Echt mijn ding

Marian Böhmer

MS & Werk

Gepubliceerd: 27 april 2020

Ik heb altijd erg veel vrijwilligerswerk gedaan. Vroeger omdat je dan erg flexibel bent, dat was handig als ik thuis moest zijn voor mijn dochter. En ook omdat ik al heel lang een WAO uitkering heb en wat terug wilde doen voor de maatschappij. Ik heb veel gedaan.

Echt mijn ding

Ik heb in een restaurant in een zorgcentrum gewerkt in de bediening. Een Bingo organiseren voor de Zonnebloem, ik heb het 9 jaar gedaan. Daar heeft heel veel tijd in gezeten. Ik had de 10 jaar vol willen maken maar het werd me echt teveel. Toen wist ik het nog niet, maar nu weet ik dat de MS me toen al dwars heeft gezeten.

Je valt zo makkelijk in het eenzame gat

Ik heb ook heel erg veel op de school van mijn dochter gedaan. En in een museum gewerkt. Dat was erg gezellig, je hebt altijd met mensen te doen die goede zin hebben. Ik wist niets van treintjes hoor maar kaartjes verkopen en de restauratie waren wel mijn ding. Ik heb alles met heel veel plezier gedaan.

Nu is er alleen nog 1 ochtend over bij de dagbesteding voor onze senioren. Daar ligt mijn hart ook. Ik zou meer willen hoor maar mijn verstand zegt steeds dat ik dat maar niet moet doen. En mijn verstand heeft gelijk hoor al spartelt mijn gevoel nog wel eens tegen. Ik kan dit werk ook altijd blijven doen, ik werk in een heel fijn team.

Ik kan niet zo heel veel meer en als het me teveel word ga ik er lekker bijzitten en klets wat met de mensen of doe een spelletje. Het word gewoon geruisloos opgevangen. Ik kan altijd komen, ook al zal ik ooit in een rolstoel terechtkomen. Dat zit er wel in, mijn benen gaan met een sneltreinvaartje achteruit, maar dat is geen probleem. Al zal het maar zijn voor de creatieve input. Want dat blijft gelukkig, dat word me niet afgenomen.

Het vraagt veel energie maar is heel gezellig

Ik ga met veel plezier, al kan ik geen auto meer rijden. Ik ga met mijn scootmobiel en als het slecht weer is komt iemand me ophalen en een ander brengt me dan ook weer thuis. Het word me aangeboden, ik heb er nooit om gevraagd. En als dat allemaal niet kan ga ik met de taxi. Ook geen probleem.

Ik zal dit werk ook altijd willen blijven doen. Het geeft me energie, ook als ik moe ben. Ik denk dan altijd : "Ach, ik ben moe maar of ik nou moe thuis op de bank zit of ik ben daar, moe ben ik toch". En daar ben ik afgeleid en krijg toch nog wat energie. Als ik thuis kom loop ik rechtstreeks naar mijn bed en rust een paar uurtjes. Dat is hard nodig want 's avonds wil ik ook nog wat vrijwilligerswerk doen.

Ik maak ook iedere maandagavond koffie voor de leden van de Harmonie als ze hun repetitieavond hebben. Dat vraagt wel veel energie maar het is wel heel gezellig en daar merk ik bijna niets van mijn vermoeidheid. Dat is ongeveer een anderhalf uurtje werk en daarna ga ik weer direct mijn bed in. Rechtstreeks vanaf de voordeur, zo mijn bedje in.

Maar het geeft me zoveel voldoening, ik blijf sociaal betrokken en ik leer nieuwe mensen kennen. Allemaal erg belangrijke dingen als je ziek bent. Je valt zo makkelijk in het eenzame gat. Dat gaat mij niet gebeuren.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Maandelijkse Story’s: 54.923 vragen

Maaike Alblas

Onze immer geliefde Maaike stuurde al voordat haar derde verhaal was gepubliceerd, een nieuw verhaal. Met daarbij het dringende doch vriendelijke verzoek om haar verha... › Lees meer

Geen gewone maandagmorgen

Ellen Danenberg

Het is maandagmorgen 1 maart 2010. Voor een ieder ander een gewone maandagmorgen. Voor een ieder ander die hier ook over de A9 gaat. Voor een ieder ander die ook gewoo... › Lees meer