Overgave

Annelies vertelde ons eerder over hoe zij gepraat heeft met haar dochters over wat zou gaan komen. In deze column vertelt zij ons hoe ontzettend zwaar de HSCT voor haar geweest is. Een hele heftige column, maar deze ervaring niet delen zou niet juist zijn. Ook dit is voor Annelies een wezenlijk onderdeel in haar HSCT traject geweest.

Meer nog: het ging heel slecht met me.

Mijn stilzwijgen deed het ergste vermoeden. Jullie dachten al dat het niet goed met me ging. Omdat ik niets liet horen, veronderstelden jullie dat ik niets kón laten horen. Jullie hadden gelijk. Het ging niet goed. Meer nog: het ging heel slecht met me. Ik heb in de voorbije dagen de meest afgrijselijke uren van mijn leven meegemaakt. Ik wind er geen doekjes om: het was de hel.

De baxter met chemo was nog niet goed leeg, of ik begon al over te geven. Deze actie herhaalde zich continue, zelfs als er niets meer over te geven viel. Donderdagnacht, vrijdag overdag en vrijdagnacht was dit mijn situatie. Ik voelde me zo ellendig, bibberend van miserie en wenend van pure wanhoop, dat de moed me in de schoenen zonk. Waar ben ik in godsnaam aan begonnen? Gisteren zat ik nog pijnvrij aan de feestdis, vandaag lig ik hier vrijwillig af te zien. Want het is nog altijd een keuze natuurlijk. Ik ga niet dood als ik deze behandeling niet onderga.

Mijn dieptepunt was toen ik in een rolstoel vervoerd werd naar de radiologie voor een nieuwe foto van mijn long (die met dat gaatje erin). In een rotvaart denderde de vrouw mij door de gangen, terwijl ik mijn laatste restjes gal zat over te geven. Heel pijnlijk, maar blijkbaar geen reden om vaart te minderen. Ik durf wedden dat mijn gezicht groen zag. Daarbovenop was ik helemaal opgezwollen door het vele vocht dat ik toegediend kreeg. Ik moest ’s morgens en ’s avonds op de weegschaal gaan staan. Op een gegeven moment was ik 5 kg dikker dan normaal.

Positief zijn is toch vooral makkelijk als je geen pijn hebt.

Op vrijdagnamiddag heeft K. bij me gezeten, stil, steunend, troostend als het nodig was. Het was nodig. Ik miste N. en de meisjes zo hard! En dit is nog maar het begin. De volgende keer dat ik hier opgenomen word, zal ik 4 van die baxters krijgen en hier weken in isolatie liggen. Dit is maar een opwarmertje. Ik was kwaad op mezelf dat ik zo snel opgaf. Ik schrok van mezelf dat ik niet sterker was. Twee dagen afzien en mijn wilskracht was vervlogen. Positief zijn is toch vooral makkelijk als je geen pijn hebt.

Gisteren zijn mijn mama en N. op bezoek gekomen. Ik zag aan hun blikken dat ze schrokken toen ze me zagen. Opgezwollen, moe en met een zuurstofbuisje in mijn neus. Ik ben blij dat ik mezelf niet moest zien. Mijn mama heeft me gewassen, dat fleurde me toch een beetje op. Ik had in de loop van de dag ook botpijn gekregen. De chemo mobiliseert bepaalde bloedcellen in mijn beenmerg en dat kan voor beenderpijn zorgen. Wist ik niet, nu wel. Geen lachertje. Elke positie die je aanneemt, doet gewoon pijn. Als je daarbij nog eens bedenkt dat ik die pijnlijke katheter-schouder wil ontlasten en dat bij de minste beweging mijn maag steigert, dan heb je een klein vermoeden van hoe ik mijn afgelopen dagen heb doorgebracht.

Elke dag was er opnieuw een foto van mijn longen. Vandaag kreeg ik goed nieuws: de situatie is stabiel en ik mocht naar huis. Ik was de koning te rijk! Mijn ouders zijn me komen halen en zijn uiterst omzichtig met me omgesprongen. Ze hebben me dik ingeduffeld, omringd met twee sjalen en ingestopt met een dekentje. Mijn mama duwde  de rolstoel op een normaal tempo voort en checkte vaak of het nog ging. Ik nestelde mij behaaglijk deze ouderlijke warmte. Ik liet me verzorgen. Ik gaf me over.

Ze rapen me op en geven me moed.

Toen ik thuiskwam, stond me een verrassing van jewelste te wachten: N. deed de deur open samen met de meisjes en ontroerd begroetten we elkaar voorzichtig. Ik merkte direct dat er iets veranderd was in huis. Gisteren had N. -na mij zo lamlendig te zien liggen in het ziekenhuis- besloten dat ik beneden een bed moest hebben. Hij heeft vanmorgen mijn ouders en tante L. opgetrommeld om de speelkamer met de slaapkamer te verwisselen, zodat nu onze slaapkamer op het gelijkvloers is. Hij is ook nieuwe nachtlampjes gaan kopen en heeft alles supergezellig gemaakt. Ik lig hier in een oase van rust en liefde. Ik ben er zeker van dat ik hier veel sneller zal recupereren dan in het hospitaal.

In totaal ben ik dubbel zo lang weggeweest dan gepland. Ik heb harder afgezien dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Vanaf dinsdag krijg ik 2 keer per dag een spuitje om mijn stamcellen te mobiliseren. Dat betekent dus weer botpijn. Op dit moment probeer ik te genieten van de pijnvrije uurtjes, met een minimale mottigheid. Ik kan naar mijn scherm kijken zonder dat de letters beginnen dansen. Ik wil niet denken aan dinsdag.

Maar voor mijn ouders, voor N., voor mijn meisjes, voor mijn tantes, voor iedereen die ons gezin helpt, voor deze mensen wil ik het wel nog proberen. Ze rapen me op en geven me moed. Ze sleuren me erdoor, ook al voelde ik de fundamentele eenzaamheid als een blok op mijn rug. Het belangrijkste dat ze me echter schenken is een blik in de toekomst. Hoe het kan zijn als ik hier doorkom. Er is leven na de verschrikking. Dat mag ik nooit vergeten.

x Annelies

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.