Vervroegde WIA-uitkering aanvraag

Annelies van der Heide

Afgekeurd worden, arbeidsongeschikt raken met een ander woord gezegd. Het zal als een bom inslaan bij de meeste mensen met MS. Van de andere kant ook wel opluchting. Annelies vertelt ons hoe zij afgekeurd werd en alle gedachtes en gebeurtenissen daaromheen.

Vervroegde WIA-uitkering aanvraag

Afgekeurd worden, arbeidsongeschikt raken met een ander woord gezegd. Het zal als een bom inslaan bij de meeste mensen met MS. Van de andere kant ook wel opluchting. Annelies vertelt ons hoe zij afgekeurd werd en alle gedachtes en gebeurtenissen daaromheen.

Daar ligt hij dan, de beslissingsbrief van het UWV. Het definitieve antwoord. Nu staat het zwart op wit en is er zekerheid. Is de vervroegde WIA-aanvraag goed gekeurd of niet? Ben ik arbeidsongeschikt bevonden? Of moet ik mijn re-integratie traject afmaken. Het spoor 2 traject doorlopen tot mijn 2 ziekte jaren voorbij zijn. Spanningen en zenuwen hebben nu de overhand. Wat zal het rust geven als hij wel is toegekend.

Het niet meer mee tellen in de maatschappij

Geen stress, druk, spanningen en verplichtingen meer, alles op mijn eigen tempo bepalen. Maar ook verdriet. Afscheid nemen van het werk. Het niet meer mee tellen in de maatschappij. Weer iets in moeten leveren. Het besef dat je toch echt ziek bent. En de stempel afgekeurd, wat ik al een stom rot woord vind.

Met lichte spanning en een zenuwachtig gevoel maak ik de envelop open. Haal het verslag van de arbeidsdeskundige er uit en de brief van het UWV. Wat ik als eerste lees is: “Beslissing op uw aanvraag. U krijgt vanaf 8 maart een IVA-uitkering.” Dan pak ik het rapport erbij van de arbeidsdeskundige. Mijn oog valt gelijk op de conclusie: “Het arbeidsongeschiktheidspercentage is 100,00%. Gezien de prognose van de verzekeringsarts is er sprake van een IVA-situatie.” Dat is toch wel even slikken, als je dat zo leest dan komt het wel erg hard binnen. Ik heb de brief en het rapport nog 2 keer overgelezen voordat ik het pas echt besefte. Gehoopt, maar verwacht zeker niet.

Het gesprek met de verzekeringsarts was nogal kort, een klein half uurtje. Om niet alleen het gesprek aan te gaan had ik mijn moeder meegenomen. Ik was goed voorbereid, maar het stressniveau schoot aardig de lucht in. Ik had een activiteitenweger en een ziektetijdlijn gemaakt. Deze heeft hij toegevoegd aan mijn dossier. Na afloop van het gesprek vertelde hij mij dat een arbeidsdeskundige waarschijnlijk nog wel contact met mij op zou nemen. Mijn moeder vond dat ik het goed gedaan had. Ik had alles goed verwoord en verteld. Nu is het aan de verzekeringsarts wat voor verslag hij gaat schrijven. Voor mijn gevoel had hij niet veel opgeschreven en heb ik ook niet echt veel gezegd.

Een aantal dagen na dit gesprek kreeg ik telefoon

Drie dagen na dit gesprek kreeg ik telefoon van een arbeidsdeskundige. Hij stelde zich netjes voor en viel gelijk met de deur in huis. Het was een duidelijk verhaal. Het verslag wat de verzekeringsarts had gemaakt kon niets anders uit komen dan een IVA. Wat overdonderd hebben we het telefoongesprek voortgezet, maar wat er allemaal nog verteld is drong niet echt meer tot mij door. Het enige wat ik nog gehoord had was dat het nog goedgekeurd moest worden door een commissie van het UWV.

Gezien mijn leeftijd konden ze daar moeilijk over doen, maar hij dacht dat het wel mee zou vallen. Ik heb met hem een langer en prettiger gesprek gehad dan met de verzekeringsarts. Hij legde alles heel kalm en rustig uit.

Nog wat beduusd van het gesprek drong het langzaam tot me door. Ik zat wat stom voor mij uit te staren, ik moest het aan iemand kwijt, er even met iemand over praten, dat lucht mij altijd op. De telefoon gepakt en mijn moeder gebeld. Na dit telefoongesprek kwam het besef pas echt. Afgekeurd, liever zeg ik arbeidsongeschikt, dat klinkt net wat vriendelijker, maar dan en vooral wat dan? De tijd zal het vast leren.

