MS en weer afscheid nemen…

Gister lazen wij het verhaal van Tamar. Een verhaal welke wij heel graag met jullie willen delen. Een verhaal over dingen niet meer kunnen doen. Over omdenken. Maar ook over het gesprek aan gaan met familie. Eerlijk aangeven wat je – helaas – niet meer kan. Dromen opgeven… Een verhaal van Tamar en haar wintersport…

Ik vind het zo vreselijk moeilijk als er dingen niet meer kunnen. En steeds moet je weer proberen om positief verder te gaan. Dat moet wel, anders wordt het zo’n sombere boel.

Na mijn baan, hardlopen, tennissen, enz, enz nu het volgende… Wintersport…

Sinds mijn elfde ben ik zo goed als elk jaar op wintersport geweest. Eerste 5 jaar skiën, daarna elke keer snowboarden. Superleuk!
Mijn ouders betalen altijd het leeuwendeel, daardoor zijn we (Mijn broers en ik met aanhang en later met kinderen) bijna elk jaar meegegaan. Soms even een keer niet in verband met verhuizing/baby’s maar eigenlijk kijk ik terug op elk jaar wintersport.

Zoals ieder jaar kwam de vraag weer; “We zijn aan het nadenken over de wintersport, hoe zit jij erin.” Ik heb al een aantal jaar dat ik afweeg “is het het waard?” Want het kost me héél veel energie. De reis, met veel op vakantie, snowboarden (soms maar één afdaling in de ochtend, soms met een dag rust ertussen), het kost me heel veel energie en ik moet er lang van bijkomen. Maar het gevoel om met je snowboard over een laagje tiefschnee te boarden is fantastisch. Met de bergen om je heen.

Zo lief. Míjn broers waren het meteen eens. Als ik het niet meer kan, dan gaan ze liever met ons iets anders doen, dan zonder ons skiën.

Dus hoe voelde ik me. En ik moest toegeven dat ik het het niet meer waard vind. Weer weken bijkomen voor in totaal een paar uur boarden. Maar wat betekent dat dan? Als mijn gezin toch zóó graag zou willen, zou ik dan weer meegaan? Alleen thuis vind ik ook niks. Ik heb gezegd dat ik erover na moest denken. Met mijn man overlegd. Hij was heel duidelijk, wij gaan niet meer mee. Het kost mij teveel. En dat is het voor hem niet meer waard. De kinderen hebben de basis. Die kunnen het altijd weer oppakken als ze iets ouder zijn.

Dus ik heb ze gezegd dat ze maar zonder ons moeten gaan. Met pijn in mijn hart. Maar dat ze vooral lekker moeten gaan. Hebben ze het er met elkaar al over gehad. Zo lief. Míjn broers waren het meteen eens. Als ik het niet meer kan, dan gaan ze liever met ons iets anders doen, dan zonder ons skiën. En mijn ouders zeiden, wij gaan toch wel skiën. Je broers zijn het eens, we gaan gewoon iets anders verzinnen.

Weer afscheid nemen van iets dat ik zo graag deed. Er valt een last van mijn schouders. En ik voel me heel verdrietig. Alles tegelijk.

Nu gaan we met elkaar naar center parcs. Heel wat anders. Maar wel met zijn allen. Als ik moe ben kan ik me terugtrekken in ons huisje. Elke middag kan ik naar bed. De kinderen kunnen heerlijk met elkaar naar de parc plaza enz. En het is niet ver rijden. Dus wintersport is voorbij. Weer afscheid nemen van iets dat ik zo graag deed. Er valt een last van mijn schouders. En ik voel me heel verdrietig. Alles tegelijk.

Maar na twee weken iets kunnen wennen aan het idee.
Ik kan heel dankbaar terugkijken op 30 jaar wintersport. 30 jaar. Eén week heb ik skiles gegeven, iets om nooit te vergeten. Jaren op mijn board met mijn broers avonturen beleefd, après ski, heerlijk eten, prachtige omgeving, heel blauw lijf van de kou, tijdens skiles met gevoelstemperatuur van -30°c. Met een banaan van de berg na een verrekte knie. Mijn eerste hechtingen in mijn lip na een fantastische sprong en drama landing, . Veel glühwein, schnitzels, kaisersmarrn enz.

Laat ik maar omdenken en genieten van wat ik nog wel kan.

Ja, laat ik het maar als een super luxe zien, dat ik dat allemaal heb mogen meemaken. Niemand die de herinneringen afpakt. Maar wat zal ik het ook missen. . Ik ben een gelukkig mens, met mooie herinneringen en een top familie! Laat ik maar omdenken en genieten van wat ik nog wel kan.

Tamar

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

  1. Lieve Tamar,
    Wat knap van je dat je er zo mee om gaat. Herinneringen blijven altijd! Ik ben trots op mijn lieve, dappere nicht! Liefs van tante Cor.

  2. Het blijft zeker heel moeilijk. En net als je het voor jezelf hebt toegegeven en het en plek probeert te geven, komt het volgende. Ik kan daar niet goed aan wennen. Maar probeer maar positief te blijven, dat werkt voor mij het beste

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.