MS & zwanger: Deal er maar mee!

Jessica

Haar vader is overleden. Haar man was bijna weggeglipt. Vervolgens krijg je de diagnose MS en blijkt zwanger worden een 'probleem' te zijn... Hoe sterk ben je dan? Het verhaal van Jessica...

MS & zwanger: Deal er maar mee!

Haar vader is overleden. Haar man was bijna weggeglipt. Vervolgens krijg je de diagnose MS en blijkt zwanger worden een 'probleem' te zijn... Hoe sterk ben je dan? Het verhaal van Jessica...

Eind oktober 2016 werd ik verkouden. Wat onschuldig begon resulteerde in duizelingen, omvallen en een verdoofde tong rechts.
De huisarts assistente vond het bij de griep horen en deed het af als evenwichtsorgaan probleem. Eenmaal vrijdagochtend bij de huisarts mocht ik direct naar de spoedeisende hulp, er kon wel eens een beroerte aan komen.

Ik ben er nog steeds en ik ben super gelukkig met mijn man, ons mooie huis en vier fantastische poezen.

Na een CT scan en alle leuke neuro onderzoekjes mocht ik naar huis, het zou BPPD zijn. Volgende week een MRI om het zeker te weten. Mijn instinct wist wel beter, en na een telefonisch gesprek met de huisarts in de loop van de week naar de MRI toe, kon hij ook wel bevestigen dat mijn vermoeden van MS ook een vermoeden van de artsen was. Na de MRI ging het balletje al snel rollen en 22 november kwam definitief de uitslag MS.

Ik was blij! Ik zat immers niet vol met kanker gezwellen waar mijn hoofd bang voor was. Prednison kuurtje en ja, wat daarna?
Nou, eigenlijk niks. Ik mag medicijnen, maar wij willen graag een kindje en dat gaat niet samen. En daar begint de ellende pas echt... Vanwege de MS en al bijna een jaar bezig te zijn mogen we versneld naar de Gynaecoloog.

Ons leven samen, dus ik en mijn man, loopt al langere tijd niet over rozen. Toen we elkaar 4 maanden kenden stierf mijn vader plotseling op 55 jarige leeftijd. Mijn man en hij waren dikke maatjes. Nadat wij 5 maanden getrouwd waren kreeg mijn man een conversie stoornis of ook wel functionele bewegingsstoornis genoemd. Om het kort te houden binnen twee en half uur ging hij van gezonde man naar een kasplantje. Het enige wat hij nog kon was zelfstandig ademen. Na een jaar ziekenhuizen, verpleegtehuizen en revalidatie centra was hij weer zo goed als de oude.
En ja, toen een jaar later kreeg ik MS...

Je grootste wens wordt onderuit gemaaid, en spontaan is iedereen zwanger om je heen!

De wens voor een kindje, waar we inmiddels al 11 maanden aan werken, blijft ondanks de diagnose MS. Dat het zwaar wordt weten we, maar niks gaat makkelijk bij ons en we knokken al ons hele leven. Het maakt ons niet minder gelukkig, misschien juist wel gelukkiger!

Aangekomen bij de onderzoeken voor de fertiliteitspoli komt domper nummer? (ik tel niet meer). Vermindert vruchtbaar! Er zijn genoeg zaadjes maar ze bewegen zeg maar o.1 wat 20 moet zijn. Wat inhoud dat de kans om zelf zwanger te worden ongeveer nihil is. Net nu je dacht dat het niet erger kon worden kon dat dus wel. Je grootste wens word onderuit gemaaid, en spontaan is iedereen zwanger om je heen... Deal er maar mee!

Naast de diagnose MS moet ik (we) er dus ook nog mee omgaan dat zwanger worden alleen met behulp van IVF zal gaan. De psychologische hulp om om te gaan met MS is nog niet eens gestart. De hele ondersteuning loopt traag of is er nagenoeg niet en nu komt dit er nog eens bij wat misschien nog wel een grotere impact heeft dan de MS.

What doesn't kill you, makes you stronger! is een tekst die heel goed klopt!

Stress en MS zijn niet handig bij elkaar. Echter werk ik er ook nog inmiddels 18 uur bij wat opgebouwd wordt naar 32 uur. In de loop der jaren dacht ik al heel wat keren dat ik het niet zou overleven. Ik bedoel, hoe overleef je het als je vader sterft? Als klein meisje bestaat er dan geen wereld meer, en als je je man ziet wegglippen? Dat kom je nooit meer te boven, denk je als je het je zou vragen voor het gebeurt.

We kunnen zo ontzettend veel meer dan we denken. Ik ben er nog steeds en ik ben super gelukkig met mijn man, ons mooie huis en vier fantastische poezen. What doesn't kill you, makes you stronger! is een tekst die heel goed klopt. Ik ben positief en wil me kop niet laten hangen! Houd niet in dat ik momenteel het liefst alles om me heen kapot wil gooien, en ontroostbaar wil gaan janken in een klein hoekje van de kamer 😉.

Noot. In verband met privacy is de naam van de schrijfster gewijzigd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

#GrunnMoveS: ArenA MoveS

Grunn MoveS. Volgens ons de grootste MS community uit Groningen. Ard Hofman schreef in december zijn eerste verhaal voor Platform MS. En na één verhaal wilt men altijd... › Lees meer

Wereld MS dag – 1 diagnose en 3 gezinsleden met MS

Iedereen heeft een uniek verhaal. Laura vertelt ons over haar diagnose op 22e jarige leeftijd. Ook nog eens precies op haar verjaardag. Ondanks dat haar vader en zus o... › Lees meer