Over de drempel…

Marien Faasse

Het korte maar indrukwekkende verhaal van Marien. Over de aanvraag van een rolstoel. Over zijn vriendin die herstellende is van gezondheids-dingen. Een verhaal over trots opzij zetten en elkaar helpen! Lees mee!

Over de drempel…

Het korte maar indrukwekkende verhaal van Marien. Over de aanvraag van een rolstoel. Over zijn vriendin die herstellende is van gezondheids-dingen. Een verhaal over trots opzij zetten en elkaar helpen! Lees mee!

Het was zo'n hoge drempel, het aanvragen van een rolstoel! Je wilt er niet aan!!! Begin vorig jaar gooide ik DRIE keer boos en verdrietig een aanvraagformulier weg.

Onder het mom 'de lamme helpt de blinde'...

Toen mochten wij afgelopen zomer naar Euro Disney en konden een passende en goede rolstoel van iemand lenen. Ik hield het vol en we hadden het zo ongelofelijk leuk! De drempel was genomen en een paar weken geleden kreeg ik mijn eigen exemplaar.

Lopen lukt maar kost meestal te veel energie om echt iets te ondernemen. Met een rolstoel kunnen wij 'gewoon' als gezin een dagje naar een dierentuin, een museum, de stad in, van die dingen. De vraag wordt minder "kunnen we iets doen?" en meer "willen we iets doen?". We moeten er aan wennen maar dat gaat ons lukken.

Vriendin en geweldige fotograaf Jolanda is herstellende van gezondheids-dingen en pakt, na maanden, langzaam het fotograferen weer op. Gelukkig maar! Onder het mom 'de lamme helpt de blinde :-)' hadden wij een plannetje; Jolanda weer fotograferen en ik met mijn stoel bezig.

Wij hadden een super gezellige ochtend!

Marien

Laat een reactie achter op Corry van den Broek Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Corry van den Broek schreef:

    Zo herkenbaar! De drempel was zo verschrikkelijk hoog, maar bet was niet te doen. Iedere keer toch weer na vele zitjes in de stad gepakt te hebben…toch weer eerder naar huis…met heel veel pijn ook nog eens. Wie hield ik voor de gek? Wat probeerde ik te bewijzen? Het gegeven was er….op de scans en mijn lijf die het liet zien dat zonder geen optie meer was.
    De eerste rolstoel….Het aanmeten? Tranen met tuiten gehuild. Het erin gaan zitten voor de eerste keer. De bekenden op straat tegenkomen die wijzen en zeggen : die is hard achteruit gegaan!
    Nee….ik ben nu juist vooruit aan het krabbelen!
    Ik ben nu helemaal super blij met mijn alber action 5 met efix!
    En mijn gezin met mij!

    • Marien schreef:

      We hebben de drempel genomen! Trots op ons! Jammer dat het zo is, de drempel er was maar het is een soort ‘goed zo’. Je kunt nu zelf kiezen of je wel of niet dingen gaat doen. Die keuze is idd veel waard Corry!

  • Noël schreef:

    Dag beste Marien. Ik zit al een tijdje naar een leeg kader te staren, omdat ik niet weet hoe te reageren. Ik wil het wel graag, omdat ik niet meer dan een glimlach bij je wil ontlokken. Maar ja … dit is allemaal niet om voor te lachen (zou mijn neefje zeggen als ik weer eens een flauwe opmerking maakte). Ik houd er ook niet van om samen in de ellendepot te roeren.
    Ik kan me absoluut niet voorstellen wat je meemaakt. Ik kan niets doen voor je. Ik kan wel aan je denken, maar wat heb je daar dan aan? Ik kan voor je bidden, maar dan moet je daar maar net in geloven. Ik weet dus niet hoe te reageren. Hoe staat het met die glimlach?

  • Alexandra schreef:

    OH ik snap het helemaal. Ik wil niet aan een rolstoel, dus blijf ik thuis. En ik ben diep van binnen heel blij met mijn scootmobiel, maar toch betrap ik me er telkens op dat ik smoesjes verzin waarom ik er niet mee uit kan en het beter is dat ik gebracht en gehaald word. Het is ook niet niks. Het zoveelste offer dat het MS-zusje van me vraagt. Onderhand ben ik uitgefoeteld en zal ook ik dat moeten inzien. Trouwens, erg mooie foto.

  • Ramon schreef:

    Heel herkenbaar. In het begin er zo veel mogelijk tegen verzetten. Uiteindelijk verbreed het zo veel meer je horizon. Het biedt weer kansen ipv beperkingen.

  • Miryam de Jong schreef:

    Nou idd ook ik ga moeizaam die drempel over. En iedereen (andere MS patiënten) zeggen heel lief kom het gaat je zoveel vrijheid geven. In de leenrolstoel 2x een paar uurtjes gezeten. En ja ik weet het “moet” want anders wordt het maar thuis blijven. Maar zoveel horders te nemen, schaamte, gevoel van eigen keuzes houden, verdriet, machteloosheid. Eerst door de bomen het bos zien in de wereld van WMO, PGB, eigen bijdrage, keuze welke scootmobiel en of rolstoel.

    • H. de Jong schreef:

      Strakke actie. Succes en blijf pionieren in je perceptie over wat nodig is en wat je wilt aanvaarden. Ga voor je zelf.

    • Marien schreef:

      Ik volg je Miryam. Je wil het echt niet! Die lieve woorden zijn waar. Daar heb je niets aan en het maakt het niet direct makkelijker maar toch… het is wel gewoon lief. Wmo en pgb moeilijkheden had ik gelukkig niet. Rolstoel is helemaal wmo en onze gemeente pakte het goed en snel op. Welke… jaha er zijn er veel met even zoveel opties. Tip, voor als je er “””klaar””” voor bent: vraag je huisarts een verwijsbrief voor een ergotherapeut. Die kwam met mij praten en kijken wat voor mij het beste zou zijn, ze kent de verschillende stoelen en opties, schoof bij mij aan toen de leverancier kwam etc etc. Tzt echt doen die ergo. Moeilijke weg maar het verschil tussen een leen/huur stoel en je eigen stoel… wat een comfort! Succes met de drempel

  • Anneloes schreef:

    Heel goed van je ik!
    Herken het volledig het is zo’n drempel maar t levert zoveel op. Iedereen zegt ach doe toch je hebt er zoveel aan maarja jij moet er wel inzitten!

  • MS & medicatie: interferon bèta-1a (deel 2)

    Een aantal weken geleden deelden wij haar eerste verhaal in de categorie 'MS & medicatie'. Een onderwerp waar veel MS'ers tegenaan lopen. Met welke medicijnen begi... › Lees meer

    Bizarre uitspraken van naasten

    Dit keer een verhaal op onze oproep over de bizarre uitspraken die worden gedaan. Een verhaal wordt toch gedeeld met ons. Hoe je leven van de top naar uitkering gaat l... › Lees meer