MS & Zwangerschap. Het verhaal van Jamie

Wij kregen via Facebook een persoonlijk berichtje van Jamie met de vraag of wij meer verhalen kunnen delen over MS & Zwangerschap. We hadden beloofd dat we op zoek gaan naar nieuwe verhalen. En geheel onverwachts deelde Jamie zelf haar verhaal over MS & Zwangerschap. Lees mee…

Ik kijk uit naar de komst van de kleine, ook al besef ik mij dat het risico op nieuwe klachten tijdens de kraamtijd juist erg groot is.

Druk, druk, druk. Jarenlang stond het leven in het teken van de combinatie studeren en hard werken. Focus op een carrière. In de vrije tijd vooral samen weg, uit eten, sporten en het maken van avontuurlijke grote reizen naar Indonesië. Ik ben getrouwd met mijn jeugdliefde, woon in een eengezinswoning en ging inmiddels richting eind 20. Een veel gestelde vraag was dan ook wanneer er nou eens kinderen zouden gaan komen. Het krijgen van kinderen was echter totaal niet in mijn gedachten. Ik genoot van het drukke leven, samen met mijn man. De gedachten om kinderloos te blijven kreeg zelfs de boventoon.

Het drukke leven begon mij langzaam in te halen. Ik had steeds vaker last van erge vermoeidheid, maar negeerde dit. Na een drukke week op werk kreeg ik ineens vlekken in het zicht van mijn rechter oog. Ik schreef het toe aan de vermoeidheid en negeerde opnieuw de klachten. In de dagen die erop volgden zag ik steeds minder, totdat ik mijn volledige zicht in mijn oog was verloren. Ineens zit je in een medische molen.

De afgelopen jaren had ik hard gewerkt aan mijn toekomst. Juist dat was vanaf dat moment ineens niet meer zo zeker en keek angstig naar de toekomst.

Na een groot aantal onderzoeken werd duidelijk dat het ging om een oogzenuwontsteking en dat er al meerdere plekken op mijn hersenen aanwezig waren. Het gevolg, een ziekenhuisopname en afspraken voor nieuwe onderzoeken bij de neuroloog na 3 maanden. Ik kreeg te horen dat er een vermoeden was van MS, maar de officiële diagnose MS bleef uit. De klap kwam er niet minder hard door aan. De verschillende plekken op mijn hersenen deden mij beseffen dat de diagnose er wel zou komen. Zeker aangezien er snel nieuwe klachten volgden. Mijn vermoedens werden de afspraak erop dan ook al bevestigd, ik heb MS.

Mijn man en ik zaten in een rouwproces. De afgelopen jaren had ik hard gewerkt aan mijn toekomst. Juist dat was vanaf dat moment ineens niet meer zo zeker en keek angstig naar de toekomst. Alle scenario’s gaan ineens een rol spelen, waaronder vooral dat beeld van mezelf in een rolstoel. Voor de buitenwereld ging ik keihard door. Ik verloor mijn baan, maar wist snel een nieuwe baan te vinden en deed daar alsof de ziekte niet bestond.

Ik weet al jaren wat ik aan mijn man heb en de diagnose en hoe hij er voor mij is heeft mij, meer dan ooit, doen beseffen dat wij samen alles aan kunnen.

Ineens kwam de vraag of ik nog wel moeder kon worden ook steeds meer bij mij naar boven. Ik werd daar door verrast, maar het deed mij wel beseffen dat die kinderwens er toch wel in zat. Ga je dit een kind wel aandoen, zou ik het fysiek wel aankunnen en hoe groot is de kans dat mijn kind deze ziekte kan krijgen? Toch bleek er hoop. In de wachtkamer in het MS centrum zagen ik en mijn man een moeder met een kind. Ze liep met een stok, maar was aan het lachen met haar kind. Het lijkt iets klein en niet bijzonder, maar mijn man en ik keken elkaar aan en wisten zonder woorden van elkaar wat we dachten; ‘Zie je, het kan zeker wel.’

