Na vallen komt opstaan…

Op een woensdagochtend kreeg ik onderstaande mail binnen:

Zelf heb ik namelijk MS sinds 2 jaar en 4 maanden. En het was extreem heftig aan het begin (2 maanden Intensive Care, 1 maand de “gewone” afdeling van het ziekenhuis, 9 maanden opgenomen in een revalidatiekliniek en daarna 3 maanden bij mijn ouders gewoond: ik kon mijn eigen huis niet meer in) mijn vriend heeft me samen met mijn familie opgeraapt en nu kunnen we weer dansen. Ik was compleet verlamd, ik kon een half jaar niet praten, eten en drinken, lag aan de beademing en moest ik alles weer leren. Zelfs staan, lopen, zitten, naar de wc gaan, douchen, zwemmen, eten, drinken, alles.

Het maakt niet uit als je valt, het gaat erom dat je weer opstaat…

Het lijkt een droevig verhaal, maar dat is het absoluut niet; we genieten van het leven en werk, en we zijn zelfs naar een festival geweest zondag, we genieten van elkaar, van vrienden, stedentripjes, heerlijk. En wat er straks komen gaat? Ach, dat is dan. Het maakt niet uit als je valt, het gaat erom dat je weer opstaat. En extra fijn als je niet in je eentje moet knokken, maar dat er iemand naast je staat.

Bovenstaand verhaal ontving ik in mijn persoonlijke mailbox nadat mijn nieuwste blog op MSweb was verschenen. Ik zat aan mijn derde kop thee terwijl ik het verhaal van Catharina lees. Sinds de start van Platform MS is elk verhaal uniek. Elk verhaal is geschreven vanuit de persoon zelf. Dat is ook de kracht van Platform MS. En ik moet gewoon het verhaal van Catharina delen!

Nog geen 5 minuten later heb ik een mail getypt naar Catharina waarin ik haar schrijf dat ik graag haar verhaal online wil zetten op Platform MS. Denk er eens over na en dan hoor ik het graag. En wat is jouw motivatie geweest om mij te mailen? Dezelfde dag ontvang ik nog haar antwoord…

Wat een eer, dank je. Ik moet nog wel even overleggen met mijn partner, ik kom er zsm op terug!

Maar wat mijn motivatie was om jou te mailen? Ik houd niet van negatief geneuzel. En jij zei op de site van je blog ook dat MS niet de rode draad in jullie leven is. En zo staan wij er ook in. Ik zeg ook altijd: ik heb MS, maar MS heeft mij niet. Mijn leven is wel compleet anders nu; ik loop achter een rollator en naar een festival moet mijn rolstoel mee. Maar ik heb er schijt aan: het is mijn leven en ik wil genieten.

We gaan straks ook op vakantie en mijn vriend zei: “waarom wil je persé  daar naar toe? Ik: a) omdat de temperatuur daar voor mij te handelen is en b) je kunt daar onwijs goed golfsurfen. Hij reageerde heel verbaasd met de woorden: “maar dat kan jij toch niet?” Ik zei dat dat klopte, maar dat hij dat geweldig vindt en dat ik me wel vermaak op een strandbedje onder een parasol met een goed boek. Dus zo geschiedde.

Je moet je niet laten leiden door angst en ik heb medelijden met mensen die altijd negatief zijn, dan denk ik “succes”. Of mensen met MS die zeggen dat ze steeds meer verliezen, als je achteruit  kijkt dan verlies je zeker. Dat doe ik  dan ook niet; die kant ga ik niet op.  Kwaad maak ik me er niet om, dat kost me alleen maar mijn (weinige) energie.

Wow! Wat een energie en kracht zit er in jou! Dit is waarom ik Platform MS ben begonnen. Niet lullen maar roeien!

Ik vraag haar nogmaals om er goed over na te denken en dan hoor ik graag of Catharina het volgende paradepaardje wordt van Platform MS. #fingerscrossed

Het is besproken en vinden het beiden ok! (Mits het zonder foto is 😉 )

Kijk, bij mij is een festival lastiger omdat  ik niet zo mobiel ben en snel omver lig. Ik had nu het geluk dat alles voor mij geregeld is door (het team van) een DJ en ik backstage mocht (geen rijen voor de wc!) en voor de “lange” stukken werd vervoerd in een golfkarretje.

Echter kan ik het iedereen aanraden, pak die rolstoel (laat je duwen) en geniet! Ik zat te wachten op de harde klap in de vorm van extreme vermoeidheid, maar die kwam niet door alle energie die het je geeft!! Ik kwam in totaal trouwens nog 2 mensen in een rolstoel tegen. Er is bij de meeste festivals wel een mindervaliden ingang (centraal liggend neem ik aan) en wat mij opviel was dat er overal van die platen (die ook op bouwplaatsen vaak aanwezig zijn) lagen waar je makkelijk overheen kunt rijden.

Mijn dank gaat uit naar Catharina. Wat een inspiratie! Who’s next???

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

En reactie op “Na vallen komt opstaan…

  1. Wat een mooi verhaal.ik geef nooit op blijf positief en genieten mijn leven samen met mijn partner is drastisch veranderd maar wij zijn er veel hechter door geworden.ik heb ook respect voor mijn partner wat hij allemaal doet.wij begrijpen elkaar zonder woorden en hij ziet aan mij wanneer ik moe wordt en dan zoeken we de rust op.ik ben echt zo blij met mijn partner heerlijk genieten en lachen.wij hebben twee jaar lang in een achtbaan gezeten die niet wilde stoppen iedere keer weer inleveren en kijken hoe we het gingen oplossen.achtbaan is nog niet gestopt en we hopen een keer rust te krijgen.niks gaat vanzelf en je moet overal energie in stoppen om wat voor elkaar te krijgen.maar samen met mijn partner en een flinke dosis humor en zelfspot komen we overal weer overheen.ik kijk er nu naar uit dat ik binnenkort mijn electrische rolstoel krijg waardoor ik weer is zelf op pad kan.geeft mij weer wat vrijheid terug.opgeven is makkelijk maar ik blijf liever vechten en kijken naar wat ik nog wel kan en niet naar wat ik niet kan.ik kijk niet in het verleden maar leef per dag en elke dag probeer ik weer ergens van te genieten.zijn kleine maar waardevolle dingen een heerlijke maaltijd van mijn partner de tuin met mooie bloemen.ach mijn wereldje is wat kleiner geworden maar dat geeft niks.positief en opgewekt door vechten hoe moeilijk het ook is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *