Waarom ik ruzie kreeg op de parkeerplaats…

Melissa Laseur

Een aantal MS'ers staan op ons verlanglijstje om hun verhaal te publiceren. Zo ook Melissa. Eigenaar van Style by Melis. En blogster. En sinds vandaag dus ook schrijfster voor Platform MS. Ze heeft zelf aangegeven dat ze het heel erg tof vindt om te bloggen en dat, net als vele andere bloggers, zij regelmatig krijgt te horen dat haar verhalen zo inspirerend zijn.

Waarom ik ruzie kreeg op de parkeerplaats…

Een aantal MS'ers staan op ons verlanglijstje om hun verhaal te publiceren. Zo ook Melissa. Eigenaar van Style by Melis. En blogster. En sinds vandaag dus ook schrijfster voor Platform MS. Ze heeft zelf aangegeven dat ze het heel erg tof vindt om te bloggen en dat, net als vele andere bloggers, zij regelmatig krijgt te horen dat haar verhalen zo inspirerend zijn.

Wij parkeerden onze auto op de invalidenplaats en hoorde luid getoeter. Mijn vriend en ik keken elkaar geschrokken aan en achterom, daar zat een boze vrouw naar haar invalide kaart te wijzen. Oke? Ik heb ook een invalidenkaart en pakte deze en liet hem zien. Haar raam ging open en schreeuwde: "Dat is een oude kaart! Ik bel de politie!"

Omdat je dus niks ziet heb je geen recht?

Mijn invalidenparkeerkaart is maar een paar maanden oud. Ze parkeerde iets verder en bleef schreeuwen. Zal ik in de auto blijven zitten? Nee, wat zij riep pikte ik niet. Voor ik het wist stond ik bij haar auto en zei: "Pardon? Wilt u niet zo van de buitenkant oordelen? De kaart is voor mij, ik heb MS."

Oké... Nu word ik echt kwaad! Ik vroeg mijn vriend de kaart te pakken en ze schreeuwde weer; " IK BEL DE POLITIE!" Dus ik schreeuwde terug dat ze dit maar moest doen! En m'n vriend wilde net de kaart gaan pakken en toen hoefde het niet meer en of ik voor haar auto wilde weggaan. Ik heb nog naar een excuses gevraagd maar dit kreeg ik niet. Ik wilde er verder ook geen energie meer in steken maar wat doet dat pijn.

...maar dit betekend niet dat ik geen pijn heb?!?

Omdat je dus niks ziet heb je geen recht? En wat als ik er al geparkeerd stond? Ik heb een invalidenparkeerkaart voor het rijden, maar ook als bijrijder en ik vind dit al erg genoeg, dat ik überhaupt die kaart nodig heb op 24 jarige leeftijd. En ik loop niet mank, dus nee het is niet te zien aan me, maar dit betekend niet dat ik geen pijn heb?!?

Mevrouw had een kruk. Zou ik dan ook maar aan de krukken gaan? Ik wil juist niet dat iemand ziet dat ik ziek ben. En al helemaal niet op mijn leeftijd, maar een extra lang stuk lopen heb ik mezelf alleen maar mee... Heb de kaart natuurlijk niet voor niks. Kortom, ik heb al genoeg doorstaan en oordeel niet te snel, iedereen heeft een verhaal.

"Before you start to judge me, step into my shoes and walk the life I'm living and if you get so far I am, maybe you"ll see how strong I am"

Laat een reactie achter op Jeroen Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Leon schreef:

    Het is mij al vaker opgevallen dat er regelmatig niet invaliden parkeren op een invaliden plaats. Ook al blijven ze daarbij meestal in de auto zitten. De betrokken mevrouw is hier waarschijnlijk al meerdere malen mee geconfronteerd en kan dit niet goed verwerken. Het zal zeker een over reactie geweest zijn met tevens een gevoel van schaamte omdat jullie wel degelijk daar mochten parkeren. Trek het je niet persoonlijk aan. Iedereen over- reageerd wel eens. Ook bij het parkeren op de niet invalide parkeerplaatsen.

  • Sophie schreef:

    Heel erg herkenbaar, hier diagnose gekregen op mn 19, ben nu 37 en “loop” nog steeds zonder kruk of stok. Hoeveel reacties ik al niet heb gekregen dat het dan wel allemaal niet waar is wat ze me toen hebben gezegd, dat de dokter bij mij wel een serieuze fout heeft gemaakt en dat ik dus na 18 jaar “doen alsof” nu wel al lang genoeg de seut heb uitgehangen. Wat ze dan niet zien, is dat ik mijn stappen heel bewust moet zetten, dat ik geen dieptezicht meer heb, dat ik geen trappen op of af kan zonder me aan iemand vast te houden en zo te kunnen schatten hoe hoog de treden zijn. Wat ze niet zien, is dat ik op heel mijn lichaam geen gevoelszenuw meer over heb die doet wat ie moet doen: krijg ik een trap tegen mn benen, voel ik het niet, strijk ik mijn arm mee, voel ik het niet, het constante gevoel dat er miljoenen mieren over mn benen lopen, dat zien ze niet. Dat ik regelmatig niet kan eten of drinken omdat ik me constant verslik, dat levert alleen maar rare blikken op, want hoe achterlijk ben ik dat ik niet eens kan drinken zonder morsen?
    Alleen thuis ben ik er trots op dat ik nog niet “zichtbaar” ziek ben, maar als ik buiten kom? Dan zou ik me soms liefst in een bolletje rollen en in een hoekje een potje gaan huilen, want even uitleggen wat er mis is lukt toch niet en levert me enkel maar het etiket “aansteller, “seut”, of “aandachtstrekker” op. Ik wordt er soms zo moe van.

  • Jeroen schreef:

    Super goed omscheven! Ik zeg altijd tegen dat soort mensen met oordelen dat het mijn wens is ooit weer de auto zonder zorgen aan de anderen kant van de gelegenheid te kunnen parkeren en GEWOON naar mijn doel zorgenloos te kunnen lopen.

  • De dag die mijn leven veranderde

    Wij van Platform MS proberen te helpen door verhalen van én over MS'ers te publiceren. Onlangs kregen we een berichtje van Paul met hierin zijn verhaal. De dag van de ... › Lees meer

    MS & sport: Het verhaal van Eric

    Het voorwoord van Eric Hoet; Na het lezen van de persoonlijke verhalen, wil ik ook graag mijn verhaal vertellen. Om anderen te kunnen motiveren en duidelijk te mak... › Lees meer