Wonen in New York met MS tijdens de coronacrisis

Marylene Smeets

MS & Coronavirus / COVID-19

Gepubliceerd: 11 april 2020

Zij voelt zich een Nederlandse in hart en nieren. Zij woont al ruim 23 jaar in New York. Zij is werkzaam voor de Verenigde Naties. En zij heeft MS. Alhoewel de MS zich rustig houdt, beleeft ook zij de hele corona crisis van dichtbij. En hoe? Waar de straat normaal vol is met mensen is er nu bijna niemand te zien. Een verhaal, rechtstreeks vanuit New York...

Wonen in New York met MS tijdens de coronacrisis

Hoewel ik me een Nederlandse voel in hart en nieren, ben ik sinds 1997 — toen ik hier kwam wonen en werken — ook een verstokte New Yorker. Ik heb hier al heel wat crisissen beleefd, van 9/11 tot mijn persoonlijke 9/11: de MS-diagnose die ik in 2003 kreeg. Wonen in The Big Apple heeft me geholpen om mijn diagnose te overwinnen omdat ik hier over een schat aan holistische geneeswijzen beschikte.

Af en toe komt er woede naar boven over hoe beperkt mijn leven nu is

Nu probeer ik mijn geadopteerde thuis te steunen. Gelukkig kunnen bepaalde geneeswijzen uitstekend plaatsvinden per telefoon, zoals BodyTalk, een holistische methode die probeert de zelfgenezende kracht van het lichaam te herstellen. Zo kan ik de helden die mij hebben geholpen om beter te worden een beetje bijstaan.

Op Instagram stelde iemand naar aanleiding van de coronacrisis de vraag: als je terugkijkt op deze periode, wat wil je er dan uit hebben gehaald? Voor mij is dat mijn gezondheid verder verbeteren en een grondige voorjaarsschoonmaak houden — wat volgens de Traditionele Chinese Geneeskunde ook goed is voor je gezondheid! 

Het hoofdkantoor van de VN, waar ik werk, is voorlopig gesloten voor het personeel wiens fysieke aanwezigheid niet essentieel is. Sinds 16 maart werk ik daarom thuis. Wanneer ik ’s morgens opsta, rol ik mijn yogamat uit om te mediteren. Na de douche ga ik in mijn ochtendjas achter de laptop zitten om aan de publiciteit te werken van mijn boek, Genadeloos geschenk – uitgepakt in New York. Daarin beschrijf ik hoe ik mijn MS-diagnose ben overkomen.

Gelukkig zijn mijn wandelingen naar de Hudson nog geoorloofd

Vervolgens maak ik me klaar voor mijn werk: een keurig jasje voor alle video-vergaderingen, maar daaronder lekker een spijkerbroek. Vaak heb ik een videolunch met wat ik “vrollega’s” noem: collega’s met wie ik bevriend ben. Als het mooi weer is, neem ik mijn laptop mee naar een plantsoen vlakbij de Hudson-rivier.

New Yorkers mogen alleen nog maar vrijetijdsactiviteiten buiten ondernemen als ze daardoor niet in contact komen met anderen; gelukkig zijn mijn wandelingen naar de Hudson nog geoorloofd. Wanneer ik rond een uur of zes klaar ben met werk, trek ik mijn yogakleren aan voor een les op You Tube.

Om zeven uur schuif ik mijn raam omhoog om mee te doen aan het applaus voor de mensen in vitale beroepen. Soms wandel ik ’s avonds weer richting de Hudson, om daar in het maanlicht te telefoneren en de appjes van mijn lieve naasten in Nederland te beantwoorden.

Ik ga het allerbeste halen uit deze pauze.

Mijn sociale dagelijks leven is van de ene op de andere dag gekrompen tot een bestaan dat zich tot 15 huizenblokken beperkt: van de Hudson tot de Whole Foods-supermarkt. Maar ik ben me er diep van bewust dat ik enorm bevoorrecht ben in vergelijking met ontzettend veel New Yorkers. Iedere ochtend aan het einde van mijn meditatie dank ik mijn lucky stars daarvoor. En voor mijn geweldige gezondheid. Omdat ik sinds mijn MS-diagnose supergezond eet, ben ik al twee decennia lang niet geveld door de griep.

Af en toe komt er woede naar boven over hoe beperkt mijn leven nu is, ook omdat mijn enige contact met naasten elektronisch is. Die woede geef ik dan alle ruimte, door erover te schrijven en zelfs met mijn vuisten op een kussen te slaan. Maar aan de andere kant van die woede vind ik acceptatie van de situatie die er nu blijkbaar moet zijn.

Ik hoop dat we met ons allen ervoor zullen zorgen dat ondanks de ellende die het coronavirus veroorzaakt, er veel zal verbeteren — en ik ben vast van plan daar mijn steentje aan bij te dragen. Ondertussen vindt mijn lichaam deze pas op de plaats heerlijk. De gouverneur van New York noemt het bevel tot binnenblijven “New York State on PAUSE”.

The city that never sleeps doet noodgedwongen een middagdut. Ik ga het allerbeste halen uit deze pauze.

Marylene

 

Woon jij ook in een verre, vreemde, grote stad? En heb jij ook een verhaal welke je met ons wilt delen? Stuur dan een mail naar [email protected]!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

A word from our founder

Floris

Hej! Floris hier! Tijd voor een nieuwe update omtrent Platform MS en de toekomst. Waar gaan wij heen? Welke mensen gaan we laten verhalen? En de vraag aan jullie allem... › Lees meer

Het is oké om soms te huilen…

Floris

Het gaat al een poosje niet zo goed met de vrouw van Floris. Sinds begin februari heeft zij last van evenwichtsstoornissen met daarbij heftige duizeligheid en misselij... › Lees meer