Het onderwerp kwam thuis steeds vaker ter sprake, hoe zouden we dat voor ons zien. Zo werd besproken dat mijn man misschien meer zou moeten doen, als ik het niet aan zou kunnen of in een schub zou zitten. Ook besloten we dat we niet te lang zouden moeten wachten, we weten immers dat ik nu redelijk stabiel ben en niet wat de toekomst nog zal brengen. Ik weet al jaren wat ik aan mijn man heb en de diagnose en hoe hij er voor mij is heeft mij, meer dan ooit, doen beseffen dat wij samen alles aan kunnen. Er gaat een kleine komen! We besluiten wel verstandig om te gaan met wanneer we ervoor zullen gaan en besluiten af te wachten hoe de klachten zich de komende periode ontwikkelen en of de Tecfidera zijn werk doet. Als uit nieuwe onderzoeken blijkt dat ik geruime tijd stabiel ben is het moment daar. De neuroloog is verrast, maar staat achter onze keuze. Ik ga stoppen met de Tecfidera om zwanger te worden!

Het leven met MS is immers niet te voorspellen.

Er breekt een natuurlijk een leuk moment aan, want we gaan voor een nieuw leven. Ik voel me helaas niet alleen erg blij, maar ook bijzonder onzeker. Wat gaat mijn lichaam doen nu er geen remmende medicijnen worden genomen? Ik ben erg bang dat het lang gaat duren om zwanger te worden en mijn lichaam keihard op de rem gaat trappen. We besluiten de genomen beslissing voor onszelf te houden, om de druk om snel zwanger te worden niet verder op te voeren. Hoe onzeker ik me ook voel, nieuwe klachten blijven gelukkig uit. Tot onze verbazing is het gelijk raak en is de zwangerschapstest een maand later al positief. Het ongeloof is bijzonder groot, kan mijn lichaam dan ook nog iets goeds? Wauw, er is een kleine op komst!

Ik zit inmiddels in mijn laatste trimester. Ik heb redelijk wat last gehad van zwangerschapskwaaltjes, maar niet van MS gerelateerde klachten. Ik wist vooraf dat de kans hierop klein is, doordat je immuunsysteem tijdens de zwangerschap anders werkt. Toch ben ik iedere dag dankbaar dat het de afgelopen maanden zo goed met mij gaat en de kleine lekker groeit. Ik kijk uit naar de komst van de kleine, ook al besef ik mij dat het risico op nieuwe klachten tijdens de kraamtijd juist erg groot is. Ik probeer daar niet te angstig naar toe te leven en zeg steeds tegen mijzelf dat ik het op me af moet laten komen. Het leven met MS is immers niet te voorspellen.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

  1. wat heb je jdat prachtig geschreven en mooi verwoord Jamie , en ik ben zo blij voor jullie dat alles zo goed gaat , je bent een dappere vrouw . en ik wens jullie nog een hele mooie gezonde toekomst toe als gezin ondanks en met je MS , en ik weet wel zeker dat het ook een mooie toekomst is , met de instelling die jij en je man hebben.wat jou nog meer een bijzondere mooie moeder, vrouw en dochter maakt en ook blij zijn dat er ook altijd de steun en support is van je ouders , zijn ouders en je zusjes , ik ben trots op mijn achternichtje , jullie komen er wel meisje weet ik zeker ,dikke kus van Els ❤️❤️

  2. Ik kreeg 3 maanden na de geboorte van mijn zesde kindje mijn eerste schub…toen niet als MS aangewezen,maar achteraf gezien was het dat wel.
    Inmiddels is hij bijna 12 en ben ik bijna echt kleine kinderen af, maar de afgelopen 11,5 jaar zijn niet makkelijk geweest. Gek genoeg heeft dat niets met de kinderen te maken maar meer met alle onverwachte dingen die er omheen gebeuren. Kinderen passen zich snel aan…een schuldgevoel heb ik nooit gehad als iets niet kan… wel over het feit dat ik niets meer onthou, dat niet alleen de niet leuke dingen uit mijn geheugen verdwijnen maar ook de wel leuke dingen….Ik herinner me de kinderen niet meer hoe ze waren toen ze klein waren, maar weet je…het is zo.
    Kinderen verrijken je leven..het is een cliche maar ook echt de waarheid. MS of niet….Jullie worden papa en mama en ik…ik gun jullie net zoveel plezier, liefde en geluk als ik dat al 29 jaar heb met mijn kinderen 😉 Een goede bevalling gewenst!

  3. Wat heb je dit mooi geschreven! Allereerst natuurlijk gefeliciteerd! Ik heb na de geboorte van mijn eerste na 5 maanden een prednisolonkuur gehad ivm een shub. Ik kon toen 3 dagen aan het infuus en daarna weer naar huis. Oma en baby gingen mee naar het ziekenhuis tijdens het infuus. Ik kon de verpleging niet blijer maken haha eindelijk een lekker gezond vrolijk mannetje op de afdeling

    Geniet vooral van alles wat komen gaat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *