Niet meer varen

Gregory Lemmens

Het krijgen van een diagnose MS is niet niks. Dit overkwam Gregory Lemmens ook. Hij schreef ons zijn verhaal. Over zijn diagnose en hoe dit eigenlijk op jonge leeftijd al begon...

Niet meer varen

Het krijgen van een diagnose MS is niet niks. Dit overkwam Gregory Lemmens ook. Hij schreef ons zijn verhaal. Over zijn diagnose en hoe dit eigenlijk op jonge leeftijd al begon...

Mijn verhaal is eigenlijk best nog maar kort. Al heeft het toch al veel effect gehad op heel men leven en hoe ik er nu tegenaan kijk. Laten we beginnen bij het begin. Een jongetje 15 jaar oud.  Om eerlijk te zijn nooit graag naar school gegaan en ik zag mijn kans om toch carrière te maken. Als kind van een binnenvaart gezin was het dan ook mijn vlucht en oplossing dit te gaan doen.

Dus al bij al kijk ik er zo positief mogelijk naar en besef ik een ding nu eens te meer.

Toen ik die zomer heel de zomervakantie aan boord had geweest was mijn keuze gemaakt dit wordt het, dit ga ik doen. Mijn vader en moeder waren er best meteen mee akkoord, maar wisten niet goed hoe dat toen allemaal zat. Met heel het leerplicht en schoolplicht gebeuren, dus moest ik nog tot mijn 16 even volhouden. Door dit dan ook te doen was met mijn  16 jaar die tijd eindelijk daar dat ik kon gaan varen. Ik hoefde niet meer naar school en ik kon eindelijk vrijheid voelen en leven! dit was ook zo en heb toen nog tijdelijk 3 jaar een soort van opleiding gevolgd, zodat ik aan de nodige papieren kon geraken.

Altijd met passie en liefde deze job gedaan tot dat die zomer begon, twee jaar terug. Ik had een plekje op mijn buik dat gevoelloos was, iets wat ik niet kende. dus naar de dokter eens even verhaal gaan halen. Deze stuurde me door om eens een scan te laten nemen van mijn nek, een geknelde zenuw dachten ze. Ik tevreden met heel dit verhaal terug naar huis en denkende het zal zo wel overgaan. Dat was ook zo. Twee weken later was alles weer normaal. Nu dat dacht ik toch voor een jaar lang. Ik was altijd zeer vermoeid en begon me steeds minder fit te voelen, maar ik dacht bij mezelf ach dat heeft iedereen wel een keer.

Nu ja, een avontuur werd het wel.

Maar toen begon het allemaal echt en kon eigenlijk de uren die ik moest werken niet meer aan en had toen besloten te stoppen met varen, ik ga gewoon aan de wal werken dacht ik samen met de beslissing met mijn vriendin zijn we aan dit nieuw avontuur begonnen. Nu ja een avontuur werd het wel. Had ik eindelijk een job gevonden en was goed bezig tot dat er een vlekje voor mijn linker oog kwam dat steeds groter werd per dag. Toen werd ik toch wel iets ongeruster, ik wilde toch niet blind worden dus maar alweer naar de oogarts dit keer. Deze heeft al zijn testen gedaan en zei zeer rustig, beste ik denk dat we jou gaan doorsturen naar het UZA in edegem we gaan daar een even wat meer testen laten uitvoeren.

Dus de brave jongen dat ik was meteen afspraak gemaakt. Toen begon het nieuwe avontuur pas echt eigenlijk. Na zoals gewoonlijk in een ziekenhuis lang te wachten waren ze daar het was mijn beurt, het was ook al redelijk laat. Ik en mijn vriendin zeer onwetend mee naar de onderzoekkamer en lieten ze me testen doen waar ik niet goed het nut van begreep, ik zag toch niets door dat oog? Waarom moet ik dan kijken of ik nog een kleur zag of hoe die lijnen op dat scherm heen en weer gingen. Uiteindelijk bij de laatste testen aangekomen merkte ik dat ze wat onrustiger werden en moest ik nog een laatste test doen zeiden ze, toen ik daar zat was het al zeker 20:30, en toen was het menens.

