Wachten…

Marloes Heemskerk

Schrijven voor Platform MS werkt aanstekelijk. We begonnen ooit de verhalenreeks van Annelies. Al gauw volgden Saar, Lauren en ook Marloes. Op Wereld MS dag schreef Marloes een verhaal welke al gauw viraal ging op Facebook! Haar volgende verhaal vertelt wederom pijnlijk goed hoe haar leven met MS is...

Wachten…

Schrijven voor Platform MS werkt aanstekelijk. We begonnen ooit de verhalenreeks van Annelies. Al gauw volgden Saar, Lauren en ook Marloes. Op Wereld MS dag schreef Marloes een verhaal welke al gauw viraal ging op Facebook! Haar volgende verhaal vertelt wederom pijnlijk goed hoe haar leven met MS is...

Wachten. Een woord waar velen net als ik niet al te positief tegen over staan. Vaak lege stille tijd waarin de klok overdreven luid aanwezig is. De wijzers tikken verder. Tijd gaat door terwijl jij daar ergens in een zone zit tussen toen en nu. Een plek waar ik me geregeld vind als ik weer eens zit te wachten op een uitslag. Zo ook vandaag...

Niks actief en zelfs de oude plekken waren wat geslonken.

Iets minder dan 9 maanden geleden...god wat vliegt de tijd voorbij... begon ik aan Aubagio. Nadat de MRI aangaf dat het toch wel te veel achteruitging was besloten om met deze medicatie te starten. Bij het medicijn hadden veel mensen baat maar konden ook veel bijwerkingen zijn. Al met al is het haar uitval bij mij het ergste en ook wel redelijk meer dan de beschrijving zei. Maar goed, met volle moed ging ik aan de slag en 1 voor 1 gingen de pillen er in. En toen wachten tot het zou werken en de nieuwe mri.

De tijd tikte vrolijk veder terwijl ik deze gebruikte om te dealen met alles wat op me pad kwam.

Mijn baan was al lang en breed verleden tijd maar nu begon het hele uwv verhaal. Wia/iva ...wel/niet. Een gevecht met jezelf daarin tegen wat is beter en wat wil je. Weer voor de zoveelste keer meer inleveren dan wat je wil. En wachten... wachten op de brieven en opluchting die je zou moeten voelen als het woord iva op de deurmat valt. Inmiddels is de brief gevallen en heb ik het intens verdriet gehad. Maar nog altijd zit ik te wachten op die opluchting die zou moeten komen.

Mijn relatie die ik had verbroken en alle regel dingen er om heen. Wachten op goedkeuring van de bank omtrent het koophuis en wachten op alle afspraken omdat er feestdagen zijn. Hiermee ik voor nu nog op een laag pitje bezig ben om het hoofdstuk te sluiten. Beetje in de wacht dus voor het nieuwe hoofdstuk vooralsnog.

De MS was veel meer aanwezig en ik begon hem toch echt te knijpen.

Informatie verstreken aan de gemeente. Nu zo in me eentje afgekeurd en wel zijn de onkosten niet te dragen. Wachten.....Omdat informatie langs elkaar heen loopt. Een grote bende tussen gemeente en uwv waarmee ik nu nog bezig ben. Maand 4 gaan we in. Langzaam aan druppelt er wat binnen. Maar na drie maanden wachten mag dat ook wel. En nog wacht ik op het goede einde van deze rompslomp.

Al die tijd ging het voor mijn gevoel slechter met me. De MS was veel meer aanwezig en ik begon hem toch echt te knijpen. Zou de MS dan toch gewoon door gaan? Mijn benen zaten vol met spasme en stroom wat met de dag erger leek te worden. Ook mijn vermoeidheid liet me niet met rust en ik besloot uiteindelijk toch maar met de neuroloog in gesprek te gaan. Het zou de stress kunnen zijn. Niet verwonderlijk met alles wat aan de gang is in mijn leven. Maar toch voor de zekerheid de MRI vervroegt.

Voor hoe lang weet ik niet en kan me nu ook niet veel schelen.

Toen weer Wachten. Zo ook vandaag... Wachtend in de spreekkamer recht tegen over de neuroloog. Op die paar woorden waarmee ik enigszins weer gelijk kom te staan met de wijzers op de klok.

De medicatie doet zijn werk! Niks actief en zelfs de oude plekken waren wat geslonken. Daar bij ook nog enige zekerheid dat de bestaande klachten minder zouden zijn zodra de stress periode voorbij is. Wat je dan voelt valt eigenlijk niet te omschrijven. Daar in dat hoofd, onder die dikke schedel laag is het stil. De MS slaapt of hoe je het ook noemen wil. Je lichaam even beschermd van de slopende ziekte. Ik was en ben nog een soort in shock. Het intense geluk overrompeld mij. Ik ben veilig. Voor hoe lang weet ik niet en kan me nu ook niet veel schelen. Het is stil; er is weer wat hoop. Iets wat na ruim anderhalf jaar van onzekerheid, verdriet en ellende inslaat als een bom. Een bom die uiteenspat in een overweldigde geluksemotie waarvoor geen woorden te vinden zijn.

wach·ten (wachtte, heeft gewacht)1blijven op een plaats tot iem. of iets komt: op iem. wachtendaar zit ik niet op te wachtendat hoeft voor mij niet; wat staat ons nog te wachten? wat voor onheil kunnen we nog meer verwachten?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hoe ik neuroloog werd?

Via LinkedIn komen wij in contact met Esther Zeinstra, Neuroloog bij het Isala ziekenhuis in Meppel. We vragen haar of zij een verhaal wilt schrijven over haar werk al... › Lees meer

Het verhaal van Julie

Als je op 16-jarige leeftijd de diagnose MS krijgt, dan is dat verschrikkelijk. Het gebeurde Julie. Inmiddels is zij twee scholen verder, heeft een heerlijke vriend en... › Lees meer