MS & Werk. Een nieuwe uitdaging

Saskia Saunier

Ook Saskia stuurde haar verhaal over MS en werk. Een verhaal over minder uren werken, de mogelijkheden, de uitdagingen en uiteindelijk ook een nieuwe functie. Fouten maken en doorgaan. De bedrijfsarts en revalideren. Lees mee met het verhaal van Saskia...

MS & Werk. Een nieuwe uitdaging

Ook Saskia stuurde haar verhaal over MS en werk. Een verhaal over minder uren werken, de mogelijkheden, de uitdagingen en uiteindelijk ook een nieuwe functie. Fouten maken en doorgaan. De bedrijfsarts en revalideren. Lees mee met het verhaal van Saskia...

Na mijn diagnose is de eerste gedachte over werk dat ik op zijn minst minder uren moet gaan werken. Ik voel me op zich prima en voor mijn gevoel is er niet veel veranderd, anders dan dat ik nu een etiketje opgeplakt heb gekregen. Werk moet dus nog prima te doen zijn, maar ik heb wel MS en een onzekere toekomst.

Ik weet nu waar mijn hart ligt en vertrouw erop dat alles langzaam op zijn plaats zal vallen...

Ik plan een afspraak met de afdeling HRM om te praten over mijn mogelijkheden. In het gesprek komen allerlei regelingen en afkortingen voorbij, waar ik me nog nooit mee bezig heb gehouden en de meesten zeggen me ook niet zo veel. Maar het komt allemaal neer op minder werken en me (deels) arbeidsongeschikt laten verklaren. Ik hou een naar gevoel over aan het gesprek. Ik weet niet wat me overkomt en ik wil dit ook eigenlijk niet...

Het vervolg op dit gesprek is een afspraak met de bedrijfsarts, wat later een van de beste dingen blijkt te zijn die me konden overkomen. Gelijk vanaf het begin is zijn insteek niet om minder uren te gaan werken, maar om te kijken hoe ik mijn 36-urige werkweek vol kan houden. Hij reikt daarbij allerlei tips aan. Mijn geluk is dat hij al bekend is met MS en meerdere mensen in zijn praktijk voorbij heeft zien komen. Hij weet dus ook heel goed dat deze ziekte zich bij iedereen anders uit en dat het belangrijk is te denken in mogelijkheden.

De revalidatiedagen zijn er om aan mijzelf te werken en die tijd gebruik ik dan ook volop daarvoor, om na te denken over wat ik geleerd heb en om te oefenen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik bij hem ook wel de nodige weerstand ervaar. Ik begin namelijk al vrij snel met mijn revalidatie en denk dit zelf wel te kunnen combineren met werk. Dus als hij zegt dat ik op mijn revalidatiedagen (lees: hooguit een tot anderhalf uur revalidatie op een dag) niet mag werken, voel ik gelijk weerstand en denk ik "dat zullen we nog wel zien". Ik luister toch maar wel naar hem en moet al snel toegeven dat hij gelijk heeft. Zelfs na een uur revalidatie moet ik er niet aan denken om ook nog naar mijn werk te moeten, er gebeurt zoveel! Bovendien heb ik al snel mijn mindset aangepast: de revalidatiedagen zijn er om aan mijzelf te werken en die tijd gebruik ik dan ook volop daarvoor, om na te denken over wat ik geleerd heb en om te oefenen.

Een volgend momentje is als ik stop met de revalidatie. Op de typische Sas-manier heb ik bedacht dat ik dan (eindelijk) weer volop kan werken. Mijn bedrijfsarts is het hier niet mee eens en heeft een beter voorstel: een maand gebruiken om mijn uren per week rustig uit te bouwen tot de volledige 36 uur aan het eind van die maand. Ik voel me een beetje suf dat ik zelf niet op dat idee ben gekomen. Blijkbaar heb ik toch nog niet alles geleerd!

Een functie waarin ik mijn kennis en ervaring kwijt kan en waarin ik ook veel meer rust zal hebben.

