Positief nieuws!

Annelies van der Heide

De diagnose MS. Een abortus. En dan het uitstrijkje met een mogelijke uitslag waar je liever niet over nadenkt. Annelies vertelt in haar volgende verhaal over haar uitslag. De titel verraadt het gelukkig al. Lees snel mee...

Positief nieuws!

De diagnose MS. Een abortus. En dan het uitstrijkje met een mogelijke uitslag waar je liever niet over nadenkt. Annelies vertelt in haar volgende verhaal over haar uitslag. De titel verraadt het gelukkig al. Lees snel mee...

Maandag 8 augustus waren we met z'n drietjes kleren aan het shoppen, want we hebben groot feest. Oma wordt 100 jaar en dat verdient natuurlijk een mooie outfit. Dochter een mooie feestelijke jurk en mijn vriend wou graag een nieuw overhemd. En ik zelf wou graag een leuk jurkje hebben. Ik vind een ander altijd belangrijker dus hun gaan voor. Eigenlijk heb ik ook nog wel genoeg in de kast hangen, maar iets nieuws is natuurlijk nooit verkeerd ;-) Nou ja hun eerst maar en zien we dan wel verder.

De uitslag van de biopt is er en het is een CIN 2. Dat betekend dat je geopereerd moet worden.

Om 3 uur telefoon, ik zou vandaag tussen 2 en 4 uur gebeld worden voor de uitslag. Maar wou er niet om thuis blijven. Met als resultaat; je handen vol kleding. Dus snel alles aan mijn vriend gegeven en de telefoon opgenomen. De assistente van de gynaecoloog. "De uitslag van de biopt is er en het is een CIN 2. Dat betekend dat je geopereerd moet worden. Hier ging de gynaecoloog niet van uit, maar de uitslag zegt wat anders. Gelijk maar een afspraak maken?" Dat lijkt mij wel het beste dacht ik. Alles maar zo snel mogelijk achter de rug, mijn antwoord was dan ook heel kort "ja, wel graag." Wie dit dan zou moeten doen en welke dag mij paste. "Graag bij mijn eigen gynaecoloog en dag maakt me niet uit. Ik heb toch nog vakantie." Mijn eigen heeft een wachttijd maar dit neem ik wel voor lief. Die wachttijd viel mij reuze mee. Op vrijdag 19 augustus kan ik terecht.

Nu weer verder met kleren passen en mijn vriend en dochter zijn geslaagd. Nu ik nog. Maar ik had totaal geen puf meer om te gaan kijken voor mezelf. Een paar dagen later liep ik zo tegen een leuk jurkje aan. Ik helemaal blij. Het feest kan beginnen.

Oma werd helemaal in het zonnetje gezet. Mijn moeder had achter haar rug om allemaal mensen geregeld, want vanuit het bejaardentehuis hadden ze gevraagd wie er allemaal moesten komen. Oma had zelf geen zin hier in. Het hoeft van haar allemaal niet zo en dat had ze dus ook tegen de zusters gezegd. Daarom het maar via mijn moeder regelen. Er waren ongeveer 60 mensen die kwamen. En de burgemeester kwam ook nog even langs. Wat heeft ze genoten en vond ze het leuk. Het viel haar reuze mee.

De dag er na was mijn moeder jarig en dit werd, vergeleken met de dag er voor, een stuk minder uitbundig gevierd. Maar we hebben 2 hele leuke dagen gehad. Wel wat vermoeiend, maar dat slapen we wel weer bij. We hebben toch nog vakantie, we kunnen het nog lekker rustig aan doen.

Dat vond ik wel zo prettig, het idee dat je het niet helemaal alleen hoeft te doen.

Vrijdag 19 augustus om half 10 moest ik in het ziekenhuis zijn en om 10 uur zou ik geholpen worden. Dat werd iets later. Kwart over 10 werd ik opgeroepen. Mocht mijn onderkleding uit doen en gaan plaats nemen op de behandelstoel. Gelukkig mocht mijn vriend mee naar binnen. Dat vond ik wel zo prettig, het idee dat je het niet helemaal alleen hoeft te doen. En op die manier toch steun hebt. Hij kan natuurlijk niet veel doen, maar er voor mij zijn was al meer dan genoeg.

Wat een boel mensen in de behandelkamer. Hier was ik niet vanuit gegaan. Hooguit drie mensen, de gynaecoloog, verpleegkundige en een co assistente, maar er stonden er wel vijf in de kamer. Geen idee wie het allemaal waren. Iedereen wel een handje gegeven, maar wie nou precies wat deed; geen idee meer.

Ik ging er vanuit dat het weg gebrand zou worden en dat er niks van het weefsel zou overblijven.

De baarmoederhals werd plaatselijk verdoofd en van dat middel kon je wat hartkloppingen krijgen. Nou dat kreeg ik inderdaad. Ze zeiden dat het 5 minuten kon duren, maar bij mij was het met een minuut al over gelukkig. Ik kreeg alleen maar complimenten dat ik het zo goed deed. Goed ontspannen was enz. Heb er ook weinig tot niks van gevoeld eigenlijk. Het weefsel werd in een potje gedaan en dat werd weer op kweek gezet. Ik ging er vanuit dat het weg gebrand zou worden en dat er niks van het weefsel zou overblijven. Had ik dat even mis. Het spiraaltje werd geplaatst en kon nu weer rustig gaan zitten. Even bijkomen en daarna mocht ik me weer gaan aankleden. Nog even plaats nemen in de wachtkamer en in die tussentijd werd er een belafspraak gemaakt voor over 2 weken want dan zou de uitslag er wel zijn. Uitstrijkje voor over een half jaar kan nog niet gemaakt worden. Die agenda zit er nog niet in.

Woensdagmiddag 31 augustus om 3 uur telefoon. Daar kwam het verlossende bericht: "De lis is goed gegaan en de gynaecoloog had zelf er ook naar gekeken en het zag er allemaal goed uit. Mocht je nog willen weten wat je CIN is. Dat is 2. Dan kun je op Google nog even zoeken wat dat is." "Oke, bedankt voor het telefoontje." Na neergelegd te hebben vraag ik me toch sterk af waarom ik dan de vorige keer met een CIN 2 wel geopereerd ben. Daar is dus niks aan veranderd. Waarom dan niet weer een lisexcisie? Snapte er niks van. Ik had al wat gelezen op internet. Dat na een lisexcisie het weefsel wordt gecontroleerd op kanker cellen.

Op Google kwam het volgende naar voren:

"De uitslag kan zijn: geen afwijkingen, CIN1, CIN2, of CIN3 (vergelijkbaar met het biopt wat is afgenomen bij de kolposcopie). Wanneer er in het biopt of bij de lis een CIN2 of CIN3 is gevonden blijft u 2 jaar bij de gynaecoloog onder controle. Er wordt na 6 maanden, na 1 jaar en na 2 jaar een uitstrijkje gemaakt."

Nu wordt het me al wat duidelijker. Over een half jaar terug komen voor een nieuw uitstrijkje. Dat was toch al de afspraak. Zien we dan wel weer verder. Maar voor nu is het in ieder geval geen kanker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik ben je beu!

Het nieuwste verhaal van Annelies. Verhaal nummer 22. Een verhaal over haar MS welke weer actief is geworden, juist na haar vakantie. Een verhaal over lichamelijke fru... › Lees meer

Mijn MS in het afgelopen jaar

Vandaag vertel ik mijn verhaal als persoon met MS. Ik lees als redactrice van Platform MS jullie verhalen die jullie insturen. Deze blijven erg inspirerend. Dat heeft ... › Lees meer