Undercover agent in scootmobiel

Rob van Schaik

Vandaag een nieuw stuk uit zijn boek Zitten. Hij gebruikt zijn scootmobiel voor alledaagse dingen te doen. Zo ook om het plastic afval weg te brengen. Onderweg komt hij natuurlijk mensen tegen die op hun beurt reageren op de situatie.

Undercover agent in scootmobiel

Vandaag een nieuw stuk uit zijn boek Zitten. Hij gebruikt zijn scootmobiel voor alledaagse dingen te doen. Zo ook om het plastic afval weg te brengen. Onderweg komt hij natuurlijk mensen tegen die op hun beurt reageren op de situatie.

De tassen met plastic afval maken de kleine bergruimte in onze flat nog kleiner en ik besluit om de capaciteit van de batterijen in mijn hulpmiddel aan te spreken. Het is een mooie lenteavond en rijden in de scoot is langzaam maar zeker een soort hobby aan het worden. Een min of meer wrang tijdverdrijf ook wel.

Ik zie een politieauto staan en kan het niet laten..

De afvalcontainers van de supermarkt staan maar twee minuten verderop en ik wil meer frisse lucht. Het is droog en het waait behoorlijk. Heerlijk.

Even later slikt de metalen bak al het plastic van vier dagen modern huishouden in en ik rij met een omweg terug naar huis. Bij het opvangcentrum voor verslaafden, dak- en thuislozen zie ik een politieauto staan en ik kan het niet laten.

‘Hé! Ik ken jou nog wel jongetje,’ is de eerste begroeting van een oude zwerver, die met zijn bruine, trillende vingers een joint staat te bouwen en mij op zijn manier welkom heet. Of ik wat aan mijn rug heb. Of misschien iets van kanker in mijn benen?

Ik ben undercover en doe alsof ik invalide ben

‘Hé vriend, jij bent toch ook een wout?’ vraagt zijn verslaafde maatje. ‘Hebt u ambtenarenlepra meneer?’ informeert een andere dakloze. Hij gaat hard lachen om zijn eigen grap.
‘Nee,’ zeg ik. ‘Ik ben undercover en doe al een tijdje alsof ik invalide ben. De meeste schurken trappen erin.’

‘Rot op,’ wij niet hoor. Daar trappen wij echt niet in. Gebruikers zijn verslaafd, maar ze zijn echt niet gek, weet je!’. ‘Jij bent alleen gek dat je de verkeerde rommel van Peter koopt,‘ zeg ik.
‘Ja, grappenmaker. Ik weet het nu zeker denk ik. Jij bent ook een wout,’ lacht de verslaafde en hij zet zijn cannabissigaret in brand.

Zijn dealer staat mij wat wantrouwend aan te kijken en mompelt iets over een penis die bij de politie gaat werken. Het lijkt op een belediging. Ik doe of ik het niet hoor en vraag hem waar mijn collega’s voor zijn gekomen. Die staan een eind verderop te praten met een groep verslaafden.

Dat is mij allemaal veel te gevaarlijk

De dealer vertelt een nogal troebel verhaal over vuile cocaïne, vals geld en gestolen sportschoenen, maar het blijkt eigenlijk alleen maar om een vechtpartij tussen twee drugsgebruikers te gaan.
‘Dat is mij allemaal veel te gevaarlijk,’ lach ik.

Ik wil wegrijden maar de junk lacht zijn vieze tanden de buitenwereld in en verspert theatraal de doorgang. ‘Eerst de sleutels en een rondje van de zaak!’. ‘Nee, geen tijd,’ pareer ik.
‘En voor een hijs van mijn Marokkaanse droom dan?’. ‘Ik rook niet,’ hou ik vol. ‘Het is een Marokkaanse natte droom,’ zegt een andere verslaafde. Hij grinnikt om zijn eigen grap.

‘Dan moet ik helaas dodelijk geweld gebruiken,’ lachen de bruine tanden. De junk probeert een bokshouding, maar lijkt een beetje op een reclamegorilla van de Apenheul. ‘Om mij te overmeesteren moet je er minstens vier vriendjes bij roepen,’ lach ik. ‘Jij bent echt een kutwout,’ schreeuwt hij.

Het is een overdreven rustpunt in het ziekenhuis

‘En jij hebt hier trouwens helemaal geen vrienden,’ roep ik brutaal. ‘Ja, jij bent een kutwout. Ik weet het nu zeker,’ zegt de junk. Hij steekt zijn armen in de lucht alsof hij onder schot gehouden wordt. Hij begint te lachen.

De verslaafde man ken ik al langer dan dertig jaar. Hij spuit, hij slikt, hij snuift, hij rookt en is volgens mij al zeker vier keer dood gegaan. Een overdosis overleeft hij, er stroomt geen bloed, maar alcohol door zijn aderen.

Een vergiftiging doet hem niks en Hepatitus is voor hem gewoon een moeilijk woord. Het bed op de Intensive Care is voor hem een kortstondig, maar vooral ook overdreven rustpuntje in het ziekenhuis. Hij eet uit vuilnisbakken en steelt, drinkt en kotst liters sterke drank.

Maar ik ben ongeneeslijk ziek.

Gekke wereld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Marian Böhmer schreef:

    Mooi geschreven weer Rob, ik volg je graag….

  • Reacties van mensen (en jezelf)

    In juni publiceerden wij het eerste verhaal van Catharina. Vandaag haar tweede verhaal. Wederom een verhaal welke zo typerend is voor Catharina! Een verhaal over accep... › Lees meer

    MS en het UWV

    In sommige gevallen hoort het helaas bij MS. Het niet meer uit kunnen voeren van je werk door de klachten van MS. Maar wat gebeurt er dan precies? Krijg je een uitkeri... › Lees meer