Op vakantie naar Beekse Bergen

Gonny vertelt ons hoe het voor haar is om op vakantie te gaan. Iets waar ze door haar ziekte, MS, meer tegenop begint te zien. Ook geeft zij een aantal tips voor dingen waar zij zelf tegenaan liep op deze korte break. Wel heeft ze ervaren dat het fijn is om anderen te zien genieten. En misschien is Gonny zelf ook wel een beetje meer uitgerust dan voor de vakantie.

Iets wat ik niet zelf kan aansturen maar waarbij ik moet loslaten terwijl ik weet dat ik dat niet volledig kan.
Hoera, het is zover! We gaan met vakantie!!!! Dit zou ik voordat we weggaan kunnen roepen, maar ik doe het niet. Voor mij voelt op vakantie gaan sinds een paar jaar niet meer als iets prettigs, als iets bevrijdends. Het is een avontuur waar ik bij voorbaat een naar voorgevoel bij heb. Iets wat ik niet zelf kan aansturen maar waarbij ik moet loslaten terwijl ik weet dat ik dat niet volledig kan.

Uiteindelijk valt de reis wel mee. We hebben het over een flink uur rijden, een uur en 20 minuten? Wat je kunt afronden naar een uur en een kwartier of zelfs naar een uur. Ik begrijp niet waarom ik zelfs al inzat over de reis! Dit is de afstand die we regelmatig naar mijn schoonvader rijden, dus bekend terrein qua tijdsduur. Het is denk ik de bijna dagelijks waarneembare achteruitgang (puur voor mezelf, de rest merkt echt niets of doet alsof ze niets zien) waardoor ik ineens nog meer tegen dingen opzie. Verhalen van anderen die er volgens mij beter aan toe zijn dan ik, maar zich gedragen alsof ze er al heel slecht aan toe zijn. Tussen de oren? Ja, een deel zit toch tussen de oren. Instelling, hoe stel je je op? Denk je: ik probeer het gewoon en kijk wel waar het schip strandt? Of zeg je bij voorbaat: ik kan dit (vast) niet meer, ik doe het maar niet, ik ben immers ziek! Ik vind het lastig, moeilijk om te zeggen: “dit ga ik niet meer doen, het is te zwaar, te vermoeiend”. Wanneer ga je over je grenzen heen? Vaak merk je dit zelf niet, ook niet achteraf. ALS ik weleens zeg dat ik iets niet doe, kijken mensen me aan alsof ik gek ben geworden. Sommigen die wel weten dat ik ziek ben, lijken dit niet te beseffen op andere momenten of hebben gewoon idee wat MS inhoudt. Het blijft een herhaling van zetten. Voor jezelf kiezen, je zin doordrijven, de verwachtingen en ideeën van anderen waar je GEEN rekening mee zou moeten houden.

Goed, op vakantie dus! Gelukkig is het maar een paar dagen en ik begin van tevoren al af te tellen. Na aankomst is het altijd een drukte van belang. Hysterische kinderen (ik slaap hier!!! geren en gevlieg, blije dolheid), spullen die heen en weer worden gesleept en moeten worden uitgepakt, lijstjes die moeten worden bijgewerkt en zaken die dringend moeten worden gekocht.

Al met al is het goed gegaan en ook best meegevallen. Nacht 1 heb ik geen oog dichtgedaan, daarna vond ik zowaar een manier om goed met de geluidsoverlast om te gaan en na een tijdje alsnog in slaap te vallen! Ik hoop dat ik deze methode kan onthouden voor toekomstige trips.

Mijn leermomenten:

– als het heel mooi weer is, neem dan altijd je bikini/badpak mee in je tas of doe deze alvast van tevoren aan (ik heb dus als enige een paar dagen lang in mijn spijkerbroek, gympen en t-shirt op een soort strand gezeten terwijl iedereen om me heen naakt, bijna naakt danwel in zwemkleding rondliep met hooguit slippers aan). Voor mijn kinderen had ik alles wel goed geregeld.

– check van tevoren de tent/kamer/huisje op gevaarlijke plekken. Waar zijn de rare drempels, waar kun je je stoten als je omhoog komt, waar is het smal om te lopen? (ik heb een haak in mijn bovenarm gekregen, dit was van het gordijn wat om het bed hing en ik heb een paar keer mijn hoofd heel naar gestoten, wat ik van tevoren eigenlijk al had kunnen weten).

– circa een week van tevoren het lijstje – desnoods die van je vriend/man – bijwerken met mee te nemen spullen. (dit jaar deed ik het uit mijn hoofd en had er niet veel energie voor om overal aan te denken. Gevolg is dat ik o.a. muggenspul, kwallenbeetgel wat we ook gebruiken tegen brandnetels, keukenschaar en zo nog wat zaken was vergeten).

– maak je niet druk, dingen gaan toch altijd anders dan je van tevoren denkt en probeer ook zelf te genieten. Als dit niet lukt, bedenkt dan waardoor dit niet lukt en probeer dit met je partner te bespreken. Regel desnoods wat tijd dat je even alleen kunt zijn, al dan niet op een locatie anders dan bij de accommodatie (dit zal mij nooit lukken, maar het idee is leuk/goed en iets om naar te blijven streven).

– als er iets is wat echt niet gaat, bijvoorbeeld een lange wandeling maken in de warmte, blijf dan heel stellig je standpunt verkondigen. Zodra je iets ruimte geeft, zullen ze je weer dwingen om toch mee te gaan, want we zien dan wel of het wel/niet gaat. Gewoon heel duidelijk blijven en probeer niet heel erg te gaan schreeuwen, zuchten of anderszins iets dramatisch. JIJ kunt dit niet meer of nu in ieder geval even niet door de MS en de ander kan echt niet weten hoe dat is of voor jou bepalen dat het echt wel gaat. Nooit!

Dit laatste punt is denk ik mijn grootste valkuil. Zeker met mijn partner. Hij lijkt totaal geen idee te hebben wat er allemaal bij deze ziekte komt kijken. De andere dingen lijken me thans erg gemakkelijk, maar ik voel me nu iets energieker dan voor de vakantie. Dit komt misschien zomaar DOOR de vakantie, wat dus een erg groot en belangrijk pluspunt kan zijn van een vakantie! Dat alle anderen in het gezin het zo naar hun zin hebben, is eveneens heel prettig om mee te maken. Voorlopig dus gewoon proberen te blijven gaan, desnoods later met krukken en/of een rolstoel. Zo ver is het hopelijk nog lang niet, dus ook daar moet ik van genieten. Zomervakantie? Ik ga alvast aftellen.

Gonny

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.