Verwachting versus begrip

Judith heeft een verhaal geschreven over de verwachtingen die mensen hebben van iemand in een rolstoel en wat er gebeurt wanneer je zomaar uit je rolstoel stapt.

Een mens trachten te begrijpen is zo moeilijk dat men hem gemakkelijksheids-halve veroordeelt.   ~Gerorges van Acker~

Hoe idioot het ook is, ik betrap me af en toe nog steeds op de neiging die ik heb om te voldoen aan verwachtingen van andere mensen. Wat wordt er eigenlijk van een buitenstaander verwacht als je MS hebt? En waarom trek ik me er wat van aan?

Als je bijvoorbeeld in een rolstoel zit, verwachten mensen dan dat je daar aan vast gekluisterd zit? Dit is een aanname van mij die ik heb ontwikkeld in de tijd dat ik mijzelf eigenaar van een rolstoel mag noemen. Een rolstoel waar ik een haat/liefde verhouding mee heb opgebouwd. Ik denk trouwens dat ik niet ver naast die aanname zit.

“Tijdens dit conflict stonden mensen toe te kijken waardoor ik me behoorlijk opgelaten voelde.”

Er is bijna altijd wel iemand bij me als ik gebruik maak van mijn rolstoel, maar een tijdje geleden kwam het zo uit dat ik even alleen naar een winkel moest. De betreffende winkel was voorzien van een drempel waarmee ik in conflict raakte toen ik deze wilde trotseren. Tijdens dit conflict stonden mensen toe te kijken waardoor ik me behoorlijk opgelaten voelde.

Op het moment dat ik dacht de drempel te slim af te zijn botste ik er met geweld tegenaan en rolde hard terug richting de stoep. Ik was er echt klaar mee en heb me over de “wat-zullen-ze-wel-niet-denken” vraag gezet: Ik ben uit mijn rolstoel gestapt om deze eigenhandig over de drempel te duwen. Ik voelde vragende ogen in mijn rug prikken; ze zit toch in een rolstoel? Kan ze er zomaar uit? Waarna ik met mijn handen in de lucht heb gezwaaid en geroepen: Ja mensen, ik ben genezen. Genézen! It’s a miricale!!

Dat laatste heb ik uiteraard niet gedaan want daar heb ik het lef niet voor, maar oh wat lijkt het me leuk om dát een keer te doen!?

Judith Bouwhuis

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

  1. Heel herkenbaar, ik sta nu nooit meer op uit mn rolstoel in een supermarkt, ik vraag vriendelijk iets voor me te nemen als ik er niet aankan.
    Maar als ik bvb op een terras zo’n reacties krijg als ik naar toilet ga met m’n stok …… er zit altijd wel iemand met een bril. Dan vraag ik “Als u uw bril af zet bent u dan blind” antwoord steeds nee maar…… . Mijn antwoord ik ben ook niet verlamd kan alleen weinig en moeilijk stappen. Dat snappen de mensen dan wel.

  2. Oh ja, helemaal waar. Dapper van je. Ik was denk ik terug naar huis gegaan. Ik heb me met mijn scootmobiel al diverse maken vastgereden in een
    Winkel. Dus terug naar buiten parkeren en dan strompelend naar binnen om alsnog mijn boodschapje te doen. Ik voel de mensen dan staren en zou het liefst in de grond zakken. Wat is dat toch met ons dat we gene voelen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.