar werkgever zodra zij hoort MS te hebben. Ook vraagt zij of er mensen zijn met een vergelijkbare situatie. Een functie wordt verzwaard en er wordt gevraagd om rust en om een functie omschrijving. Gaat dat samen met MS?

Ik zou graag willen weten of er iemand is die een vergelijkbare ervaring heeft. In 2013 krijg ik de diagnose MS. Mijn werkgever besluit om per direct mijn functie te verzwaren. Ik vraag na een periode van rust om een functie aanpassing / verlichting. Mijn werkgever houdt vier lange jaren vast aan de functie verzwaring.

Misschien duurde het daarom zo lang voordat ik echt wilde geloven dat ik nooit meer terug zou mogen op de Basisschool.

In overleg met de bedrijfsarts ga ik in een door mij voorgestelde lichtere functie starten met de re-integratie. Van mijn werkgever mag ik op deze plaats volledig boven de sterkte en volstrekt arbeidstherapeutisch aanwezig zijn. Ik ben negen maanden arbeidstherapeutisch aanwezig totdat de stress zijn tol eist. Er zijn geen werkzaamheden voor mij.

Ik mag als een stagiair met een collega meelopen. In de ontslagprocedure stellen de kantonrechter en het gerechtshof dat mijn werkgever niet verwijtbaar heeft gehandeld door mij geen aangepaste, verlichte functie aan te bieden. Uiteindelijk leg ik de situatie voor aan het College voor de Rechten van de Mens. Zij oordelen dat ze niet bevoegd zijn om over deze kwestie een oordeel te vellen. 

Gisteren kreeg ik uw oordeel. Ik kan er niet van slapen.

Ik stuurde het volgende bericht met mijn reactie op het oordeel naar het college: Drie leden van uw college hebben mijn verzoek, bekend onder nummer 2018-0193 behandeld. Graag wil ik het volgende met u en de collegeleden delen. Gisteren kreeg ik uw oordeel. Ik kan er niet van slapen. In het voorblad, het verkorte oordeel, schrijft u dat u niet bevoegd bent een oordeel te geven over de vraag of mijn ex-werkgever verboden onderscheid heeft gemaakt op grond van chronische ziekte of handicap door mij niet te laten re-integreren in mijn eigen functie in groep 7 of groep 8.

Als ik had kunnen re-integreren in  groep 7 of groep 8 (of groep 5 of groep 6) was een oordeel van uw college niet nodig geweest en was ik “gewoon” aan het werk gegaan. Helaas heeft u mijn verzoek behandeld als een toets op de wet verbetering poortwachter. Het UWV had hier al een oordeel over geveld, middels het opleggen van een loonsanctie.

Mijn vraag ging over de door werkgever opgedrongen functie in groep 7 en groep 8. Mijn aanwezigheid in groep 6 werd door werkgever ingevuld als een inhoudsloze stage. Groep 7 en groep 8 was een volgens alle deskundigen niet passende functie. De aanpassing die nodig was is dus een groep 5 of groep 6 of groep 7 of groep 8. Mijn werkgever weigerde 4 lange jaren de functie aan te passen. Na het lezen van deze intro was verder lezen voor mij eigenlijk zinloos.

Ik mis mijn werk, de school nog steeds. Langzaam probeer ik weer een eigen weg te vinden.

Uw college heeft niet doorzien hoe geraffineerd mijn ex-werkgever te werk is gegaan. Uw uitspraak geeft mij als persoon met een beperking enkel het gevoel dat ik het werkelijk niet eens waard ben om een uitspraak over te doen. Ik voel me door het college, welke mijn rechten zou moeten beschermen en doet voorkomen dat ook te doen, ernstig in de kou gezet. 

