Wazig zicht

Maaike Meijer

Maaike heeft iedere zomer last van klachten aan haar ogen. Wazig zicht. In haar familie komt MS voor, maar door artsen wordt het steeds afgewimpeld. Lees hier haar verhaal rond haar symptomen en de diagnose.

Wazig zicht

Maaike heeft iedere zomer last van klachten aan haar ogen. Wazig zicht. In haar familie komt MS voor, maar door artsen wordt het steeds afgewimpeld. Lees hier haar verhaal rond haar symptomen en de diagnose.

Het is augustus 2016 als ik opeens, zomaar uit het niets, een flinke waas voor mijn rechteroog ervaar. Ik kom tot de conclusie dat de schoonheidsspecialiste, die ik eerder die dag bezocht, waarschijnlijk wat wimperverf in mijn oog heeft gemorst. Na enkele dagen is de waas er nog steeds, maar ik besteed er verder geen aandacht aan.

Uit het niets ervaar ik een flinke waas voor mijn rechteroog

Toch is deze waas hinderlijk aanwezig en het maakt mij ergens onzeker; het lijkt iedere zomer raak te zijn. De voorgaande zomers speelden een zwalkend been, tintelingen en duizeligheid telkens in periodes van acht weken op. Als jong gezin is het rennen, vliegen, springen, vallen, duiken en weer opstaan. De huisarts wijt mijn klachten in de eerste instantie dan ook aan stress. Ondanks mijn onzekerheid vind ik mijn draai en verdwijnt mijn slechte zicht naar de achtergrond.

December 2016 begin het slechte zicht toch weer op te spelen. Na een bezoek aan de huisarts, waar een waarneemster het niet vertrouwd, beland ik bij de oogarts in het ziekenhuis. “U voldoet aan alle criteria voor een oogzenuwontsteking.” Bij dat woord breekt het zweet mij overal uit, want begon de MS bij mijn moeder en haar zus ook niet op deze wijze?

Met horten en stoten durf ik de beste man de vraag te stellen: “Kan dit ook een teken van MS zijn? Mijn moeder en haar zus hebben deze ziekte ook en zij zijn beiden bekend met een oogzenuwontsteking.” De oogarts geeft aan dat hier absoluut geen tekenen voor zijn en dat de meeste oogzenuwontstekingen op zichzelf staan.

Heel even speelt de onzekerheid weer op

Toch vertrouw ik het allemaal niet en laat het me niet los. Wederom een bezoek aan de huisarts. Zij begrijpt, gezien frequentie van de ziekte in mijn familie, mijn angst en verwijst mij door naar de neuroloog. Na een mri-scan, waar zoals later zal blijken wel enkele afwijkingen te zien zijn, kan de neuroloog mij geruststellen: ik heb geen MS.

Ik vind mijn draai weer en merk in de maanden erna dat mijn zicht ook steeds meer terugkeert. Mijn lichaam herstelt zichzelf en ik merk dat dit mij enigszins geruststelt.

Na een heerlijke zomer met mijn drie mannen lijkt alles weer ‘normaal’ te zijn. Het najaar van 2017 volgt en ik voel me, op mijn vermoeidheid en tintelingen na, eigenlijk best goed. Ik merk in de kerstvakantie dat ik toch wel erg moe ben en heel even speelt de onzekerheid weer op. Ook nu weet ik mij al snel weer te herpakken en grijp ik terug naar de woorden van de oogarts: “Er zijn geen tekenen om aan te nemen dat u MS heeft.”

Ik ben ‘opgelucht’

Eind januari 2018 gaat het weer mis: de tweede oogzenuwontsteking slaat genadeloos toe. Ik zie vrijwel niets en ben onwijs bang en onzeker. Ik bel direct de huisarts en zij stuurt mij door naar een neuroloog gespecialiseerd in MS. Tijdens deze eerste afspraak wordt al snel duidelijk dat er op de mri van december 2016 al enkele afwijkingen te zien waren.

Boos, maar ook onwijs bang voor dat wat zou gaan komen, krijg ik een maand later al een mri. Een week later kwam de ‘verlossende’ diagnose: “U heeft MS.” Ik hoor mijn vriend naast mij huilen, maar ik…….ik ben volgens mij ‘opgelucht’. Opgelucht dat al mijn tot nu toe ‘vage en onzichtbare’ klachten, helemaal niet ‘vaag en onzichtbaar’ zijn, maar echt en aanwezig.

Hoe gaat het nu? Ik geniet iedere dag van mijn geweldige vriend en onze twee toppers van kinderen. Ik werk, dankzij de medewerking van mijn werkgever, nog steeds parttime. Ik heb een begripvolle familie en lieve vriendenkring om mij heen. Zonder al deze lieve mensen zou ik niet staan waar ik nu sta. Het is zo fijn om te weten dat er altijd mensen zijn waar je op terug kunt vallen.

Het blijft een terugkerende drempel

Mede dankzij het revalidatietraject heb ik geleerd om mijn grenzen aan te geven, balans in mijn leven aan te brengen en mij niet druk te maken om wat andere mensen van mij vinden. Dit laatste blijft een terugkerende drempel, want aan de buitenkant zie je niets en dan velt de maatschappij toch al heel snel een oordeel over jou. Toch laat ik mij daar niet door afschrikken en maak ik bewuste keuzes. Keuzes waar ik gelukkig van word. Keuzes die mij, en daarmee ook mijn gezin, energie geven. Keuzes waardoor ik mijzelf kan en mag zijn!

De toekomst? Pluk de dag en geniet van de kleine dingen in het leven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

MS en de toekomst

Op onze oproepen om verhalen te delen met specifieke onderwerpen, komen vaak heel inspirerende reacties en verhalen binnen. Zo ook het verhaal van Angelique. Zij reage... › Lees meer

A word from our founder

Hej! Floris hier! Tijd voor een nieuwe update omtrent Platform MS en de toekomst. Waar gaan wij heen? Welke mensen gaan we laten verhalen? En de vraag aan jullie allem... › Lees meer