Ze hebben met mij meegeleefd, dat is er straks niet meer

Wat in ieder geval zeker is, is dat ik afscheid gaan nemen van mijn werk, waar ik, als ik uit loondienst ga, 18 jaar gewerkt heb. Veel collega’s zien komen, veel collega’s zien gaan. Veel collega’s waar ik al die 18 jaren samen mee gewerkt heb. Dat doet pijn, zij hebben met mij meegeleefd, lief en leed samen gedeeld en ze hielpen mij als dat nodig was. En dat is er straks niet meer. Geen geouwehoer, geen praatje en geen collega’s meer.

Maar ook geen schuldgevoel meer naar mijn collega’s toe, want het gevoel dat ik ze in de steek liet heb ik zeker gehad. Ik weet dat ik er niks aan doen kan, ik was ook liever gezond gebleven en blijven werken. Ik moet het los laten. En dat heeft even zijn tijd nodig, maar dat komt wel goed. Ik blijf altijd positief en optimistisch. “Hoe moeilijk en zwaar het soms ook is om een oude deur te sluiten. Bij ieder afscheid opent zich een deur naar een nieuw begin.”

Dan hebben we ook nog het stukje onbegrip. Dat is een nadeel als je onzichtbaar ziek bent. Maar omdat je aan iemand niks ziet, betekent dat niet dat iemand niet ziek kan zijn. Ik kan er slecht tegen dat mensen zo snel met hun oordeel klaar staan. Ze zien dan dat je bepaalde dingen wel doet, maar niet kan werken. Maar ze zien niet dat je eerst weer moet rusten voor je verder kan, of dat je de volgende dag helemaal kapot bent. Lui is ook zoiets wat makkelijk gezegd wordt, omdat je veel rust of op bed ligt omdat je energie op is.

Het niet meer nuttig zijn voor de maatschappij doet al zeer genoeg

Lekker niks doen en toch geld krijgen, profiteur, maar voor ons is het huishouden en het opvoeden van je kind(eren) al een hele opgave. Als het kon zouden we daarnaast heel graag willen werken. De sociale contacten die wij nu moeten gaan missen. Het niet meer nuttig zijn voor de maatschappij, doet al zeer genoeg. En over het geld nog maar te zwijgen, want het is echt geen vetpot wat je krijgt met een uitkering.

Je ziet niks aan je, zo erg kan het toch niet zijn. Stap gerust eens in mijn schoenen en bewandel mijn pad, dan praten we daarna wel weer. Allemaal vooroordelen waar ik gelukkig nog niet mee te maken heb gehad, misschien achter mijn rug om, maar ik heb er in ieder geval nog geen weet van. De mensen die mij echt kennen weten wel beter.

Maar toch hoor, lees en zie ik het wel om me heen dat het gebeurt en dat maakt mij boos en verdrietig, dat mensen zo gemeen kunnen zijn. Dat ze het überhaupt uit durven te spreken. Maar dat geldt voor alle vooroordelen. Denk na voor dat je wat zegt, want de woorden die je uitspreekt zijn heel kwetsend en doen pijn. Gelukkig kan ik het aardig naast mij neerleggen, maar daarom kan ik ook nog wel gekwetst worden.

Judging a person does not define who they are it defines who you are

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Wim Tas schreef:

    Hoi allemaal,
    Werkzaam bij de overheid. Ik ‘kon’ er met een mooie regeling uit……. ware het niet dat als het tussen het moment van ondertekenen van de overeenkomst (2017) en het daadwerkelijke moment van vertrek (2020/2021) fout zou gaan met mijn MS, ik dan de WAO in zou gaan!
    Je wordt dan ontslagen, kan geen ontslag meer nemen en dan ook geen recht meer op de ‘zak geld’ van de regeling.

    Maar eens goed overdacht en toch de overeenkomst maar niet getekend. Ik ben nu nog goed (MS in 2015 gediagnosticeerd), kan nog lopen, autorijden etc.
    (Zelfs ontslag nemen kort vóór moment afkeuren/ontslag kan niet, de werkgever zou daar niet mee akkoord gaan).

    In elk geval heb ik de notitie van Rinus van de Berg opgeslagen, m.n. het verhaal van de transitievergoeding. Ik ben benieuwd of het al het zover is, ook nog voor mij geldt.

    Wim Tas

  • Gaatske sipma schreef:

    Lieve schat jij staat zo positief in het leven jij Fred het wel , dat is zo makkelijk gezegd ,maar ik weet zeker dat jij er voor 100 %voor gaat .ergens ben ik blij voor je dat je nu de zekerheid hebt.er zullen nog heel veel opstakels komen maar jou een heeeeeel klein beetje kennende overwin je die .ik heb het altijd heel fijn gevonden dat we doormiddel van dit schrijven in kijk in jou leven mochten hebben daar bedank ik je voor .ik kijk in iedergeval heel anders tegen jou ziekte aan en heb inderdaad geleerd om niet zo snel te oordelen Annelies bedankt en ik hoop dat je ondanks alles nog een fijn leven zal hebben samen met jou geliefdes.gr Gaatske.

