Tijd is relatief

Jolanda Ruesink

MS & Mindset

Gepubliceerd: 9 maart 2020

Ze zeggen wel eens dat je wereld steeds kleiner wordt wanneer je niet meer werkt. Toch ervaar ik dat niet zo. Mijn wereld is groter dan ooit. Ik heb namelijk iets dat veel mensen niet hebben: tijd. Ik heb de tijd om te lezen.  ’s Ochtends de krant, een goed boek of een gemakkelijk tijdschrift. Tijd om ‘s middags de actualiteitenprogramma’s terug te kijken en verder voor leuke en/of flauwe programma’s.

Tijd is relatief

Veel tijd om te sporten en daarbij mensen te ontmoeten.  Tijd voor koffie en een praatje. Tijd voor weekendje weg, bioscoop, theater, uit eten. Tegelijkertijd heb ik haast. Geen tijd te verliezen om vandaag te kunnen doen wat morgen misschien niet meer gaat.

Vandaag doen wat morgen misschien niet meer gaat

Tsja, tijd is ook een relatief begrip. Vandaag weer eens wezen kijken bij de Keiloop. Daar heeft tijd een heel andere waarde. Voor de meeste mensen heel belangrijk. Ze hopen een bepaalde streeftijd te halen. Daar kan een aantal, of misschien zelfs één seconde op een kilometer heel belangrijk zijn. Voor mij is het geen issue meer om op die manier te kijken naar tijd. Beter van niet. Ik mag al blij zijn dat ik een kilometer binnen een kwartier afleg, om over de kilometer die daarop volgt maar niet te spreken.

Maar ik snap dat het belangrijk voelt. Zo snel mogelijk zijn en jezelf verbeteren kan een mooi streven zijn. Het moet alleen wel een realistisch en een haalbaar doel zijn. Mijn ambities en doelen zijn nogal opgeschoven. De eerste jaren voelde het, alsof ik extra zout in de wond strooide als ik ging kijken naar een hardloopwedstrijd.

Relatief gezien gaat het redelijk goed op dit moment

Langzamerhand ligt dat zover buiten mijn bereik en uit mijn dagelijkse bestaan dat ik hier zonder moeite en met belangstelling voor andermans prestaties naar kan kijken. Tot zover mijn relativiteitstheorie die overigens niet zoveel te maken met die van Einstein, maar dat hoeft ook niet.

Het gaat weer redelijk goed op dit moment. Relatief gezien dan. Het lopen gaat best wel goed. Ik kan het iets langer volhouden en ik sleep wat minder. Tenminste meestal. Ik heb er net een aantal weken met akelige rugpijn opzitten, maar dat is nu gelukkig weer over. Geen idee waar dat vandaan kwam trouwens. Gespannen spieren, stug bindweefsel, alles is nu weer wat soepeler.

Als ik zo mijn blog eens teruglees merk ik dat er de laatste jaren niet zoveel veranderd is. Uitgaande van mijn beleving op dat moment. In de decembermaanden van de afgelopen jaren blik ik vaak wat terug op het jaar dat op z’n einde loopt. Meestal heeft dat jaar een aantal mindere periodes gekend en dat het verder wel meeviel.

Ik ben bang dat het niet helemaal de realiteit is

Terugkijkend naar de beschrijving van eerdere jaren lijkt er niet zoveel anders te zijn. Toch ben ik bang dat het niet helemaal de realiteit is. Ik denk dat ik langzamerhand toch wel iets achteruit ben gegaan. Het is maar hoe je het ervaart en je went eraan natuurlijk. Maar relatief gezien gaat het goed. De tijd zal het leren.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Het ijsmonster

Ingeborg Smolderen

Ingeborg doet haar verhaal over het ijsmonster. Het lelijke beest dat iedereen op dit platform helaas al heeft ontmoet. Misschien in andere gedaantes dat wel. Ze weet ... › Lees meer

Vulkaan

Annelies van Oost

Het laatste deel in deze serie over de belevenissen van Annelies. Haar traject bestond uit ups en downs en was onnoemelijk zwaar. Maar haar website heet niet voor niet... › Lees meer