Verdriet en confrontatie…

Saskia Saunier

MS & Bewegen

Gepubliceerd: 20 maart 2020

Ik ben thuis en heb de radio aan. Opeens hoor ik het lied “Thinking out loud” van Ed Sheeran, dat begint met de zin: “When your legs don't work like they used to before”. Dit zinnetje komt vanuit het niets opeens keihard bij me binnen en ik voel mijn emoties naar boven komen. Voor ik het weet heb ik de tranen over mijn wangen lopen. Dat ene zinnetje is precies de kern van het stukje MS waar ik moeite mee heb.

Verdriet en confrontatie…

Mijn benen doen niet meer wat ze voor de diagnose wel deden. Ik kan niet meer blindelings op ze vertrouwen. Op verschillende momenten word ik hiermee geconfronteerd. In het begin zak ik soms zomaar door mijn been en als ik te lang loop, gaat mijn been slepen en kan ik mijn voet moeilijk optillen. De kans op struikelen is daardoor groot en dit gebeurt dan ook wel eens, met een valpartij tot gevolg. En op sportief gebied is hardlopen opeens een grote uitdaging geworden.

Ik durf niet meer, bang om te vallen en mezelf te bezeren

Mijn eerste moment dat ik meemaak dat hardlopen voor mij veranderd is, is als ik probeer een trein te halen tijdens een overstap. Ik begin te rennen en bijna direct struikel ik over mijn eigen benen en lanceer ik mezelf bijna over het perron. Ik weet me nog maar net staande te houden, maar de schrik zit er goed in. Mede door deze ervaring schrijf ik voor mijzelf het hardlopen af. Dat zit er voor mijn gevoel niet meer in.

Al snel merk ik dat dit mij meer doet dan ik gedacht had. Ik heb het gevoel alsof ik overal mensen zie hardlopen en dit raakt mij erg. Ik zou het zelf zo graag willen en het doet me verdriet dat dit niet meer kan. Ik haal me regelmatig voor de geest hoe het was om te hardlopen en zou dit zo graag nog eens een keer mee willen maken. Maar ik durf niet meer; ik ben bang om te vallen, om mezelf te bezeren.

Na verloop van tijd krijg ik langzaam aan weer wat meer vertrouwen in mijn lichaam en weet ik steeds weer een grens te verleggen. Het hardlopen spookt nog regelmatig door mijn hoofd en ik merk dat ik het nog niet helemaal opgegeven heb. Ik ben moed aan het verzamelen om de uitdaging toch een keer aan te gaan. Op een avond is het zover. Ik voel me sterk en klaar voor de uitdaging. Ik ga het doen en het gaat me lukken!

Ik geef niet op, dus ik ga door

Ik trek mijn sportkleren en hardloopschoenen aan en zet het programma van Evi aan. Het is de eerste les, dus het begint rustig. In het begin gaat het lekker en ik voel me blij dat ik het doe. Maar al redelijk snel merk ik dat mijn rechterbeen minder gemakkelijk meedoet. Zo gemakkelijk geef ik het niet op, dus ik ga door. Ik wil deze les uitlopen, hoe dan ook. Ik voel me op een gegeven moment net een gewond hertje.

Ik maak tijdens het hardlopen hele vreemde sprongen om toch door te kunnen gaan. Uiteindelijk lukt het me om de les uit te lopen. Ik voel me aan de ene kant trots dat het gelukt is, aan de andere kant is het ook erg zwaar geweest. Door de rare sprongen heb ik mijn rechterbeen wat ontzien, maar links heeft de klappen op moeten vangen. Het resultaat: een week spierpijn in mijn linkerkuit.

Mijn evaluatie is dat ik te snel van start ben gegaan. Ik zie wel mogelijkheden om te kunnen hardlopen, maar dan moet ik het wel rustig opbouwen, in kleine stappen. Ik heb vertrouwen dat het kan, het betekent alleen ook heel veel geduld. En dat is misschien nog wel de grootste uitdaging. Ik wil zo graag!

De momenten van verdriet mogen er zijn, maar het lucht altijd op

Door andere sportieve uitdagingen zakt het hardlopen weer weg, maar het gevoel dat het niet meer zo wordt als het was blijft regelmatig terug komen. Dit ervaar ik ook op vakantie. Waar ik voorheen mijn hand niet omdraaide voor een trekking van een paar dagen of een pittige wandeling, is dit nu voor mij geen optie meer. Sinds de diagnose is er wel een stukje hersteld en kan ik meer dan in het begin. Alleen is het niet wat het was... En dat doet verdriet...

Heel veel verdriet, als ik het verdriet toelaat. Dan huil ik om wat niet meer is en wat ook niet meer terugkomt... Ook deze momenten van verdriet mogen er zijn en het lucht voor mij altijd erg op. Daarna is er weer ruimte voor positiviteit. Het hardlopen heb ik dan ook zeker nog niet opgegeven.

Voor mijn gevoel heb ik het nog niet voldoende geprobeerd. Ik weet dat er een moment komt dat ik het weer ga proberen met kleine stapjes. En mocht dan blijken dat het er echt niet meer in zit, dan kan ik me er ook bij neerleggen. Er zijn gelukkig nog genoeg alternatieven op sportief gebied waar ik ook van kan genieten!

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Broodnodige energie

Tine Leewens

Tine heeft al eerder haar verhalen gedeeld en nu ook op Platform MS. Zij schrijft ons over hoe zij haar leven heeft aangepast. Waar zij eerder dieet op dieet uitprobee... › Lees meer

Uit een liefdevol leven weggerukt – Deel 1

Frank

Deze week brengen wij het heftige verhaal van Frank. Platform MS heeft de echtgenoot van Linda geïnterviewd. Linda is overleden op 31 j... › Lees meer