Tijdens mijn revalidatie heb ik veel tips gekregen die ik kan toepassen op mijn werk. Het gaat er vooral om hoe ik met mijn energie omga en om luisteren naar je lichaam. Soms heb ik dagen dat ik voor mijn gevoel de hele wereld aankan en soms vraag ik me af hoe ik de dag door ga komen. Gelukkig heb ik een fijne werkgever en krijg ik de ruimte om mijn tijd flexibel in te delen. Ik kan thuis werken en er is ook ruimte om het rustiger aan te doen, als mijn lichaam niet mee wil werken. Ik krijg meestal wel signalen als ik gas terug moet nemen. Dan gaat het lopen moeizamer en raak ik door het kleinste geluid afgeleid en kan ik me niet concentreren. Meestal is het dan een kwestie van even goed uitrusten en dan kan ik er weer tegenaan. Ook sporten helpt goed om met name mentaal weer op te laden; het is een uitlaatklep en het geeft me vaak ook energie.

Het eind van de revalidatie valt toevallig samen met verandering van functie op het werk. Hierin maak ik een heel bewuste keuze. Tot dat moment is mijn werk behoorlijk stressvol en daar moet dus wel iets in veranderen. Ik krijg de vraag of ik een andere functie in wil vullen. Een functie waarin ik mijn kennis en ervaring kwijt kan en waarin ik ook veel meer rust zal hebben. En het is bovendien ook nog eens een hele leuke, nieuwe uitdaging. Het voelt goed en ik ga ervoor.

In mijn hele MS-verloop van de afgelopen vijf jaar is dit een van mijn beste keuzes geweest. Ik heb een paar jaar lang aan een project mee kunnen werken, waar ik heel veel van geleerd heb en veel plezier en energie van kreeg. En dat is natuurlijk ook mijn MS ten goede gekomen.

Helaas is de volgende uitdaging en verandering van functie niet de goede keuze en leer ik dat foute keuzes maken er ook bij hoort. In deze functie kom ik eigenlijk mijn valkuilen tegen: moeilijk nee kunnen zeggen en een sterk verantwoordelijkheidsgevoel. Ik kom mezelf keihard tegen. Ik krijg vage lichamelijke klachten en ben bang voor achteruitgang van mijn MS. Het is geen achteruitgang, maar ik zit wel gevaarlijk dicht bij een burnout. Gelukkig trek ik net op tijd aan de rem.

Ook komt heel duidelijk naar voren dat ik schrijven erg leuk vind om te doen en hier ook wel verder mee wil.

Ik kom weer in het zorgverlenerscircuit terecht. Ik krijg hulp van de praktijkondersteuner bij de huisarts om het in mijn hoofd weer goed voor elkaar te krijgen, om minder streng voor mezelf te zijn. Ook krijg ik hulp van een psychosomatische fysiotherapeut, om zowel fysiek als mentaal mijn balans weer te vinden. Zij zetten me weer op de goede weg en geven me handvatten om uit deze situatie te krabbelen. Langzaam aan krijg ik mijn leven weer op de rit.

Dit zet me allemaal aan het denken of ik wel voldoende plezier uit mijn werk haal. Ik kom tot de conclusie dat dit niet zo is en dat er dus iets moet gebeuren. Via mijn werk krijg ik de mogelijkheid om een coachingstraject te volgen om uit te zoeken wat ik wil en wat bij me past. Ik krijg hiermee inzicht in mijn drijfveren en die liggen heel duidelijk op sociaal vlak. Ook komt heel duidelijk naar voren dat ik schrijven erg leuk vind om te doen en hier ook wel verder mee wil. Tot slot is het voor mij erg belangrijk om verschil te maken, om dingen te doen die iets toevoegen.

Hoe gaaf zou het zijn als ik uiteindelijk mijn eigen boek schrijf!

Geleidelijk aan krijgt mijn droom vorm. Ik volg nu een opleiding tot life coach waar ik heel graag mensen mee wil helpen. Het mooist zou het zijn als ik bij mijn huidige werkgever hier iets mee kan doen. Ook zou ik graag meer met het schrijven willen doen. Hoe gaaf zou het zijn als ik uiteindelijk mijn eigen boek schrijf! Ik weet nu waar mijn hart ligt en vertrouw erop dat alles langzaam op zijn plaats zal vallen...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De moeder van Anna heeft MS

Platform MS besteedt graag aandacht aan familie van MS'ers. En onlangs kwamen we een berichtje tegen van Anna. Haar moeder heeft MS. Anna heeft onder andere meegereisd... › Lees meer

Trouwen?

Het vierde verhaal van Annelies. Van het kastje naar de muur. Van een relatie naar trouwen. Het nieuwe, aangrijpende maar vooral persoonlijke verhaal van Annelies. MS ... › Lees meer