Uit het diepste dal…

Nordine Claes

MS & Acceptatie

Gepubliceerd: 27 december 2019

Als er iets op Nordines maag ligt, schrijft ze erover. Dat lucht op. Jarenlang deed ze het stiekem maar de laatste tijd heeft ze een groot verlangen om het te delen. Soms ook op haar Facebook pagina, omdat ze wil dat ze het begrijpen, MS. Omdat ze niet meer de 'altijd vrolijke Nordine' wil zijn maar gewoon, heel eerlijk wil laten zien hoe het ook is - soms - ziek te zijn.

Uit het diepste dal…

Maar gemakkelijk is dat niet, elke keer weer ben ik bang dat ze me een aanstelster zullen vinden. Dat ze het geschrijf over MS beu zullen zijn. Of dat ze me niet leuk zullen vinden, zo negatief. Om die reden durfde ik onderstaand stukje (nog) niet te posten. Ik had het de laatste tijd heel moeilijk. Het zit al een hele tijd te wringen in mijn hoofd, nu moet het er uit.

Zo kwaad, verdrietig en bang ben ik geweest

In de hoop dat hier in de groep alleen mensen zitten die het misschien (her)kennen en dus ook begrijpen, durf ik het hier wel posten. Sorry, het is weer een heel lang stuk. Niemand is verplicht het te lezen, het doet gewoon al deugd om het te schrijven. Daar komt het:

Zoooo kwaad ben ik geweest.
Op dat lijf en die voeten die niet meer willen. Op de pijn die niet stopt. Op álles en iedereen. Niet eerlijk. NIET eerlijk!!! Maar de machteloze schreeuw bleef steken in mijn keel.

Zoooo verdrietig ben ik geweest.
Om die ontnomen kansen. Omdat ik geen keuzes meer kan maken in "alles wat ik wil en wat ik graag doe" maar het moet doen met de beperkte optie: "wat nog wel kan". Omdat ik afhankelijk moet zijn terwijl ik liever zelfstandig ben. Ook die tranen bleven steken, achter mijn ogen.

Het diepste dal ooit met een fake glimlach

Zoooo bang.
Dat ik weer eens zou vallen. Dat ik als "minderwaardig" bekeken zou worden. Dat ik lomp en onelegant zou zijn. (Echt sexy en zelfzeker voel je je niet als je waggelt en wiebelt als een eend die te veel gedronken heeft). Zodat ik me opsloot en steeds banger werd.

Door al die woede, dat verdriet en die angst die opgesloten zaten binnen in mij werd het heel donker. Een misselijkmakende oorlog binnenin. Een zwarte, negatieve bundel gif die me hoofdpijn bezorgde. Het diepste dal ooit. Een fake glimlach en kwinkslag naar de buitenwereld. "Want je moet toch positief blijven".

Maar nu klim ik weer naar boven, uit het dal. 2020 moet mijn heuveltop worden. Anders dan ik altijd gewend was, dat wel. Ik zal een scootmobiel en trekstuur mogen uittesten om dan te beslissen welke ik me ga aanschaffen. (De snelste, me dunkt!).

Misschien luister ik wel naar de wijze woorden

Een rollator uitkiezen (graag een gepimpte!). Spaarcentjes tellen om misschien een nieuwe wagen aan te schaffen, dat ook. (Niet dat ik niet meer blij ben met onze oude knar. Maar om hem om te bouwen met stuurbediening mag hij niet ouder zijn dan 5 jaar). Daar twijfel ik nog aan want "ach, ik reed al niet veel en ver meer, dus is dat wel de moeite?"

Maar misschien luister ik wel naar de wijze woorden die ik laatst hoorde: "je moet nu alleen maar denken aan wat jou helpt om je leven terug op te pikken. Geniet ervan. Het leven is al zo kort."

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Herman De Jonghe schreef:

    Je tekst heeft me geraakt, Nordine. Het is niet rechtvaardig, het is onverdiend, het is zoveel dingen die kwaad en verdrietig kunnen maken. Het onschuldig lijden heeft geen verklaring, waar je ze ook zoekt; jouw antwoord is het enige en het juiste. Geloven in je eigen zielskracht, aanvaarden, doorzetten, genieten van alles wat wel kan. Ik kan alleen maar hopen dat ik dezelfde moed kan opbrengen als het noodlot aan mijn deur klopt.

  • Angie schreef:

    Ik zeg lekker blijven schtijven! Niks om te voorcte schamen ❤

  • Leo matheussen schreef:

    Je staat er voor, je moet er doorheen, opgeven is zeker geen optie, blijf er voor gaan hoe moeilijk het ook mag zijn, MAAR. Laat een traan een snik als het niet meer gaat, zoek troost waar het kan, en gaat ervoor, als je TOCH verder moet met dit leven, doe het, hoe moeilijk het ook is, toch wens ik je een HOOPVOL 2020 met de uwe en de andere.
    Blijf maar delen, we zijn te onwetend hierover. Zij die willen zullen het wel lezen. Wij zijn geen dokters of wetenschappers, maar we kunnen wel om sterkte vragen, aan je denken, ik weet dat het helpt.

  • Betty schreef:

    Hé Nordine,
    Blijven schrijven meisje. Er staat andere onzin op dan dit. Geloof het maar.
    Als mensen het niet willen lezen, laten ze de pagina toe.
    Niet aan anderen denken of wat anderen maar zouden kunnen vinden.
    Het is top dat je dit met ons deelt, zo kunnen wij meer begrijpen wat je voelt, hoe je het ervaart. Hoe het is om dagelijks om te gaan met situaties die beperkingen geven.
    Het wordt zo vaak onderschat te moeten leven met een leven waar niet alles normaal kan verlopen.
    Heel veel liefs, en fijne feestdagen. ❤️

  • Cathérine Flamingo schreef:

    Lieve Nordine!

    MS is een grillige rotziekte met duizend gezichten… evenals moeilijk te vatten als MS-er, neuro… laat staan door onze omgeving… Dat neemt niet weg dat je dient te lachen als je hart huilt… Persoonlijk heb ik de indruk dat sommige mensen niet weten hoe ermee om te gaan…, of soms veroordelend zijn…, het liefst ventileer ik bij mensen die gewoon luisteren, hieruit put ik veel steun…Nordine, dank je om je verhaal te delen, vele zaken herken ik zoals allicht vele lotgenoten.Dikke knuffel en veel sterkte!

  • Inge schreef:

    Ja dat is de opvatting van ons (MS patiënten) vaak, dat je positief moet blijven. Nou ja dat ook wel het prettigst natuurlijk, voor jezelf én voor je omgeving. Maar elke dag, 365 per jaar, positief en blij zijn? Dat kan niet. Ook een ‘gezond’ persoon heeft weleens een baaldag. En waarom zouden wij niet af en toe een baal week of baal maand mogen hebben! We leveren al genoeg in, laat maar lekker komen zo nu en dan!! Zolang je in staat bent jezelf daarna weer bij elkaar te rapen is er niets aan de hand, echt niet.

  • Van diagnose naar Aubagio naar Copaxone

    Melanie Kort

    Veel verhalen welke wij ontvangen gaan over de diagnose. De afspraken bij de neuroloog. MRI. Lumbaal punctie. En dan die diagnose. Het zal nooit wennen. Daarom is het ... › Lees meer

    Trouwen en het vervolgonderzoek

    Annelies van der Heide

    Het vierde verhaal van Annelies. Van het kastje naar de muur. Van een relatie naar trouwen. Het nieuwe, aangrijpende maar vooral persoonlijke verhaal van Annelies. MS ... › Lees meer