Vriendschap en MS volgens Ania

Nadat wij op Facebook vroegen om verhalen van lezers met als onderwerp vriendschap, kregen wij een heel aantal verhalen. Zo ook het verhaal van Ania. Haar tip; Neem het niet te serieus!

“Wellicht ben ik zelf veranderd.”

Flashback. Ik ga terug in de tijd. Dit, terwijl ik liever vooruit kijk. Zeker niet graag achterom. Maar nu sta ik een terugblik in de afgelopen tijd toe (vanaf het moment dat ik ziek werd).

Opdracht: ‘MS & Vriendschap’. Heeft de ziekte mij en mijn social life eigenlijk wel beïnvloed? Positief bedoeld? Of toch niet? Serieus onderwerp, oefff. ‘Vriendschap’, het willen geven en kunnen ontvangen. Wellicht ben ik zelf veranderd. Vast wel. De ziekte heeft wel mijn kijk op het leven en het leven zelf veranderd. Ik ben ouder, rijper (en ziek) geworden, ervaring rijker, bla, bla, bla… Dat bedoel ik niet echt… Ik geniet nu meer van de mooie mensen of dingen om me heen. Genieten ‘mag’ en dat doe ik zeker! Ik ‘laat’ van me houden. Ik betrek mijn omgeving bij mijn leven en mijn dilemma’s. ‘Open boek’. Ik vraag om hulp en advies. Ik zie, ik ervaar en ik ben meer bewust van de goedheid van lieve mensen. Hun spontane hulp. Of oprechte aandacht. Openheid. Betrokkenheid (en zo veel meer). Mijn vrienden doen mij goed, ze nemen mij trouw ‘op sleeptouw’ en bezorgen lots of fun. De fijne buren die altijd maar hun hulp oprecht blijven aanbieden. En hun interesse tonen. Mijn collega’s die mij begrijpen én beschermen. Kennissen die mij (onverwachts) steunen en helpen. Nee, ik heb niets te klagen! ‘MS & Vriendschap’, een tussenstand: ik voel me geliefd, rijk gezegend en een dankbaar mens. Bedankt voor jullie vriendschap, liefde en zorg!


“Sommige vriendschappen gaan een leven lang mee. Andere komen en gaan.”

Natuurlijk, er zijn ook relaties niet bestand tegen de ziekte gebleken. Omdat ik niet de aandacht of tijd kan of wil geven. Dit wordt wel verwacht en gewaardeerd. Maar… het komt niet of soms niet op tijd. ‘Het willen geven’ komt om de hoek kijken. Afhankelijkheid, onzekerheid, het doemdenken. Zomaar drie nieuwe issues in mijn MS leven. En ik kies voor mijzelf. Ik zorg voor het eigen welzijn, ik ben dus een ‘egoïst’. Dat is trouwens niet veranderd, geen goed excuus in deze casus. Volgens deze uitleg (‘het zorgen voor eigen welzijn’) ben ik een ‘ervaren’ egoïst. Ook een ‘geboren’ individualist en zeker doelgericht. MS heeft het nog meer onderstreept. Helaas (of niet) raakt zo’n relatie ‘uit balans’. Of omdat ik niet goed tegen onfatsoen of onrecht kan. En vervolgens (te) direct ben. En het liefst zelf initiatieven of besluiten neem. Ik verwacht van anderen (meer, te veel?) inlevingsvermogen. In ieder geval pogingen tot… Met een teleurstelling als gevolg. Sommige vriendschappen gaan een leven lang mee. Andere komen en gaan. Niets nieuws onder de zon. Ik laat het gebeuren. Andersom is het net zo. Get over it!

Gelukkig, ik hoef niet verder te zoeken: ik heb liefde die vriendschap heet. Met elkaar meeleven, elkaar bewonderen en in tijden van nood er voor elkaar zijn. Lucky me! Tot slot, een (ongevraagd) advies: neem niet alles zo serieus en probeer wat meer van het leven, vriendschap en liefde te genieten. En niet getreurd: ‘Als vriendschap en liefde verdwijnen, is het altijd goed ze te vervangen door beleefdheid’ (oostenrijks schrijfster). Voilá: eind goed, al goed!

Liefs, Ania

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.