Prikkelarme avondopenstelling Rijksmuseum

Gerdien

MS & Prikkelarm

Gepubliceerd: 22 januari 2020

Vorige week maandag (13 januari) was de allereerste prikkelarme openstelling van het Rijksmuseum. Een selecte groep mensen was aanwezig. Eén van de aanwezige personen was Gerdien. Zij heeft een onzichtbare handicap en is zeer gevoelig voor prikkels. Hoe Gerdien de prikkelarme openstelling heeft meegemaakt, lees je in haar verhaal.

Prikkelarme avondopenstelling Rijksmuseum

Diepe blijdschap overkwam mij vorige week maandagavond: Het Rijksmuseum organiseerde voor de eerste keer een ‘prikkelarme’ avond. ‘Bedoeld voor mensen voor wie vanwege overprikkeling een museumbezoek tijdens reguliere openingstijden echt niet gaat’. Aldus Het Rijksmuseum. De inschrijving voor deze avond (en de volgende) is gebaseerd op vertrouwen: iedereen die zich tot de doelgroep behorend voelt mag een kaartje reserveren.

Wat er ook gaat gebeuren, kan ik het aan?

Ik restaureer gebruiksvoorwerpen voornamelijk uit de tijd rond de 18de eeuw. De kunst rondom Rembrandt behoort daardoor zeker tot mijn favoriete. Ik heb een chronische psychiatrische aandoening. Het bezoeken van een populaire tentoonstelling als Rembrandt & Velázquez is voor mij nagenoeg onmogelijk. Ik kan veel mensen in een afgesloten ruimte niet aan.

Wat te doen..? Niet gaan? Genoegen nemen met de informatie die buiten de tentoonstelling te vinden is?
Toch gaan? Het risico nemen dat het fout afloopt en ik daardoor ook gedoe voor anderen veroorzaak?

Afgelopen voorjaar trok ik de stoute schoenen aan en schreef een brief hierover aan het Rijksmuseum en had vervolgens een zeer prettig gesprek met Cathelijne van de Berg – Denekamp, verantwoordelijke voor de toegankelijkheid van het Rijksmuseum. Ze vertelde, dat ik niet de eerste ben die naar de mogelijkheden voor een prikkelarme museumbezoek vraagt. En, in december kreeg ik bericht van haar: het is zover het gaat gebeuren!

Noch massa's toeristen, noch rijen prikkelgevoelige lotgenoten.

Ik was benieuwd. Uiteraard. Hoe zal het worden? Wat kan ik verwachten? Helemaal leeg? Of: struikelen over een stoet rollators? Verdwaalde demente? Blaffende begeleidingshonden? En, het allerspannendst: wat er ook gaat gebeuren, kan ik het aan?

Ik was op tijd, uiteraard. En, de grote ingangshal was leeg. Noch massa's toeristen, noch rijen prikkelgevoelige lotgenoten. Het was een rustige sfeer. Meteen. Dat was fijn.

En ik ging de tentoonstelling binnen en was onmiddellijk blij. Tot het begin van de geboekte rondleiding had ik ruim een uur de tijd rustig door alle zalen te lopen en te kijken. Het bijzondere was: rustig kijken was echt mogelijk! Het bezoekersaantal was klein genoeg om elkaar niet voor de voeten te lopen, en er heerste een sfeer van respectvol met elkaar dit bijzondere bezoek beleven, en het elkaar mogelijk maken naar al deze bijzondere schilderijen te kijken.

Maandagavond werd mij iets aangeboden wat voor míj goed is.

Ik was ontroerd. Over de inhoud van de tentoonstelling én de mogelijkheid om het te zien. Maar ik was ook ontroerd door het besef, dat het Rijksmuseum de moeite heeft genomen om omstandigheden te scheppen, om mij (en anderen) de mogelijkheid te geven hun expositie te zien. Het feit, dat er rekening gehouden wordt met mijn handicap, was een nagenoeg ongekende gewaarwording.

In het dagelijks leven is het aan mij, om mij en mijn gedrag en mijn behoeftes in te passen aan gebruikelijke randvoorwaarden. ‘Normaal gesproken’ is het aan mij, mijn leven zo vorm te geven, dat ík meedraai, of, als dat niet gaat, dat ik níet meedraai. Maandagavond werd mij iets aangeboden wat voor míj goed is. Dat is bijzonder.

Hartelijk dank!

Gerdien heeft geen MS maar is wel gevoelig voor prikkels (zoals veel mensen met MS). Zij was bereid om haar verhaal (onder pseudoniem) te delen op Platform MS. De echte naam van de schrijfster is bekend bij de redactie.

Meer weten over de prikkelarme openstelling van het Rijksmuseum? Klik hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Eric schreef:

    Heel bijzonder dat dit geregeld werd.

  • +136 dagen post HSCT

    Armin Wessel

    Op 14 december 2016 lezen we onderstaand verhaal van Armin. Hij is nu 136 dagen na zijn HSCT behandeling en in zijn verhaal laat hij weten hoe het nu met hem gaat. We ... › Lees meer

    Mama is een beetje ziek

    Annelies van Oost

    Annelies schrijft dit keer over haar gesprek met haar dochters. Het gesprek over wat komen gaat. Een stamceltransplantatie. Een zware periode voor hen allemaal. Zoals ... › Lees meer