Pieken en dalen op de Ventoux

Jeannine van Roon

Klimmen tegen MS. Ook Jeannine doet mee. Samen met Team Vlinder gaat zij op 5 juni de berg op. Wil je Team Vlinder steunen? Dan kan dit via deze link. Voor nu het verhaal van Jeannine. Over haar klim. De pieken en dalen op de Ventoux.

Pieken en dalen op de Ventoux

Klimmen tegen MS. Ook Jeannine doet mee. Samen met Team Vlinder gaat zij op 5 juni de berg op. Wil je Team Vlinder steunen? Dan kan dit via deze link. Voor nu het verhaal van Jeannine. Over haar klim. De pieken en dalen op de Ventoux.

Twee opdrachten heb ik. De ene is heel simpel: mijn grenzen verleggen op het fysieke vlak. Grenzen verleg ik dagelijks. Ik ga over grenzen heen of stel simpelweg geen grenzen. Grenzen voel ik als ik er over heen ga. Niet meer zo drastisch als voorheen want ik wil grenzen blijven verleggen! MS heeft mij niet beperkt in het verleggen van grenzen. MS heeft mij geleerd om parameters te stellen waarin ik grenzen kan verleggen zonder grote gevolgen. Een lang antwoord voor een, in mijn beleving simpel iets. Ik spreek nu louter over het verleggen van fysieke grenzen.

Grenzen stellen of verleggen vanuit een intra psychisch of sociaal perspectief is voor mij een enorme uitdaging. Dat voelt als een gladde gletsjer. En ik begeef mij geestelijk niet graag op glad ijs. Ik speel graag op safe en met name als het gaat om intieme relaties. Ik houd het graag veilig, vooral niet teveel de confrontatie aan gaan en zeggen wat ik denk en voel blijft een dingetje. Een soort van combinatie van doolhof slashback bergbeklimmen. Met name de combinatie met het doolhof, totaal niet weten waar je heen gaat en tegen muren aanlopen. Het pad loopt simpelweg dood en omhoog.

Fysiek grenzen verleggen ben ik gewend, dus appeltje eitje.

Gelukkig is er maar één weg omhoog op de Ventoux. Steil en heel duidelijk, ik hoef alleen maar de voorgangers achterna te gaan. Fysiek grenzen verleggen ben ik gewend, dus appeltje eitje. Ware het niet dat ik graag de complete klim wil volbrengen. En mijn MS had voor mij verrassende symptomen in petto. Fysiek komen en gaan de symptomen. Daar is met de juiste medicatie goed mee te leven.

Ik heb de wildcard van de symptomen getrokken, cognitieve functiestoornissen! Concentratiestoornissen, check! Slecht korte termijn geheugen, check! Moeite informatieverwerking, check! Emotionele incontinentie, check! Het laatste symptoom heeft vele verschijningsvormen en ik houd het graag simpel en vandaar de term: emotionele incontinentie. En om het verhaal nog wat smeuïger te maken; ik ben Maatschappelijk Werker, ik grossierde in het inzoomen op problematiek op de diverse levensgebieden. Introspectief kijken is mij niet vreemd. Ik heb op mijn functioneren gereflecteerd tot ik een ons woog. Het is namelijk van groot belang om eerst in je "eigen tuin te kijken voordat je in de tuin van een ander kijkt".

...ik grossierde in het inzoomen op problematiek op de diverse levensgebieden.

Als ik nu in mijn tuin kijk; gebeurt het regelmatig dat er een zwarte streep doorheen loopt en telkens op een andere plek. Het is moeilijk te zien hoe het bankje staat of hoe nu precies de distels groeien. Mijn tuin is niet meer de tuin die het was. En toch ook wel en dat is niet altijd goed te zien. Sommige delen zie ik helder en andere delen zijn simpelweg verdwenen achter een dikke zwart streep.

Gelukkig is er ook nog zoiets als vaardigheden, skills waarop je kan vertrouwen. Gesprekstechnieken die het mogelijk maken om te spelen met inhoud en betrekking. In de “ boze buitenwereld maak ik daar lustig gebruik van. Met een stralende lach zeg ik; "Ach, ik heb slijtage van het benul"! Als ik het goed heb, is dat een quote van Wim Sonneveld. Mensen kijken mij dan "appelig", m.a.w., ze begrijpen even niet wat ik zeg. Als het kwartje dan wel valt, knikken ze begrijpend terwijl ze geen flauw idee heb wat ik bedoel. Soms leg ik het uit en soms ook niet…

"Luctor et Emergo", ik worstel en kom boven.

Dus ik klim en kom misschien ook helemaal boven tenzij ik de weg kwijt raak. "Luctor et Emergo", ik worstel en kom boven. Mooie lijfspreuk die ik mee ga nemen de berg op. Vooral als ik in de laatste bocht misschien wel besluit om in het busje te gaan zitten. Niet omdat ik de top niet kan halen. Misschien wel omdat ik de top dan al heb behaald: in mijn hoofd…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Een brief aan de zorgverzekeraar

In de Facebook groep MS Forum Groep zien wij een bericht voorbij komen van Maxime. Een bericht waarin zij een persoonlijke brief deelt. Er volgen veel reacties op haar... › Lees meer

MS heb je niet alleen

Vandaag het verhaal van Herman. Hij heeft PPMS. MS heb je niet alleen, klinkt hem bekend in de oren. Hier vertelt hij meer over en over hoe hij zijn leven weer enigszi... › Lees meer