Vloer knuffelen

Annelies van der Heide

De verhalen reeks van Annelies hebben wij verspreid over meer weken. Dit omdat Platform MS de laatste tijd heel veel verhalen ontvangt welke we graag zo snel mogelijk willen delen. Zodat elke schrijver aan bod kan komen. Vandaag het nieuwste verhaal van Annelies.

Vloer knuffelen

De verhalen reeks van Annelies hebben wij verspreid over meer weken. Dit omdat Platform MS de laatste tijd heel veel verhalen ontvangt welke we graag zo snel mogelijk willen delen. Zodat elke schrijver aan bod kan komen. Vandaag het nieuwste verhaal van Annelies.

Een MS patiënt verliest wel eens het evenwicht en wil dan nog wel eens onderuit gaan. Nou, dat is mij dus ook overkomen. Het was een mooie zomerdag ergens in augustus 2015. Mijn vriend moest werken tot 4 uur en we zouden samen bij hem een hapje eten. Ik dacht, wat is er nou leuker om op hem staan te wachten en samen naar zijn huis te fietsen.

Het was bijna 4 uur, snel de fiets pakken en aan de kant van de weg, aan het einde van mijn oprit, even wachten op hem met de fiets. De fiets tussen de benen dus start klaar. En voor ik het wist lag ik languit, in het gras gelukkig. Ik hoorde wel wat kraken, maar het was mooi weer en had een zonnebril op dus dacht dat die kraakte. Pijn deed het wel maar door dat ik de slappe lach kreeg, lachte ik het weg. Wat zal dat er dom uit hebben gezien. Snel om me heen kijken of iemand het ook gezien had. Maar er kwam niemand naar me toe. Ook kon ik niemand zien die stond te loeren of te lachen. Dat is dus goed gegaan.

Toen het lachen wat over was, kwam de pijn.

Ik kwam niet meer bij. Sta je dan met een smile van oor tot oor. Hij had gelijk door dat er wat aan de hand was. Ik probeerde het te vertellen maar dat ging niet zonder de slappe lach. Toen het lachen wat over was, kwam de pijn. Neus deed me zeer, maar ja dat is ook niet zo raar als je plat op je muil valt. Het gras zat me in de neus en de modder zat me op het gezicht en in mijn mond. Ik had dat gelukkig allemaal nog snel weg kunnen halen. Knie deed wat pijn en mijn schouder, maar ook dat was niet zo gek als je boven op je fiets valt.

De volgende dag was het rond mijn neus wel wat blauw. De pijn in mijn schouder en knie zat er ook nog. Ach het zal wel over gaan en zo heel veel last had ik er niet van. Het deed wel pijn maar niet dat het mij belemmerde. Het zal wel weer goed komen. Even wat rustiger aan dan maar.

Daar zou ik een trap af en voor ik het wist lag ik met mijn knieën op de grond.

Een paar maanden na dit voorval moest ik weer naar de neuroloog. Ik had hem op de hoogte gebracht van wat er gebeurt was. Hij vroeg aan mij of dit vaker voor kwam. Niet echt, wel had ik af en toe last van mijn evenwicht, maar nog nooit gevallen. Hij had liever niet meer dat ik op ladders ging staan. Hij zei:" Geen dakgoten meer schoon maken, maar dat was je hobby vast niet. Ook niet meer ramen wassen, tenzij er iemand bij je staat die je op kan vangen." Later thuis gekomen kwam bij mij nog een valpartij naar boven.

Ik was samen met een vriendin van mij en onze kinderen naar een indoor speelparadijs. Daar zou ik een trap af en voor ik het wist lag ik met mijn knieën op de grond. Oeps, dit hebben wel heel veel mensen gezien. Er zouden ook mensen naar me toe komen, maar van te voren riep ik al: "Alles is goed, niks aan de hand." Pff, wat een afgang. Snel door lopen naar de wc en net alsof doen dat er niks gebeurt is. Terug gekomen bij het tafeltje waar we zaten kreeg ik de slappe lach. Ook weer om de pijn weg te lachen. Deze pijn heeft gelukkig niet al te lang geduurd, daarom was ik het waarschijnlijk ook vergeten te melden.

Maar de vraag was; mag het bij de tecfidera?

Maar van de laatste val, is mijn schouder nog steeds erg gevoelig. Tot ongeveer een half jaar geleden. Mijn schouder ging van gevoelig over naar echt pijn doen. De pijn werd steeds erger en erger. Het belemmerde mij in sommige dingen. Nu, anno oktober 2016, toch maar even naar de huisarts. Afspraak gemaakt en hij dacht aan een slijmbeursontsteking. Maar omdat ik gevallen was toch even door voor een foto. Op de foto was wat kalk te zien. Dat werd een verwijsbrief voor naar de orthopeed.

De orthopeed vond de verkalking te weinig om te opereren. Hij zei: "Je kunt zien dat er wat zit en heeft gezeten en dat kan inderdaad gebeurt zijn door een trauma, de val, maar het enige wat ik nu voor je kan doen om de pijn wat te verlichten is je een spuit geven." Dat zou ik graag willen, al is het maar een klein beetje minder pijn. Maar de vraag was mag het bij de tecfidera? Daar had hij zo ook geen antwoord op. Hij heeft gelijk mijn neuroloog gebeld en die zei dat het wel kon. Ik hoefde geen nieuwe afspraak te maken, het kon gelijk, wel weer mee komen naar de behandelkamer. Daar werd de spuit gelijk gezet. Die spuit in mijn arm was wel even een rot gevoel, maar alles voor het goede doel. Nu hopen dat het helpt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

In dubio

We zijn er trots op dat Annelies van Oost, 32 jaar oud, getrouwd en moeder van 2 dochters haar opmerkelijke en heftige verhaal met ons wil delen. Ze neemt ons de komen... › Lees meer

MS & rijbewijs: Het drama genaamd CBR

Onlangs zijn we begonnen met het thema 'MS & rijbewijs'. Een actueel onderwerp welke soms voor nogal wat vragen zorgt. Wanneer geef je aan of je MS hebt? Wie bepaa... › Lees meer