Het diensthoofd kwam en legde mij uit; "Meneer kan u vriendin met de wagen rijden want u zal hier moeten blijven, en toch zeker enkele dagen. Ik was volledig overstuur doordat ik niet snapte waarom ik zou moeten blijven voor een oog? Ze begeleiden me naar de kamer, gelukkig een éénpersoons waar ik mocht blijven en dit bij neurologie. Er kwam nog een neuroloog langs en toen begon het allemaal echt, de vragen, de twijfels. Meteen kreeg ik ook cortisone infuus aangelegd en dit drie dagen aan een stuk door. Tot die derde dag de lumbaalpunctie wat een verschrikkelijk iets was dit, iets wat ik nu ook nooit meer zou willen meemaken. Maar ik moest het maar doorstaan en deed dit ook met volle trots en toen moest ik meteen paar uur gewoon neerliggen en blijven liggen. Dit ging allemaal goed tot de tweede dag nadien, toen begon die verschrikkelijke hoofdpijn en als in neerlag was er niets aan de hand. Maar ik zou koste wat kost vrijdag weer naar huis, dus beetje doorbijten dacht ik bij mezelf en ja hoor vrijdag mocht ik naar huis.

Daar zat ik dan met die verschrikkelijke hoofdpijn en het nieuws dat ik MS had.

Eigenlijk dacht ik tot ik in de auto dat ik  naar huis mocht, ik vergeet het nooit meer net op dat moment had een vrachtwagen ook nog eens zijn lading verloren. En heel de ring rond Antwerpen stond vast. Daar zat ik dan met die verschrikkelijke hoofdpijn en het nieuws dat ik MS had. Uiteindelijk na een helse rit van 2,5 uur was ik thuis en meteen weer gaan liggen, dit heb ik dan ook maar tot zondag avond volgehouden en toen weer meteen terug naar spoed want het was niet te houden. Daar twee dagen weer plat op men rug gelegen wachtende op de bloedpatch die ze zouden doen. Nu deze had niets geholpen, maar toch proberen dacht ik.

Uiteindelijk na een week alles weer in orde en ik voelde me niet ziek.  Ik had het maar bedacht. Ik mankeer niks. Maar die wolk werd doorprikt toen alle gesprekken kwamen over medicatie en dergelijke, plots besefte ik dit is voor de rest van mijn leven. Nu uiteindelijk even alles teruggeblikt en loopt het nu toch zeer goed, weinig tot compleet geen last en de juiste medicatie was er van de eerste keer bonk op. Elk half jaar dagje infuus krijgen. Een studie medicatie Ocrelizumab. Werken lukt ook weer redelijk en ben bezig om aan de haven te kunnen gaan werken. Dus al bij al kijk ik er zo positief mogelijk naar en besef ik een ding nu eens te meer.

GELUK LIGT IN EEN KLEIN HOEKJE, JE MOET ENKEL WILLEN KIJKEN WAAR HET LIGT!!!

Gregory Lemmens

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Eric Sloep schreef:

    Ja, het lijkt zo eenvoudig eens per half jaar een infuus Ocrelizumab en gewoon verder gaan met je leven lijkt zo gemakkelijk. 😉 Maar is dat ook zo? Ik krijg het nu ook al een jaar en merk er niets van. Is dat de bedoeling? Wat als ik het niet gehad had?

  • Ik ga uit en neem mee…

    Andrea schrijft ons over haar struggles en goede voornemens. Ze wil graag leuke dingen blijven doen maar ook luisteren naar haar lichaam. Gaat MS samen met een uitstap... › Lees meer

    Van CBR tot TBR

    Astrid moet haar rijbewijs laten verlengen. Daarvoor moet ze een rijvaardigheidstest ondergaan bij het CBR. Weer opnieuw op een soort examen. Het voelt spannend, HELP!... › Lees meer