Ze stond in het zwembad

René de Jager

MS & ALS

Gepubliceerd: 11 maart 2019

René heeft eerder voor Platform MS geschreven en heeft gemerkt dat het schrijven van verhalen hem echt helpt met het verwerken van zijn MS. Een oude hobby welke nu 'goed' van pas komt. Tijdens zijn revalidatie in het zwembad maakt hij iets verrassends mee...

Ze stond in het zwembad

De laatste van de vier dingen die ik deze dag in het revalidatiecentrum moest doen was in het zwembad, terwijl ik er voor vandaag naar mijn gevoel wel meer dan klaar mee was! Alleen al het omkleden vond ik dermate vermoeiend dat ik liever een slaapje zou gaan doen.

'René, niet zeiken, Ik heb op mijn oude dag "maar" MS.'

Met de snelheid die bij mijn stemming paste nam ik de treetjes naar dieper water die een temperatuur had waar je een geurige bak thee van kon maken, maar in plaats van de geur van een mooie melange drong de penetrante geur van chloor mijn neusholten in. Als je zelfmedelijden een cijfer kan geven kwam ik waarschijnlijk op een dikke 10 uit!

In de hoek van het bad hing een volgens mijn inschatting en afgaande op haar uiterlijk 13 of 14 jarig meisje aan de rand, één hand de rand omklemmend, de andere hand voor haar drijfband.

Na een kwartiertje mijn oefeningen te hebben gedaan waarbij ik haar regelmatig in de andere baan tegenkwam was het even tijd om de chloordampen even tot diep in mijn longen door te laten dringen en op adem te komen.

De tijd die je nog rest..? Hoe lang weet je dit al? vroeg ik

Ook het meisje hing naast mij weer in haar hoekje van het bad. Een slechte openingszin als je met een jonge vrouw contact wil maken, maar ik vroeg haar; "Waarom ben jij hier in de revalidatie?"

"Mijnheer, ik heb ALS en ik wil voor de tijd die mij nog rest zo mobiel mogelijk blijven en een zo goed mogelijke conditie hebben."

Ik stond even met mijn mond vol tanden... De tijd die je nog rest..? Hoe lang weet je dit al? vroeg ik, en zij wist mij te vertellen "ik ben nu 21, dus nu zo’n 15 jaar."

Ze vertelde mij ook dat na het zwembad de psycholoog nog op het programma stond en dan was ze klaar voor vandaag en kon ze opgehaald worden om naar bed te gaan. Is de psycholoog jou aan het helpen om met je ziekte om te gaan? Vroeg ik haar.

Eenmaal in de auto terug naar huis zat ik door mijn tranen heen naar de weg te staren en stilletjes kapot te gaan...

Nee, ik ben aan mijn zelfbeeld aan het werken, door mijn ziekte ben ik langjarig op school gepest omdat ik te dik ben en niet mee kon komen met leren, spelen en sporten...

Van mijn aanvankelijke zelfmedelijden was niets maar dan ook niets meer terug te vinden, en eenmaal in de auto terug naar huis zat ik door mijn tranen heen naar de weg te staren en stilletjes kapot te gaan, wat een drama voor dit lieve mensje, en wat doen die kinderen haar aan!

De enige gedachte die nog tot mijn doordrong was; 'René, niet zeiken, Ik heb op mijn oude dag "maar" MS.'

Laat een reactie achter op Karin timmermans Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Marleen Berkhof schreef:

    Wat een indrukwekkend verhaal….zet ook mij met beide voeten weer op de grond….Dit verhaal ik net even nodig..en wat schrijf je boeiend..heel prettig om te lezen !

  • Elly van Duin schreef:

    Wat heftig en ja dan heb jij ‘maar’ ms. Zo zie je dat het leven soms niet eerlijk is ,niet voor jou maar ook niet voor een ander. Je kan alleen maar hopen dat ze nog alles kan beleven wat ze wil en kan zonder pijn maar met liefde.

  • Karin timmermans schreef:

    Rene je bent een topper! We kunnen meer dan we denken!

  • Mama is een beetje ziek

    Annelies van Oost

    Annelies schrijft dit keer over haar gesprek met haar dochters. Het gesprek over wat komen gaat. Een stamceltransplantatie. Een zware periode voor hen allemaal. Zoals ... › Lees meer

    MS & Feestje: Carnaval

    Jose

    Mijn naam is Jose en ik woon samen met mijn vriend Marc in Oisterwijk oftewel Döllekesgat tijdens het feest dat carnaval heet! Afgelopen weekend was het dan eindelijk ... › Lees meer