Weekendje Prednison

Annelies van der Heide

MS & Prednisonkuur

Gepubliceerd: 28 december 2016

Op 17 augustus krijgen we het negende verhaal van Annelies binnen. En nu mogen we het eindelijk publiceren. We horen je denken; elke twee weken het verhaal van Annelies, het negende verhaal, dat is 18 weken. En ja, dat zijn 4,5 maanden (ongeveer). Nu het woord aan Annelies...

Weekendje Prednison

De afspraak voor een drie daagse prednison infuus kuur was gemaakt. De eerste dag was 15 januari op de dagopname. De andere dagen moest ik op het spoedplein zijn. Mijn moeder weer meegenomen de eerste dag. Geen idee wat me te wachten stond. Alleen wat beknopte informatie gehad. Ik laat het wel over me heen komen en zie het wel.

Aangekomen op de dagopname mocht ik mee komen naar een speciale stoel, die ik zelf kon bedienen. Daar werd mijn bloeddruk gemeten en het infuus gezet. Wou het graag in mijn linker hand hebben, want dan kan ik in ieder geval nog iets doen. Ben namelijk rechtshandig. De verpleegkundige vertelde me wat ze allemaal ging doen. Eerst kreeg ik zoutoplossing in het infuus en daarna werd de prednison er langzaam door heen gedruppeld. Al met al duurde het ongeveer een uurtje.

Ik denk als die naald er nu maar niet uit hoeft want morgen moet ik weer en wil niet weer geprikt worden.

In het begin vernam ik niet zoveel van het goedje, maar later begon mijn hand en arm toch wel wat zeer te doen. Maar dat was wel gebruikelijk. Nog wat drinken daar gekregen en toen was het alweer klaar. Ik denk als die naald er nu maar niet uit hoeft want morgen moet ik weer en wil niet weer geprikt worden. Maar gelukkig bleef hij zitten en werd het goed ingepakt. Morgen en overmorgen moest ik me melden op het spoedplein. Ik hoefde daar geen afspraak voor te maken. De verpleegkundige zou doorgeven dat ik morgen kwam. Advies was wel om het in de ochtend te doen omdat het in de middag wel drukker kan zijn.

Ik voelde me gelijk al stukken fitter. Maar ik was al gewaarschuwd; je kunt de eerste dag gelijk een opleving krijgen, maar dat zegt niks over het verdere verloop. Ik was en bleef optimistisch en hoop dat morgen net zo goed gaat. Dit voelt in ieder geval al goed.

Zaterdagochtend met mijn vriend in de auto weer die kant op. Mij gemeld bij de balie. Ze wisten wel dat ik zou komen, maar wat er precies moest gebeuren wisten ze niet. Dus even plaats nemen in de wachtkamer en ik werd wel opgeroepen. Dat heeft bijna een uur geduurd. Ze hadden de medicatie niet klaar gelegd en dat moest nog opgezocht worden. Weer aan het infuus gezet en dat was nu sneller als de eerste keer klaar. Morgen ligt alles wel klaar want ze wisten er nu van.

Thuis gekomen kakte ik al snel in. Ze hebben toch gelijk. Eerst maar op bed gegaan even bijkomen. We hadden die avond ook nog een verjaardag en wou eigenlijk wel even heen. Maar ja als het niet kan en lukt dan gaat het over natuurlijk. Na mijn dutje was ik er weer. En voelde me wel beter maar gisteren was het toch een betere dag. Niet te laat maken vanavond en morgen maar weer zien.

Pijn deed het niet maar erg prettig was het ook niet.

Zondagochtend bij de balie gemeld en ik kon gelijk wel meelopen. Het infuus werd weer klaar gemaakt en dit keer ging het nog sneller. We stonden binnen het uur al weer buiten. Wat was ik blij dat de naald er uit was. Die begon nu toch wel wat te irriteren en te jeuken. Pijn deed het niet maar erg prettig was het ook niet.

Deze dag was nog minder dan de dag er voor. Ik was kapot. Het enige wat ik kon was op bed gaan en slapen. Dus dat heb ik ook zoveel mogelijk gedaan. Van de neuroloog moest ik het werk eerst ook maar even laten. Eerst opknappen en zien we dan wel verder.

Je zou juist denken dat je van dat infuus opknapt maar bij mij ging het alleen maar bergafwaarts. Ik bleef maar vermoeid en had het idee dat ik alleen maar vermoeider werd. Wel werd mijn arm steeds wat beter. Er kwam weer wat gevoel in mijn vingers, alleen nog niet zo als het moest zijn. Maar hier was ik al blij mee. Nu alleen het zicht nog, maar mijn oog trok niet bij. Ze hadden wel gezegd dat het tijd nodig heeft en dat het wel 6 weken kan duren. Maar ik was er niet gerust op. Mijn menstruatie bleef ook uit en had gelezen dat het kon komen door de prednison. Dus maar even afwachten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • gaatske sipma schreef:

    Zo als iedere keer weer ” genoten” van je verhaal best wel heftig , want je bent nog zo jong maar gelukkig wel heel positief .

  • Amelia and her monthly Tysabri

    Amelia Grace Roe

    Vorig jaar hebben we haar blog gedeeld op Platform MS. We hebben haar ook gevraagd of zij een persoonlijk verhaal wilt delen op Platform MS. En dat wilde ze. Het heeft... › Lees meer

    Help! Tysabri en ontzettend vermoeid…

    Anika Linckens

    Al eerder heb ik mijn verhaal geschreven over de loop van mijn diagnose en behandeling. De oproep of je met de neuroloog overweg kan of niet triggerde mij in dit verha... › Lees meer