MS & stress (deel drie)

We zijn aangekomen bij het derde deel van het verhaal van Jolanda. Kan ze haar broer nog redden en hoe manifesteert de MS in haar lichaam en leven? Lees mee…

Deze dagen zijn dan ook een behoorlijke aanslag geweest op mijn MS. Nooit zoveel zenuwpijn en spasmes gehad, het heeft me echt gesloopt.

Deze situatie kon niet langer, mijn moeder sliep niet meer en was doodsbang. Maandag heb ik direct de opvang gebeld en hoewel zij mij niets mogen vertellen, wisten ze dat het nu dat het niet meer anders kon.
Ze vertelde mij dat het eigenlijk de goede kant op ging, dat ze zelfs al zover waren dat hij vrijwillig opgenomen wilde worden in een kliniek waar hij ook kon werken op een zorgboerderij, totdat er papieren getekend moest worden qua financien,  is er bij hem iets geknakt. Hij heeft ruzie gemaakt met de groepsleiding, heeft zijn spullen gepakt en is verdwenen.
Sindsdien slaapt hij weer op straat, ze waren blij met mijn telefoontje want ggz was al actief op zoek naar hem omdat zij zich ook zorgen maakten.

Na heel wat telefoontjes en gesprekken kon ik mijn moeder maandagavond vertellen dat er een crisisteam dinsdagmiddag op de stoep zou staan om hem mee te nemen.
Dinsdagmiddag was het dan zover, een team van politie, ggz en 3 crisis artsen stonden voor mijn moeders deur. We hadden al besloten dat mijn moeder er niet bij zou zijn omdat het voor haar gewoon teveel zou worden als het uit de hand zou lopen, ze is inmiddels al op leeftijd en heeft al de nodige stress gehad. Ik sluisde mijn moeder naar buiten terwijl mijn partner met het team stiekem naar binnen ging.

In de vijf jaar van zijn dakloze bestaan, kennen ze hem allemaal, weten ze van zijn psychoses maar is er nooit een dossier opgebouwd, dit gaan ze nu wel doen…

Terwijl mijn partner met het team bezig was om mijn broer te overtuigen om hun hulp aan te nemen, reden wij naar mijn tante om daar rustig te wachten op het verlossende telefoontje. Mijn moeder moest ontzettend huilen in de auto, gebroken maar ook opgelucht, wat was het vrouwtje bang.
Na een uur werd ik gebeld door mijn partner, helaas met slecht nieuws, hij is weer op straat.
De crisis artsen zagen het probleem, zien ook echt dat hij hulp nodig heeft maar kunnen hem niet gedwongen opnemen, hij is geen gevaar voor zichzelf of een ander op dit moment.

Hij weigerde ook om mee te gaan en terug te gaan naar de opvang, er was geen andere optie meer dan hem weer terug op straat te plaatsen.

In de vijf jaar van zijn dakloze bestaan, kennen ze hem allemaal, weten ze van zijn psychoses maar is er nooit een dossier opgebouwd, dit gaan ze nu wel doen. Iets wat al veel eerder had moeten gebeuren, hierin is enorm gefaald.

Maar ondanks de pijn blijven we doorvechten voor hem, voor mijn moeder maar ook voor de veiligheid van de buitenwereld.

Verloren en ontzettend verdrietig rijd ik mijn moeder naar huis, ja hij is weg, het is weer veilig voor mijn moeder in huis, maar jeetje wat een pijn dat we niet erin zijn geslaagd om hem te kunnen helpen.
Daarnaast met Michael P. in mijn achterhoofd, weet ik dat ik door moet vechten, de overheid en psychische zorg komt altijd te laat en ook al is mijn broer nu geen gevaar voor een ander, wie verteld mij dat hij niet op een dag zal toeslaan als 1 van zijn stemmen een opdracht geeft? Ik kan niet stil staan en afwachten, ik blijf vechten totdat hij de juiste zorg krijgt.

Het doet ontzettend pijn wetend dat je broer weer op straat slaapt, je machteloos bent en niets kunt doen. Deze dagen zijn dan ook een behoorlijke aanslag geweest op mijn MS. Nooit zoveel zenuwpijn en spasmes gehad, het heeft me echt gesloopt.
Maar ondanks de pijn blijven we doorvechten voor hem, voor mijn moeder maar ook voor de veiligheid van de buitenwereld.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *