Reacties van mensen (en jezelf)

In juni publiceerden wij het eerste verhaal van Catharina. Vandaag haar tweede verhaal. Wederom een verhaal welke zo typerend is voor Catharina!

Dat zou een beetje zonde zijn bij de weinige energie die je hebt als MS ‘gelukkige’.

Als je niet wilt dat de MS je leven overneemt, dan moet je toch loslaten en accepteren dat het is zoals het is. Je erbij neerleggen is iets anders (voor mij: dat nooit!). Als je er tegen in gevecht gaat dan ga je dat (uiteindelijk, bij mij extreem snel) verliezen. Dat zou een beetje zonde zijn bij de weinige energie die je hebt als MS ‘gelukkige’.

Hierbij denken sommigen: makkelijker gezegd dan gedaan. Een tip is, denk bij veel zaken: “niet mijn probleem.” Dat geeft je zoveel rust!

Geen idee, als ze er een probleem mee hebben, dan is dat niet míjn probleem.

Ik ben begonnen in een rolstoel en ik wilde (het was toen winter) alleen in de avond naar buiten, want dan was het donker en zag niemand me. Toen we 1,5 jaar verder waren kon het me niets meer schelen, wel dook ik aan het begin weg als ik een bekende zag, op een gegeven moment dacht ik: ik heb geen invloed op de gedachten van mensen dus ze zoeken het maar uit en ik wil mijn leven leiden zoals ik dat wil. Wat mensen denken als ze mij achter mijn rollator zien lopen, of als ik op mijn driewielfiets fiets? Geen idee, als ze er een probleem me hebben, dan is dat niet míjn probleem.

En soms zeggen mensen iets compleet onverwachts. Het volgende voorval vond ik niet getuigen van enige vorm van intelligentie.

Ik zat in het AOV (aanvullend Openbaar vervoer, gecombineerd vervoer, voor als je niet -altijd- in staat bent om met het OV te gaan) en als je mij niet ziet lopen en ik zit in een auto, dan zie je niet meteen aan me dat er iets met me is. Ik heb geen sticker zoals een banaan ofzo. Maar goed, toen zei een vrouw tegen mij: “mag jij wel met het AOV en hoe kom je aan dit pasje?”

Ik: “Nou, ik ken dus iemand bij het AOV en die heeft dit pasje voor mij geregeld.”

En die vrouw geloofde dat. Ten eerste, niet mijn probleem dat je zo goedgelovig bent en ten tweede: op een bizarre vraag kun je een bizar antwoord verwachten.

Wat ik echt hilarisch vond was het volgende, ik was lopend op pad en op een gegeven moment moest ik ergens langs en daar stond een bus geparkeerd. In plaats van dat ik er rechts langs zou lopen (waar meer ruimte was) ging ik natuurlijk links (waarom voor makkelijk gaan, als het ook moeilijk kan?). Wat ik te laat zag was dat ik er niet langs kon, links was een muur en de bestuurder van het busje had zijn deur nog open staan. Toen zei die jongen (op zijn plat Amsterdams): “Nee hé? Heb ik de deur open staan om die tent door te luchten, komt er een wijf met een karretje aan!” Hij kwam me meteen helpen (ondanks dat ik zei dat ik prima rechts langs de auto kon lopen, “Nee man kleine moeite voor mij, ik doe die deur dicht!”). Je zag hem schrikken: “zei ik dat hardop?”

Dan kun je denken: wat grof. Maar het enige wat ik dacht was: “iemand doet compleet normaal. Eindelijk!”

Zodra je loslaat wat mensen volgens jou moeten zeggen of denken en het gewoon accepteert dat het is zoals het is, dan geeft dat je zoveel vrijheid. Dat neemt niet weg dat je niet alles maar moet accepteren en slikken, want op je eigen gedachten en acties kun je wél grip hebben.

Deze uitspraak is niet van mij, maar ik kan me er helemaal in vinden:

“Het leven is 10% van wat je overkomt en die andere 90% is jouw reactie daarop.”

En zo is het.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *