MS heb je niet alleen!

Annelies van der Heide

Dit nieuwe verhaal van Annelies geeft ons een kijkje in haar gezin. Zoals de titel al aangeeft; MS heb je niet alleen. Ook jouw naasten zullen moeten accepteren dat jij MS hebt. Heb jij MS en wil jij ook je verhaal delen? Of heeft juist jouw naaste MS en wil jij ook daar iets over schrijven? Stuur ons dan nu een berichtje!

MS heb je niet alleen!

Dit nieuwe verhaal van Annelies geeft ons een kijkje in haar gezin. Zoals de titel al aangeeft; MS heb je niet alleen. Ook jouw naasten zullen moeten accepteren dat jij MS hebt. Heb jij MS en wil jij ook je verhaal delen? Of heeft juist jouw naaste MS en wil jij ook daar iets over schrijven? Stuur ons dan nu een berichtje!

Geregeld krijg ik de vraag hoe het met me gaat. Ik zeg dan altijd dat het goed met me gaat. Dat komt ook omdat ik me niet anders voel dan voor ik de diagnose MS kreeg. Ik voel me niet ziek. Natuurlijk heb ik wel mijn slechte dagen er tussen. Maar die vergeet ik ook weer heel snel. Ik geniet van de dingen die goed gaan en die ik nog doe en kan doen. En dan vooral het hardlopen. Daar haal ik heel veel voldoening en energie uit. De oordoppen in, mijn eigen muziek op, alles even vergeten om me heen. Heerlijk om op deze manier even het hoofd leeg te maken.

Zij moeten het ook net zo goed accepteren en het een plekje geven. Hoe moeilijk het ook is.

Toch zet zo'n vraag me ook wel aan het denken. En moet ik toch de realiteit onder ogen komen. Want ja, nu gaat het weer goed met me en kan ik, zoals het nu gaat, alles voor een groot deel nog zelf doen. Maar wat als ik dat straks inderdaad niet meer kan. Wat gaat er dan gebeuren en wat staat er allemaal nog te gebeuren. Dat weet ik niet maar dat weet niemand niet.

Mijn toekomst is onzeker en leef daarom met de dag en probeer zoveel mogelijk te genieten van de dingen om me heen. Merk aan het hardlopen wel al dat ik niet zoveel kilometers meer kan maken als voorheen. Dan maar wat minder kilometers, het is niet anders. Ben al lang blij dat ik het nog kan.

Gelukkig ben ik positief ingesteld en ga er van uit dat het allemaal wel goed komt en dat de medicijnen hun werk gaan doen. Dat gaan we in september zien. Dan moet ik weer in de scan en wordt die weer vergeleken met de vorige scan. Ik ga er vanuit dat het goed is en de medicijnen hun werk doen. Maar ondanks dat ik zo positief ben, wordt er bij mij, achter gesloten deuren, echt wel eens een traantje weggepinkt. Er spookt van alles door mijn hoofd. Van rolstoel tot helemaal afhankelijk moeten zijn van een ander. Maar daar wil ik nu nog niet aan denken of mee bezig zijn. Misschien ook wel een stukje zelfbescherming of ontkenning.

Omdat je het van de buitenkant niet ziet, stuit ik ook wel eens op onbegrip natuurlijk.

De meeste mensen om me heen vinden het maar knap hoe ik hier in sta en nemen hun petje daar voor af. Ik krijg dan vaak te horen dat er genoeg mensen zijn die bij de pakken neer gaan zitten. En gelijk niks meer gaan doen of op hun manier niks meer kunnen doen en zich zelf zielig vinden. Maar dat ik dit allemaal kan, kan ik niet alleen natuurlijk. Gelukkig heb ik een hoop lieve mensen (familie, vrienden en collega's) om me heen. Die mij met mijn ziekte accepteren. Het zijn soms kleine dingetjes die ze doen, maar voor mij betekenen die kleine dingetjes heel veel.

Werken, opvoeden, huishouding, alle dagelijkse dingen. Die voor een gezond persoon van zelfsprekend zijn, maar voor mij soms een hele opgave zijn. Omdat je het van de buitenkant niet ziet, stuit ik ook wel eens op onbegrip natuurlijk. Krijg dan wel eens te horen: "Je bent nog zo jong dat moet jij toch wel kunnen" of "Maar je ziet er zo goed uit, altijd zo vrolijk." Ja, wat moet ik dan, als een zielig hoopje mens in een hoekje gaan zitten te kniezen? Of van oude mensen: "Wacht maar als je net zo oud bent als mij, dan wordt het ook allemaal wat minder." Ik hoop dat ik inderdaad heel oud wordt zonder gebreken. Ik laat ze altijd maar. Geen zin om het uit te leggen of het te gaan verdedigen.

Van mijn ouders krijg ik heel veel steun en begrip. Ze brengen elke ochtend mijn dochter naar school als ik moet werken en helpen mij waar nodig. Boodschappen samen doen, bij een mindere dag passen ze op, met mij naar het ziekenhuis, enz. Ik weet dat het voor hun erg genoeg is allemaal. Hun dochter is ziek. En zie het nu bij me zelf ook nu ik moeder ben. Je hebt liever dat jezelf iets mankeert dan je kind. Maar ja, je hebt het niet voor het zeggen en dit is wat je overkomt. Zij moeten het ook net zo goed accepteren en het een plekje geven. Hoe moeilijk het ook is...

Maar over het algemeen is het een schat van een meid. Heel zorgzaam, behulpzaam en meelevend.

Mijn dochter doet, zonder dat ze het door heeft, ook heel veel. Het opvoeden valt me af en toe best zwaar, dat had ik voor de zwangerschap nooit gedacht. Ik zit soms echt wel eens met mijn handen in het haar. Doe ik alles wel goed? Ben ik een slechte moeder? Want de ene dag kan ik wel iets met haar doen en de andere dag bijvoorbeeld niet. Of ben ik soms wel eens wat te makkelijk en geef ik te snel toe om er maar van af te zijn, omdat ik het op dat moment gewoon even niet trek of aan kan?

Maar ik kan het gelukkig ook weer snel los laten en denk dan gewoon, vandaag heb ik even een mindere dag. Zie de dingen dan al snel als vervelend en ben dan wat sneller aangebrand en geprikkeld. Het is een meisje met een eigen willetje en dat laat ze dan goed merken. Maar over het algemeen is het een schat van een meid. Heel zorgzaam, behulpzaam en meelevend.

En mijn vriend niet te vergeten, daar heb ik ook heel veel steun aan. Hij is zorgzaam, behulpzaam, begripvol en meelevend. Hij ziet precies wanneer ik een mindere dag heb. Hij helpt mij en mijn dochter zoveel mogelijk. Ik vind het zo knap hoe hij hier mee omgaat en in staat. Een vriendin die ziek is en waarvan hij niet weet hoe de toekomst samen zal zijn. Maar vanaf het begin af aan het heeft geaccepteerd en er helemaal voor gaat.

Daarom zeg ik altijd: "MS heb je niet alleen"

Hij heeft er opeens een dochter bij dus dat moet ook maar klikken. Maar die klik is er gelukkig en ze gaan ook echt super met elkaar om. Hij gaat met haar om al was het zijn eigen dochter. Ze doen leuke dingen samen als mama het even allemaal niet meer lukt. En gelukkig heeft hij, maar ook zij, daar geen problemen mee. Als je niet anders zou weten zou je denken dat het vader en dochter zijn. Daar neem ik mijn petje voor af. Daarom zeg ik altijd: "MS heb je niet alleen"

Laat een reactie achter op Marianne Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Marianne schreef:

    Heel herkenbaar. Eigenlijk alles gewoon willen blijven doen. Steeds lastig om te kiezen wat je wel en niet gaat doen en soms moeilijk om te kiezen wat je wel en niet uitlegt.
    Vaak toch te ver gaan en dan zijn partner en kinderen daar regelmatig de dupe van…

  • Ina schreef:

    Heel herkenbaar.ik kijk ook naar wat ik wel kan. Heb veel steun van mijn man,kinderen en vrienden. Inderdaaad MS heb je niet alleen.

  • Joyce schreef:

    Mooi geschreven en heel herkenbaar.
    Ik weet sinds 2 jaar dat ik MS heb.
    De medicijnen lijken hun werk te doen en momenteel gaat het goed. Toch heeft de ziekte veel impact op ons hele gezin; zoals je beschrijft, de ene dag gaat het goed en de andere dag niet. Ook ik ben positief ingesteld en probeer niet te veel aan de toekomst te denken. Zoveel mogelijk genieten van alles wat ik (nog) wel kan en zoals de neuroloog zei toen de diagnose werd gesteld: “Ook met MS is het leven nog zeer de moeite waard!” Respect voor jou en ik wens je het allerbeste.

  • Monique schreef:

    Hier had ook kunnen staan “Dit nieuwe verhaal van Monique…”
    Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die doet alsof er niets aan de hand is. Veel mensen weten het niet eens, ik vind het moeilijk om erover te praten en vooral omdat je niets ziet… maar ondertussen voel ik me wel heel alleen.

  • Chris schreef:

    Ik ben “zo’n vriend..” mijn vriendin heeft MS en het lijkt alsof zij zelf dit verhaal geschreven heeft! Dezelfde omstandigheden en erg herkenbaar! Mooi geschreven

  • Evelyne schreef:

    Dat is de reden dat wij, hardlopers van http://www.rennenvoorms.nl al onze gelopen kilometers tijdens trainingen en runs met behulp van onze sponsoren doneren aan Steun MS!
    Annelies top dat je zelf ook hardloopt! Respect hiervoor!

  • Gaatske sipma notenbomer schreef:

    Annelies wat heb ik veel respect voor jou hoe jij beschrijft hoe jij met deze rot ziekte omgaat.en dat jou fam. Jou steunt komt ook zeker dat jij er zo positief instaat, daar wordt het voor iedereen misschien wel wat “GEMAKKELIJKER DOOR ”
    meisje je weet vast inmiddels wel dat ik een zus van jou oma ben ,maar ik heb dit nooit geweten. Ik kan alleen maar zeggen RESPECT RESPECT !

    • Annelies schreef:

      Bedankt voor je lieve woorden en dat we familie zijn had ik inderdaad door 🙂 Opa en oma praten er denk ik ook niet over, net zo als de rest van de familie eigenlijk, om dat ik er ook niet echt “te koop” mee loop. Het komt wel eens aanbod maar het hoort er bij het draait er niet om zeg maar.

  • MS & stress (deel drie)

    We zijn aangekomen bij het derde deel van het verhaal van Jolanda. Kan ze haar broer nog redden en hoe manifesteert de MS in haar lichaam en leven? Lees mee... › Lees meer

    Het ergste wat er ooit tegen mij gezegd is

    Rita schrijft ons over het ergste wat er ooit tegen haar gezegd is. Ze vindt het fijn om het even van haar af te schrijven. Ze heeft zelf 3 jaar MS ervaring, maar ze d... › Lees meer