MS & Vrijwilligerswerk

MS & Werk. Het klinkt logisch en de meeste mensen met MS werken nog. Maar als je bent afgekeurd, dan is werk niet meer vanzelfsprekend. Om toch een aandeel in de arbeidsmarkt te hebben, kan je er bijvoorbeeld voor kiezen om vrijwilligerswerk te gaan doen. Net zoals Maaike. Lees mee hoe een dag met haar vrijwilligerswerk er uit ziet…

Buiten de eigenaren is iedereen vrijwilliger met zijn of haar eigen kwaliteit en beperking.

Ik doe sinds begin oktober vrijwilligers werk bij Jippies kattencafé in Haarlem. Dit is een lunchroom waar 8 katten wonen. Een werkelijke droom job. Heel enthousiast begon ik met twee keer 4 uur per week. Nou… Na één week werd dat al alleen de woensdag en 1 x per maand in een weekend één dag. Dus zeg maar 5 halve dagen per maand.

Het is echt geweldig om te doen en apetrots leg ik de klanten de regels uit, vraag ik wat ze willen drinken en breng ik de koffie met hier en daar een praatje. Knuffel de katten en kijk of alles goed gaat. Buiten de eigenaren is iedereen vrijwilliger met zijn of haar eigen kwaliteit en beperking.

Ik ben nu een jaar ziek en probeer uit te vinden wat ik nou nog kan aan werk.

Als ik vier uur gewerkt heb en het echt onwijs naar me zin heb gehad, lijkt mijn hoofd het daarna niet meer aan te kunnen. De busrit is een drama. De snelle beelden worden niet goed verwerkt met een hoop misselijkheid tot gevolg. Groen kom ik uit de bus en moet dan nog een stukje met de fiets of lopen (ligt eraan welk besluit ik in de ochtend genomen heb). Eenmaal thuis heb je eigenlijk niks meer aan me.

Ik heb hier moeite mee. Ik ben nu een jaar ziek en probeer uit te vinden wat ik nou nog kan aan werk. Want ik houd van werken, maar het valt zo gigantisch tegen! Daarbij komt dat de scans best goed zijn. Tenminste, mijn rug ziet er goed uit. Mijn hoofd weet ik nog niet.
Ergens kan ik het niet verkroppen dat als de neuroloog zegt; “Je bent een goede MS patiënt. Dat ik dan toch voor mijn gevoel zo bar weinig kan zonder zicht problemen en extreme misselijkheid! Een pijnlijk lichaam kan ik wel tegen, maar zo vaak misselijk breekt me een beetje.

Dus vandaar eens mijn vraag aan jullie. Zijn er meer die zich hierin herkennen?

Liefs crazy cat lady Maaike

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

  1. Heel.herkenbaar.na kleine activiteit zo moe.zelfs vrijwilligerswerk zonder stress is vermoeiend ook al doe ik t zittend.dan daarna een dag bijkomen in bed.rusten en slapen en toch blijf ik t proberen.Ongeveer 12 x per jaar nu een paar uur.klinkt erg leuk t kattencafé.veel succes!

  2. Momenteel zit ik nog in de ziektewet via het UWV. Gewoon werken in loondienst brak me op.
    Nu doe ik 1 middag in de week wat vrijwillgerswerk, ook zittend maar ook dit merk ik de volgende dag aan mijn lichaam.
    Ik wil heel graag weer aan het werk voor meerdere uren.. ik voel mij niet nuttig meer. Misschien dat ik de uren ietsje opbouw en in de toekomst weer echt kan werken.. maar zoals het nu gaat betwijfel ik dat.

    1. Ik denk de ene dag ook volmondig ja dat kan ik, andere dagen weet ik niet hoe ik me bed uit moet. Ik heb net weer een verhaal getypt over hoe jammer het is dat we niet meer uitgedaagd worden. We kunnen heus nog wel uren werken geen 40 maar misschien wel 20 of 10. Maar gewoon een baan voor die uren zoeken is financieel niet mogelijk bij ons in ieder geval dus ben je afhankelijk van wat het uwv beslist. Al die tijd word je niet zekerder van jezelf. En zak je steeds een stukje verder weg uit de maatschappij hoe hard je je best ook doet als vrijwilliger. Ik voel me niet gewaardeerd door de maatschappij. Stertke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *