Van het kastje naar de muur…

Annelies van der Heide

Tijd voor een nieuw verhaal van Annelies. Haar laatste verhaal was redelijk confronterend betreffende haar zwangerschap en dan met name de tijd daarna. De heftige periode na haar zwangerschap en nog steeds de twijfel of haar diagnose wel klopt. Het vervolg. Het derde verhaal van Annelies.

Van het kastje naar de muur…

Tijd voor een nieuw verhaal van Annelies. Haar laatste verhaal was redelijk confronterend betreffende haar zwangerschap en dan met name de tijd daarna. De heftige periode na haar zwangerschap en nog steeds de twijfel of haar diagnose wel klopt. Het vervolg. Het derde verhaal van Annelies.

Oktober 2012; Wat had ik een pijn aan mijn oor en kaak. Afspraak gemaakt bij de huisarts. Maar het werd steeds erger. Tintelingen in mijn tong en wang. Alsof ik een tandartsverdoving in mijn mond had zitten. Even opfrissen en tandenpoetsen. En toen kwam de schrik...

Ik keek in de spiegel en het water van het tandenpoetsen liep gewoon uit mijn mond. Mijn mondhoek ging niet mee omhoog en al mijn rimpels op mijn hoofd aan de linkerkant waren weg. Dat was dan wel weer een voordeel natuurlijk ;-) Wat rare gezichten proberen te trekken om te zien of mijn linkerkant wel mee ging maar niks. Hij bleef "hangen".

Sta je dan met je dochter van 2 die mama heel raar aankijkt en zich afvraagt wat ik doe.

Ik heb via het werk BHV en dacht daarom gelijk aan een tia/beroerte. Dus de telefoon gepakt en mijn toenmalige vriend gebeld. Hij was net de deur uit om naar zijn werk te gaan. Maar hij was niet van plan om terug te komen. Als ik het niet vertrouwde moest ik maar 112 bellen en anders de huisarts nog maar een keer. Oké, sta je dan met je dochter van 2 die mama heel raar aankijkt en zich afvraagt wat ik doe.

Niet te lang nadenken en huisarts maar weer bellen. Gelukkig kon ik gelijk komen. Prednison kuur van 10 dagen mee gekregen en over 2 dagen terugkomen kijken of het dan wat was opgeknapt of dat het erger was geworden. Ik mocht niet werken en geen zware dingen tillen en zoveel mogelijk rust houden. Hij dacht aan de ziekte van Bell.

Twee dagen later was het erger geworden. Oog wou niet dicht en pijn was erger en de tintelingen ook. Hij heeft een verwijsbrief geschreven om 's middags nog gelijk bij de neuroloog terecht te kunnen.

Neuroloog heeft me "onderzocht" maar kon niets vinden en omdat het uit het oor kwam was ik ook niet op de juiste plek en moest ik maar naar de KNO arts. Oké prima. KNO arts kon ook niets vinden. Er had geen ontsteking gezeten, gehoor was goed en oor was schoon. Volgens haar maar weer naar de neuroloog. Dat ging zo een half jaar door ongeveer; van het kastje naar de muur en toen had ik er wel genoeg van. Gelukkig was de verlamming er uit. Gezicht was weer goed in de plooi maar het doof en tintelend gevoel zat er nog wel steeds.

De bedrijfsarts was het daar echter niet mee eens en eiste een second opinion. Het liefst in een academisch ziekenhuis. Ook zei hij nog dat misschien een cesartherapeut mij kon helpen.

Eerst maar eens een second opinion aanvragen. Weer naar de huisarts terug. En die vond het niet nodig om mij naar een Academisch ziekenhuis te sturen, een ander ziekenhuis kan ook wel een second opinion doen. Beetje overrompeld akkoord gegaan. Ze zullen het wel weten. Ik heb er niet voor geleerd.

Afspraak gemaakt in het andere ziekenhuis met een neuroloog. Die was eindelijk zo verstandig om eens een CT scan te maken van mijn hoofd. Daar was niks op te zien. Daarom wou hij ook nog een MRI scan van mijn hoofd en ruggenwervel. Ook hier was niks op te zien. "Je kaak is misschien wat te gespannen. Ik verwijs je door naar de kaakchirurg."

"Je moet er maar mee leren leven."

Bij de kaakchirurg aangekomen is een bitje aangemeten. Die moest ik 6 weken gebruiken en kijken of dat mij zal helpen. Na die 6 weken terugkomen. Na 6 weken terug gekomen en er niks mee opgeschoten. "Ga maar weer even naar de neuroloog." Prima, neuroloog weer bezocht en die kwam met het antwoord: "soms is het iets dat wij als artsen ook niet weten. Dan houd het gewoon op en weten we het niet meer, hoe goed we ons best ook doen om je te helpen."
Oké, dan de tweede optie maar proberen, cesartherapie.

Een goede therapeut opgezocht, mijn verhaal gedaan en zij dacht ook eigenlijk wel dat het iets neurologisch was en vond het raar dat ik zo werd afgescheept. Weer met het zinnetje "je moet er maar mee leren leven." Gelukkig hielpen haar handelingen wel. Ik ging in het begin elke 2 weken heen, zolang was ik dan in ieder geval van de pijn, tintelingen en doof gevoel af. Langzaam aan wat meer tijd tussen de behandelingen opgebouwd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Jenkster schreef:

    Famke famke, wat een toestanden. Ik heb het met je te doen.

  • MS & Depressie: Het verhaal van Elise

    Een verhaal over depressie. Het is een taboe. Waarom het een taboe is kunnen wij helaas niet zeggen. Wel merken wij dat er nog weinig over wordt gesproken/geschreven. ... › Lees meer

    De jaarlijkse scan

    Vergissen is menselijk. Zo hebben wij vier weken geleden het verkeerde verhaal van Annelies online gezet. Namelijk verhaal nummer 15, terwijl verhaal nummer 14 aan de ... › Lees meer