This is the end, my friend

Niek Heizenberg

Gepubliceerd: 25 november 2019

De ergste beschadigingen van MS zijn niet zichtbaar. Ze zien je wel moeilijk bewegen, maar de pijn die eronder zit niet. De aftakeling van je brein uit zich niet alleen lichamelijk. Grote gaten zitten er. Cognitieve dysfunctie noemen ze dat. Filed Under: Cognitieve Stoornissen.

This is the end, my friend

Ik vergeet de woorden van alledaagse voorwerpen, namen van mensen uit het verleden. Ongemerkt ben ik jaren bezig geweest om ze allemaal niet bij hun naam te noemen, ik maak er alleen beschrijvingen van. Dat lukt me nog wel. Vertel geen herinneringen, maar maak verhaaltjes. Die misschien wel waar hadden kunnen zijn.

Je wordt gedwongen om ineens dingen te gaan doen

In een wereld waar de waarheid niet meer telt, is dat een uitstekende manier om de gaten te verbloesemen. De Mensen vinden dat grappig blijkbaar en slikken al mijn idiote uitspraken. Kan ter plekke prachtige verhalen bedenken. Complete filosofieën als het nodig is. Alles uit mijn Dikke Duim gezogen en weer uitgescheten.

Elk boek moet een eind hebben, dat is net zo zeker als dat je weet dat een pasgeboren baby ooit zal sterven. Is het gemakkelijker om er een eind aan te maken als het verhaal je niet bevalt? Neuh, het enige wat je kan doen is ervoor te zorgen dat het alsnog een Goed Verhaal wordt. En als het een beetje meezit een Geweldig Verhaal.

Iedereen heeft een kut leven. Iedereen maakt ellende mee. Maar dat is toch godverredomme geen excuus om een Kut Verhaal te schrijven? Ik besef nu dat ik hier al jaren mee bezig ben geweest. Niet eens bewust, maar wel constant. Met een gedrevenheid die grenst aan een Maniakale Obsessie. Dat is altijd al zo geweest. Voor FB waren het de forums, waar ik altijd de meeste posts moest hebben. Zonder enige reden.

Fragmenten van levens die ik heb gehad

Ik bekijk alle troep die ik ooit op FeestPoep gepost heb en ik weet niet meer waarom. Het zijn fragmenten van de vele levens die ik gehad heb. Die stuk voor stuk allemaal kapot zijn gegaan. Ooit was ik een muzikant. Ooit was ik een vechter. Ooit was ik een nerd. Nu leef ik enkel in hun herinneringen voort... Is that unfortunate? Sure. But it’s true.

Ik besef nu dat ik hier al jaren mee bezig ben geweest. Dat het verhaal van de Levens en Dood van Nieko Sier er altijd al was. Stukje bij beetje opgebouwd, zichtbaar voor iedereen. Het enige wat nog miste was de motivatie om de Losse Eindjes te verbinden. Die tijd is nu gekomen. Uitstellen is geen optie meer.

Het is frappant dat je door een kut ziekte als MS ineens gedwongen wordt om ineens dingen te gaan doen. ‘*Want nu kan het nog.* ’Dus ik knoop me de pestpokke. Zie de Grote Lijnen en verzand in Details. Ben benieuwd waar Het Verhaal me brengt. En vraag me af wat er nou eerst was. De duizenden posts. Of het verhaal. Niet dat het echt wat uitmaakt. Het gaat om Het Verhaal. Hoe het tot stand is gekomen is compleet irrelevant.

Totdat het ineens in je schoot wordt geworpen

En zo grijpen realiteit en fictie weer in elkaar. Al dagen zocht ik naar de Juiste Woorden. Hoe maak ik er een Eind aan? Ik heb geschreven en geschrapt. Wanhopig alles aan de kant gepleurd. Tot het ineens in je schoot wordt geworpen. Alles gaat dood. Alles is Eindig. Je moet het alleen nog accepteren en zeggen: En Nu Is Het Welletjes.

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Saarki schreef:

    ❤️ YES, hier verheug ik me iedere keer soortgelijk als op expeditie robinson (zondagavond, 20:00 uur) op. And I liked it! Wil er inhoudelijk van alles over zeggen (vooral dat eigen waarheid maken) maar nee, dit is genoeg!! Thanks Niek

  • Belofte maakt schuld!

    Nicole Donal

    Onze huismus begint rustig aan weer wat meer te fladderen. Na haar schub in april heeft Nicole toch een beste opdonder gekregen. Maar ze is terug. En zoals ze eerder h... › Lees meer

    Life is real

    Kelly Overduive

    Kelly schrijft over haar single leven. Ze mist toch gezelschap om haar heen. Altijd maar alleen. Ook mist ze veel energie om alleen al naar de overkant van de straat t... › Lees meer