Zitten

Rob van Schaik

Rob heeft ons een nieuw stuk toegestuurd uit zijn boek Zitten. Hoe reageert iemand uit zijn omgeving op hem en zijn nieuwe voertuig. Eenmaal thuis komen weer nieuwe problemen aan bod. Gaat het nog goed aflopen?

Zitten

Rob heeft ons een nieuw stuk toegestuurd uit zijn boek Zitten. Hoe reageert iemand uit zijn omgeving op hem en zijn nieuwe voertuig. Eenmaal thuis komen weer nieuwe problemen aan bod. Gaat het nog goed aflopen?

De volgende dag tuf ik ‘s middags met de scoot van het werk naar huis en ontdek, in tegenstelling tot mijn verwachting, dat onderweg helemaal niemand naar mij kijkt, laat staan belangstellend is. Twee dagen later ziet een winkelier uit de buurt mij in het rijtuig en ik stop voor een praatje.

Mijn snelle draf lijken op bewegingen van een dronken sukkel

De man kent mij nog van een akkefietje, waarbij ik als wijkagent verscheen.
Koetjes, kalfjes, de geringe criminaliteit in de wijk, de kleinzoon die wordt gescout door Ajax, de vluchtelingenstroom en de dalende benzineprijs, maar geen vragen over de actieradius van mijn nieuwe scootmobiel. Geen interesse in het verstelbare stuur, de extreem wendbare wieltjes en de minimale draaicirkel.

Ik zie, dat hij na een paar minuten toch wat steels naar mijn Ferrari kijkt. Hij begint even later over vermoeidheid en zegt inmiddels veel te weten over energietekort in het algemeen en zijn echtgenote in het bijzonder. Ze is geopereerd aan de pees van een spier in een been. Geloof ik. En ze slaapt alleen maar. Dagen achtereen.

Hoe dan ook, ze kan voorlopig ook niet lopen. En ze slikt de hele dag pillen. Genoeg om alle wilde beesten in de dierentuin een week te verdoven. Dus hij weet wel wat het allemaal voor mij betekent, zegt hij.

Ik besef het net te laat

De farmaceutische industrie is volgens hem corrupt, de medische programma’s op TV worden gesponsord door zorgverzekeraars en de ziekenhuizen in de regio opereren helemaal verkeerd. Geert Wilders wordt minister president en de fysiotherapeut vindt hij maar een hardhandige sadist. Misschien heeft hij gelijk.

Ik kom om half vier ’s middags thuis en voel een soort zwangerschap in mijn maag- en darmstreek. Geen idee natuurlijk, hoe zoiets werkelijk zou voelen, maar in elk geval is de wc dichtbij. Denk ik. Dat MS ook je zenuwen en gevoel voor blaasdruk kan aantasten begrijp ik wel, maar besef ik op dat moment net te laat.

Gelukkig ben ik alleen thuis. Mijn snelle draf zal vast lijken op de bewegingen van een dronken sukkel, die door een onzichtbare plaaggeest steeds in zijn rug wordt geduwd. Te laat. Met een natte broek schuifel ik een minuut later richting badkamer en wasmand. Ik ben erg onvast ter been, ik wankel en ram mijn hoofd tegen de scheerspiegel aan de tegelwand.

Ik raak in lichte paniek

Tot overmaat van ramp gaat in de woonkamer de telefoon en toetert de computer vanwege een inkomend bericht. De Wet van Murphy klopt. Nou de bel van de voordeur nog. Ik negeer de signalen. En tot mijn niet geringe schrik merk ik dat het gevoel uit mijn linkerhand bijna helemaal is verdwenen.

Op de slaapkamer doe ik een schone jeans aan, maar de knopen aan de spijkerbroek voel ik niet meer. De vingers doen ook eigenlijk niets. Ze zijn doof voor de instructies uit mijn kop. Ze bewegen wel, maar de coördinatie is nul komma nul. Er zit een soort lamlendigheid in de hand. Min of meer het gevoel dat je krijgt in je onderlip als de tandarts een forse verdoving gebruikt.

Ik raak in lichte paniek. Hoe lang gaat dit gesodemieter duren? Ik ga even liggen, op de bank. Ogen dicht, maar niet slapen. De deejay op de radio draait Elvis. Die voelt al een tijdje helemaal niks meer, denk ik.

Ze willen wel, maar het lukt niet

Een uur later gaat de kookwekker, die ik actief had gemaakt. Ik ben toch min of meer wat ingedommeld merk ik. Ik sta op van de bank en met veel moeite, eigenlijk met één hand, doe ik de gulp van de ineens vreselijk stugge spijkerbroek dicht. Het lukt niet. Mijn linker vingers willen wel, maar ze voeren de goede bewegingen nauwelijks uit.

Alsof de hand loodzwaar is. Ik ga weer even zitten. Er is geen nieuws op internet en ik surf wat doelloos heen en weer tussen flutberichen over bijtgrage haaien in de oceaan bij Australië en de langzaam dichtslibbende rivieren in ons land. Ik realiseer mij dat ik ben vergeten om mijn handen te wassen. Getverdemme.

Ik slenter naar de keuken, druk de vloeibare zeep in mijn rechterhand en draai de kraan open. Het water is ijskoud. Mijn handen! Ze doen het na een paar minuten allebei weer.
Ik test mijn vingers op de toetsen van de synthesizer. Gelukkig. Ik ben alleen maar moe en niet verlamd. Ik imiteer Keith Emerson en het lijkt nergens op. Maar ik kan dus nog herstellen. Nou de gulp nog dicht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • José schreef:

    Lieve Rob, wat bijzonder geschreven. Ik zie het bijna voor me. Lang niet meer gesproken. Ik ga je weer eens opzoeken.
    Groetjes José eenheid Limburg

  • Ik heb MS

    Catry leeft al 23 jaar met MS. Met recht mag zij zich een 'Gezicht van MS' noemen. Het gaat goed met Catry. Ze is redelijk stabiel. Het lopen gaat soms wat minder maar... › Lees meer

    De Vuelta vs Multiple Sclerose

    Sport en MS. De één zweert erbij en de ander kan het simpelweg niet meer. Maaike, inmiddels ook een vaste schrijfster, schreef een verhaal over sport en MS. Over tegen... › Lees meer