Wereld MS dag – 1 diagnose en 3 gezinsleden met MS

Iedereen heeft een uniek verhaal. Laura vertelt ons over haar diagnose op 22e jarige leeftijd. Ook nog eens precies op haar verjaardag. Ondanks dat haar vader en zus ook MS hebben komt deze diagnose erg onverwacht. Om op wereld MS dag stil te staan bij alle gezichten die MS heeft delen wij vandaag meerdere verhalen. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en elk verhaal is uniek. Daarnaast zijn er veel overeenkomsten. Laura deelt haar versie met ons.

“De volgende dag kwamen mijn gezinsleden en vriend binnen op de kamer met cadeaus om me toch een gelukkige verjaardag te wensen, want ik werd vandaag
namelijk 22 jaar.”

Mijn naam is Laura, 23 jaar, laatstejaars student verpleegkunde. Ik zat in mijn 2e jaar verpleegkunde toen het noodlot toesloeg namelijk; Multiple Sclerose. Mijn klachten waren dat ik vermoeid was, maar dit linkte ik altijd aan de drukte van het student zijn,  tot dat ik plots gevoelsvermindering kreeg in mijn rechterarm. De 1e dag negeerde ik dit gevoel want ik dacht dat ik op mijn arm had geslapen, maar op dag 3 besloot ik toch om een afspraak te maken bij de huisarts. Via de huisarts werd ik doorgestuurd naar de spoed afdeling. Hier hadden ze nog allerlei onderzoeken gedaan en ik moest een nacht blijven ter observatie.

De volgende dag kwamen mijn gezinsleden en vriend binnen op de kamer met cadeaus om me toch een gelukkige verjaardag te wensen, want ik werd vandaag namelijk 22 jaar. Helaas was dit geluk van zeer korte duur en kwam de verpleegkundige binnen om te zeggen dat ik naar een andere afdeling ging verhuizen en dat de dokter zo dadelijk langs kwam om de resultaten te bespreken.

Toen ging er toch al een alarmbelletje bij mij rinkelen en op dat moment wist ik dat ik mijn verjaardag niet thuis zou kunnen vieren. Nog niet veel later viel het oordeel “Multiple Sclerose”. Nog steeds leefde ik in ongeloof want allé, dat kon toch niet? En hoe zit het met mijn studie als verpleegkundige, kan ik die nog verder doen? En kinderen, kan of mag ik nog kinderen krijgen later? En mijn vriend, wil die wel een vriendin die ziek is? Er ging echt van alles door me heen..

“Uiteindelijk heb ik de diagnose een plaats kunnen geven en zie ik het nu wel als “een verjaardagscadeau”.

Mijn papa en oudere zus zijn ook beide MS patiënten – maar zij hadden veel meer uitgesproken klachten en ze hebben altijd gezegd dat MS niet erfelijk zou zijn en we ons niet op voorhand kunnen laten testen. Nu stel ik mijzelf uiteraard nog altijd de vraag hoe het dan kan dat er 3 personen van de 5 in één gezin deze diagnose hebben gekregen? Niemand had dit zien aankomen en het leek alsof er een bom insloeg in ons gezin want er was weer iemand “met”.

Uiteraard zijn we zeer dankbaar dat we alle 3 nog goed kunnen functioneren. We worden zo goed geholpen en opgevolgd, want dat houdt ons gezin ook recht en hieruit krijgen we veel steun van elkaar. Uiteindelijk heb ik de diagnose een plaats kunnen geven en zie ik het nu wel als “een verjaardagscadeau”. Ik weet nu meer de kleine dingen in het leven te appreciëren, ik weet nu wie mijn echte vrienden zijn, ik weet hoe sterk gezin wij hebben en hoeveel geluk ik heb met mijn vriend. Ik was nog maar 14 jaar toen ik hem leerde kennen, maar hij is tot op de dag van vandaag nog altijd mijn grootste steun. Niet alleen hij, maar ook mijn schoonouders zijn echt mensen die een plaats gekregen hebben diep in mijn hart. Helaas is MS nog erg taboe in het dagelijks leven.

Ook mijn studie als verpleegkundige heb ik nooit opgegeven omdat ik nog goed kan functioneren en geen klachten meer ervaar van mijn ziekte. Eind juni zal ik mijn diploma behalen en in augustus kan ik beginnen in een ziekenhuis met een vast contract. Hierdoor alleen al vind ik dat ik trots op mezelf kan zijn en dat mijn positiviteit nu eindelijk beloond wordt. Het is nog wel altijd een balans vinden tussen de vermoeidheid en het dagelijkse leven. Je moet echt leren plannen en onverwachte uitstapjes daar hou ik niet zo van. Maar gelukkig houdt iedereen hier goed rekening mee en probeer ik mijn leven zo goed mogelijk verder te leven want opgeven staat namelijk niet in mijn woordenboek.

Laura

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.