  • Rinus van den Berg schreef:

    Hoi Annelies.
    Jou verhaal is voor mij heel herkenbaar, ik ben zelf in 2011 voor 80-100% afgekeurd.
    Ik kan alleen voor mij zelf spreken maar het gaf mij heel veel rust, en vooral zekerheid, toch een uitkering tot je AOW.
    Ik zelf doe heel veel vrijwilligers werk, begeleiden van mensen die hulp nodig hebben naar een WIA aanvraag.
    Hieronder heb ik dan ook iets voor mensen die ook in dit traject zitten en of komen.
    Heel veel sterkte de komende tijd om dit alles een plaatsje te geven, je gaat hier zelf een weg in vinden

    Transitievergoeding, WGA en IVA
    Tijdens de eerste 2 jaren ziekte van een werknemer ontvangt de werknemer salaris van de werkgever (= loondoorbetalingverplichting van werkgever). Na 2 jaar ziekte, gaat de werknemer ziek uit dienst. De zieke werknemer zal instromen in de WGA (Werkhervatting Gedeeltelijk Arbeidsgeschikten) of IVA (Inkomensvoorziening volledig en duurzaam arbeidsongeschikten) en een WGA- of IVA-uitkering ontvangen. De WGA is voor werknemers die nog een verdiencapaciteit hebben, waarvan wordt verwacht dat ze middels werk een -deel- inkomen genereren. De IVA is een uitkering voor volledig en duurzaam arbeidsongeschikten die geen inkomen meer kunnen genereren. Zowel werknemers die in de WGA als werknemers die in de IVA terechtkomen, hebben recht op een transitievergoeding.

    Transitievergoeding berekenen

    Slapend dienstverband: GEEN transitievergoeding

    Sommige werkgevers willen GEEN transitievergoeding betalen na 2 jaar ziekte. Ze vragen dan GEEN ontslag aan via UWV, maar houden de werknemer slapend in dienst. Het dienstverband blijft in stand, de werknemer ontvangt GEEN transitievergoeding. De werknemer ontvangt geen salaris meer, omdat hij immers een WGA of IVA uitkering ontvangt. Theoretisch kan de werknemer weer komen werken bij de werkgever, in de praktijk gebeurt dit nooit. Slapend dienstverband is ongunstig voor de werknemer omdat hij zijn transitievergoeding misloopt. Nu heeft de Regering al eerder besloten om de transitievergoeding als gevolg van 2 jaar ziekte te compenseren. Dan zou het de werkgever niets kosten. Echter, deze regeling gaat in per 2020 (met terugwerkende kracht) en de voorwaarden zijn nog niet 100 % duidelijk. Daarom wachten werkgevers vaak liever af en houden werknemers slapend in dienst.

    Slapend dienstverband: recente uitspraken door rechters

    Het slapend dienstverband levert veel discussie op tussen werkgevers en zieke werknemers. Er zijn recente uitspraken van rechters waarin slapende dienstverbanden worden gezien als onwenselijk. Dit zijn echter speciale gevallen. In 1 zaak ging het bijvoorbeeld om een terminaal zieke werknemer die binnenkort komt te overlijden. De rechter heeft bevolen dat de werkgever een UWV ontslagprocedure MOET starten waarbij de werknemer dus een transitievergoeding ontvangt.

    Meer over ontslag zieke werknemer

  • Laura schreef:

    Hoi
    Mooi verhaal
    Ik zit nu in het traject, ik ben sinds 2 jaar voor 16 uur afgekeurd en ben nu volledig ziek! Ben benieuwd hoe het zal gaan
    Moet ik de twee jaar inderdaad vol maken in de ziektewet of zullen ze mij volledige afkeuren?
    Ik hoop het laatste natuurlijk, maar ik wel een beetje tegen aanloop is dat ik het gevoel heb dat ik in een gat val, en zoekend ben naar een dagbesteding anders zit ik hier maar te zitten thuis en of dat nou zo helpend is weet ik ook niet
    We zullen zien en wachten maar af!

  • Tineke schreef:

    Annelies, we zitten niet voor zweetvoeten thuis en de afgelopen maanden met de kou, niet naar buiten kunnen, afhankelijk van anderen zijn. En nee ik kan van mijn uitkering de ziektekosten, fysiotherapie en medicijnen betalen. Geen vetpot. En op den duur blijven mensen ook weg, want……ben je nu nog niet beter?
    Ik heb het losgelaten, trek het me niet meer aan. Heb eindelijk rust in mijn hoofd en lijf, geen stress meer.

  • Keuzes

    Annelies, inmiddels een vaste waarde in het Platform MS verhalen team, schrijft dit keer over het maken van keuzes. De meeste mensen met MS zullen zich kunnen herkenne... › Lees meer

    Uit een liefdevol leven weggerukt – Deel 1

    Deze week brengen wij het heftige verhaal van Frank. Platform MS heeft de echtgenoot van Linda geïnterviewd. Linda is overleden op 31 j... › Lees meer