Een werkgever die mij, een werknemer met een chronische ziekte, ter zitting een slecht verliezer noemt. Verloren heb ik al. Mijn gezondheid en mijn werk. Het doet mij erg pijn dat het nodig hebben van aanpassingen door mijn ex-werkgever halsstarrig wordt genoemd. Ook voel ik mij gekwetst dat ik mijn pijlen op steeds een ander zou richten. Er werden verschillende personen naar voren geschoven die hetzelfde beleid vertegenwoordigden.

Ik weet/ voelde mij onder druk gezet. Mijn enige mogelijkheid om terug te keren in werk was in een niet aan mij aangepaste functie. Ik heb altijd met veel plezier en inzet voor de Basisschool gewerkt. Ik mis mijn werk, de school nog steeds. Langzaam probeer ik weer een eigen weg te vinden. Het genegeerd worden, niet gehoord worden, geen aanpassingen krijgen heeft mij in het diepste van mijn ziel geraakt.

Ook het niet hebben kunnen afsluiten van mijn werk heeft zijn sporen nagelaten.

Ps. Wat ik tijdens de zitting niet gezegd heb, omdat ik bang was in herhaling te vallen. Ik zat daar alleen tegenover twee advocaten en vijf medewerkers.

“Het is meer dan mezelf genegeerd, afgeschreven voelen. Ik ben er beschadigd uitgekomen. Vanwege mijn diagnose moest ik het vertrouwen in mijn lichaam terug vinden. Vanwege de handelswijze van de school moest ik het vertrouwen in mijzelf terug zien te vinden. Leren dat ik er met mijn diagnose ook mag zijn, dat ik mijn kwaliteiten nog steeds heb. Dat ik er toe doe. Dat is een lange weg.

Ook het niet hebben kunnen afsluiten van mijn werk heeft zijn sporen nagelaten. Gewoon de collega’s met wie ik jarenlang met veel plezier heb samengewerkt de hand kunnen schudden. Het werk, in het geval de MS zijn tol zou eisen, afbouwen. Wat meer op de achtergrond er bij mogen blijven horen. En als werken er, misschien, niet meer in zit als vrijwilliger betrokken kunnen blijven bij de school waar ik zo veel om gaf.

Het blijft voor mij zo moeilijk. Ik heb dit toen ik mijn diagnose bekend maakte nooit kunnen voorzien. Misschien duurde het daarom zo lang voordat ik echt wilde geloven dat ik nooit meer terug zou mogen op de Basisschool. Ik had vertrouwen en dat vertrouwen is ernstig beschadigd. Het heeft veel tijd en positieve ervaringen nodig om daar enigszins van te herstellen”

U bent niet bevoegd, voelt u niet geroepen, een oordeel te geven. Ik wens u in de toekomst veel wijsheid toe in het beschermen van de rechten van de mens.

Astrid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Sandra schreef:

    Ik herken de rouwperiode waar je doorheen gaat als je hoort dat je chronisch ziek bent. In die periode moet je tegelijkertijd een gevecht aan met de werkgever. Bij mij is gestimuleerd zo snel mogelijk te stoppen. Achteraf bekeken had ik daar veel meer tijd voor nodig gehad.

  • Margit schreef:

    Oh Astrid wat een verhaal! Mijn verhaal als Juf van groep 6 en MS patiënt is compleet het tegenovergestelde.
    Uit jouw verhaal spreekt onbegrip en onwil van degenen waar jij afhankelijk van was/bent.
    Ik wens je veel sterkte om, naast je dagelijkse worstelingen met MS, hiermee te dealen.

  • Karin Timmermans schreef:

    Je bent een kanjer!

  • Suus’ Tassen tegen MS

    Een aantal maanden geleden maakten wij kennis met Susan. Eigenaresse van de Facebook pagina Suus' Tassen. Om de lancering van onze nieuwe site een nog vrolijker 'tasje... › Lees meer

    MS en Werk – Zo kan ’t ook!

    Onlangs deelden wij het verhaal van Angelique. Een verhaal over MS en de toekomst. Vandaag geven wij de beurt aan Yessica. Ook net afgestudeerd en inmiddels werkzaam b... › Lees meer