Wiebelen in de herfst…

In het begin van Platform MS hebben we in een korte periode veel verhalen ontvangen van Annelies. Deze hebben we in de afgelopen maanden gepubliceerd. Het volgende verhaal van Annelies is geschreven in de Herfst van 2016. Al weer even geleden maar daardoor niet minder spannend en juist weer erg herkenbaar. Wanneer heb jij last van nieuwe kwaaltjes? Met koud of warm weer?

Maar soms is mijn lichaam zo gespannen dat zelfs de aanraking al gevoelig is…

Het is een stormachtige herfstdag. En dat herinnerd mij er aan om een verhaal te schrijven, waarom ik deze maanden niet echt fijn vind. Maar ook wat ik aan deze maanden wel leuk vind. De lichtjes, kaarsjes, stamppotten, snert (erwtensoep) en de gezelligheid. Want deze maanden brengen ook een hoop gezelligheid, Sinterklaas, kerst, oud en nieuw en onze verjaardagen. Het samen zijn met z’n allen, de sfeer, lekker eten gewoon alles met elkaar vind ik erg fijn.

Als het weer veranderd, veranderd mijn lichaam mee. Alles wordt strammer, krampachtiger en pijnlijker. Mijn hele lichaam gaat in strijd en protesteert. Alles gaat wat meer tintelen. Mijn lichaam vraagt dan om beweging, omdat het verlichting geeft. Maar bij te veel beweging gaat ook alles weer tintelen. Ik moet dus de juiste dosis beweging vinden, dat is af en toe nog best lastig kan ik je vertellen. Wiebelen, klinkt gek wiebelen, maar die beweging gaat goed. Maar een stuk lopen, gaat niet echt lekker. Als ik dan weer in de rust kom begint alles weer te tintelen.

In de warmere maanden blijft die oude diesel wat beter op gang.

Uit bed komen in deze maanden gaat wat moeizamer en pijnlijker. Opstart problemen, een oude diesel die op gang moet komen ;-). Als alles dan opgestart is en warm heeft gedraaid dan gaat het wel weer. Maar merk aan het lopen dat alles niet zo goed gaat als in de warmere maanden en krijg ook heel gauw kramp in mijn tenen en benen. In de warmere maanden blijft die oude diesel wat beter op gang, door dat hij waarschijnlijk wat beter is warmgelopen. En warm kan blijven.

Het werken wil nog wel, maar ook daaraan merk ik dat het weer veranderd is. Het wordt steeds drukker op het werk in deze periode. Wat voor mij inhoud dat ik wat meer stil moet staan om mijn werk te doen. Ik sta op een koude afdeling en dan de kou en vochtigheid van buiten er nog eens bij, merk ik dat mijn lichaam sneller protesteert. Collega’s merken het niet aan mij, omdat ik mijn werk wel doe en niet zo gauw iets vraag, komt ook omdat ik dan denk dat ze me een zeur gaan vinden. Ik hoef ook niet vaak wat te vragen, want de meesten houden er toch wel rekenschap mee.

Het wiebelen is voor mij wel een oplossing om even het gevoel van de onrustige benen te verminderen.

Maar soms moet ik echt wel eens iets laten en een collega vragen en daar wordt gelukkig altijd positief op gereageerd. Als ik thuis kom na het werk en ik ga in de relaxedmodus, dan begint alles te tintelen. In de warmere maanden heb ik hier weinig tot geen last van, maar in deze maanden, roept mijn lichaam om beweging. Ik begin dan te wiebelen met de benen. Maar als ik dat ga doen, krijg ik meestal de vraag of ik moet plassen. Het wiebelen is voor mij wel een oplossing om even het gevoel van de onrustige benen te verminderen.

Ook dan gaat mijn lichaam in strijd, omdat ik dan heel voorzichtig/krampachtig ga lopen.

In deze maanden heb ik het ook altijd koud. Het hoeft niet eens te vriezen maar bij een lager temperatuur heb ik het al koud. Hoe dik ik me ook aankleed, hoe hoog ik de kachel zet. Ik hou het koud. En dan vooral mijn voeten, als die koud zijn en blijven krijg ik het niet meer warm. Maar een witte deken in de winter vind ik prachtig en kan ik ook zeker wel van genieten. Alleen het naar buiten gaan in de winter, ik zie op tegen die kou en als het flink gevroren heeft, als alles spiegelglad is geworden. Dat is niet alleen voor mij geen pretje maar voor de meeste mensen niet natuurlijk. Ook dan gaat mijn lichaam in strijd, omdat ik dan heel voorzichtig/krampachtig ga lopen. Maar in de auto zit ik dan ook niet relaxed, lees krampachtig, en doet alles me zeer. Dat is best vermoeiend eigenlijk.

Als ik slaap dan slaap ik en verneem ik mijn lichaam niet meer.

Een lekkere warme douche doet soms wonderen. Daar wordt mijn lichaam wel wat rustiger van. Ook een heerlijke massage van mijn vriend helpt mijn lichaam te ontspannen. Maar soms is mijn lichaam zo gespannen dat zelfs de aanraking al gevoelig is. Het enige wat dan helpt is op bed gaan en mijn lichaam op die manier de rust en ontspanning geven. Helpt niet altijd. Soms wat moeite om in slaap te komen, maar als dat gelukt is, is het bij mij wel zo, als ik slaap dan slaap ik en verneem ik mijn lichaam niet meer.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

En reactie op “Wiebelen in de herfst…

  1. Respect voor jou Annelies. Ik verneem het net weer anders,maar die rottige tintelingen word je soms gek van,en zeker als ik echt wat wil doen.. In de winter is het helemaal niet fijn en echt,ik kom net als jij heel slecht van de plek af. Het uit het waterbed opstaan is ook al zo`n crime,ondanks dat deze warmte heerlijk is als ik er in kruip en eindelijk ontspan. Het omgaan met je lichaam ,en zeker met warme dagen is echt afwegen. Heb ik pijn.. doe ik echt niks. De buitenwereld ziet niks aan mij..Maar die binnenkant he. En maar doorgaan. Omdat je moet bewegen,en ik er nog suiker bij heb ook… Vond jou verhaal erg mooi om te lezen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *