MS & zwanger: Het verhaal van Jody

Jody Mooij-Nanne

Wat is de kracht van schrijven? En wellicht nog belangrijker; wat is de kracht van het delen van een verhaal? We lezen het steeds meer. Van ons af schrijven. Herkenning voor andere mensen. In de reeks 'MS en zwanger' het eerste verhaal van Jody. Lees mee...

MS & zwanger: Het verhaal van Jody

Wat is de kracht van schrijven? En wellicht nog belangrijker; wat is de kracht van het delen van een verhaal? We lezen het steeds meer. Van ons af schrijven. Herkenning voor andere mensen. In de reeks 'MS en zwanger' het eerste verhaal van Jody. Lees mee...

Dat mijn vriend en ik kinderen wilden stond vast. Mijn MS heeft het idee van ouders worden nooit veranderd. Wel over wanneer dan? Ik dacht altijd rond 28 / 29 jaar eens na te denken over kinderen, proberen zwanger te raken. Maar als je de diagnose MS op je 23e krijgt, ga je daar wel anders over nadenken. Wat als ik op mijn 30e wel in een rolstoel zit? Ik voel mij nu nog goed, waarom wachten?

De MS was toch niet weg, het besef kwam eindelijk… De MS gaat nooit meer weg.

Op mijn 24e zijn mijn man en ik getrouwd, we hadden afgesproken dan de anticonceptie te laten voor wat het was en wel te zien hoe het verder zou lopen. Ik ben gestopt met Rebif omdat ik niet de kans wilde lopen om zwanger te zijn en dit spul nog vrolijk te spuiten.Een maand later was mijn droom al werkelijkheid! WAUW! Hier had ik niet op gerekend, ik was het vertrouwen in mijn lichaam kwijt maar blijkbaar kon ik dit! Mijn hele zwangerschap was een droom, ik ben amper misselijk geweest, behalve de 4 weken dat bijna iedere vrouw dat heeft, en mijn MS was weg! En dat was maar goed ook. De bevalling was pittig en de eerste 3 dagen moest ik in het ziekenhuis blijven met de kleine man.

Dat ik eenmaal thuis was kon de roze wolk beginnen…! Helaas voelde ik mij niet goed en heb ik lichamelijk behoorlijk wat klachten overgehouden, was dit MS of gewoon de bevalling? Die onzekerheid zorgde ervoor dat ik niet bovenop de roze wolk kon klimmen. Maar ik was gezegend met een geweldig lief jongetje waar ik alles voor wilde doen, en nog steeds. Omdat ik mij tijdens de zwangerschap zo goed voelde was de (voorspelde) terugval heel zwaar. Niet lichamelijk maar geestelijk vooral. De MS was toch niet weg, het besef kwam eindelijk… De MS gaat nooit meer weg.

Helaas leek deze zwangerschap in de verste verte niet op de eerste zwangerschap.

Toen mijn zoontje 9 maanden was werd ik voor 50% afgekeurd, wat was dit een opluchting! De hele route naar de UWV en afkeuring toe heb ik als werk ervaren, ik werk op P&O dus of ik het nou voor mezelf of voor een medewerker invulde, ik kon mijn gevoel erbij afsluiten.

De eerste zwangerschap was zo goed verlopen, ik was 50% afgekeurd en ondertussen alweer behoorlijk opgeknapt zonder Rebif. Wat als er nog een broertje of zusje zou komen? Ook dit keer was ik weer snel zwanger. Helaas leek deze zwangerschap in de verste verte niet op de eerste zwangerschap. Wat heb ik mij beroerd gevoeld. Negen maanden lang was 1 grote schub. De neuroloog en gynaecoloog hebben gesprekken over mij gehad omdat ik absoluut niet aan de medicijnen wilde tijdens mijn zwangerschap. Als ik al 3 weken van de leg was door een prednisolonkuur, wat gebeurde er dan met zo’n kleintje in mijn buik? Wel heb ik met de neuroloog overlegd: als ik mij zo beroerd zou voelen na de bevalling dan zou ik met baby en al naar de afdeling neurologie gaan om aan een kuur te gaan. De afdeling had zich er zelfs al een beetje op verheugd… Een baby op neurologie, hoe leuk!?

Ik heb alle signalen van mijn lijf genegeerd en kwam daardoor harder ten val dan nodig was…

Ik ben uiteindelijk met 39 weken ingeleid, dezelfde dag is mijn 2e zoontje geboren en het moment dat hij op mijn buik werd gelegd begon ik mij beter te voelen. Diezelfde avond, 3 uur na de bevalling, liep ik lachend met mijn kersverse baby in de Maxi-Cosi mijn huis binnen. Ik voelde mij zo ontzettend goed! Ik ben wel meteen gestart met een ander medicijn. Rebif wilde ik niet meer maar ik stond open voor copaxone, ik moest nu alleen elke dag in plaats van 3 keer per week prikken.

Dit is zo gebleven tot 1,5 jaar na de geboorte van mijn tweede zoontje. Gelukkig maar want het was een slechte slaper, zowel overdag als s ’nachts. Deze periode ben ik zeer goed doorgekomen en heb ik een hele drukke periode in mijn leven met 2 kleintjes die maar 19 maanden schelen goed kunnen doorstaan. Tot december 2015, toen ging het helaas weer bergafwaarts. Ik heb alle signalen van mijn lijf genegeerd en kwam daardoor harder ten val dan nodig was… Maar daar schrijf ik nog wel eens over!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Sabrina schreef:

    Hoi iedereen

    Ikvind het ontzettend jammer dat mensen soms denken dat ze het recht hebben te oordelen. Ik zelf heb geen MS maar mijn mans wel sinds 2004 (22jaar). Momenteel gaat het echt niet goed, hij is erg verward en zijn geheugen wil ook niet meer echt mee. Maar dat heeft ons niet weerhouden 2 mooie dochters te krijgen. We wilden eigenlijk nog heel graag een derde, een nakomertje. Maar ik ben wel bang nu hij slechter is. Zelf wil hij het nog erg graag want zijn kinderen zijn zijn alles. Maar we kunnen op niemand terugvallen en ik wil voor al mijn kinderen goed kunnen zorgen. Echt moeilijk, adopteren kan ook niet want daar mag je niet ziek voor zijn en het kost ironisch genoeg ontzettend veel geld. Maar mijn punt is, de kinderen aanvaarden de situatie en houden ongeacht van hun ouders. Dus als je het heel graag wil, gewoon doen. Volg je hart want het klopt

  • Diana schreef:

    Wowww respect sterke dame!! Mooi om te lezen. Blijf vooral doorschrijven. Xx

  • Fabienne Belmans schreef:

    Heerlijk om te lezen,versta me niet verkeerd,jammer genoeg dat je die rotziekte hebt,…
    Maar ik vind het super om eindelijk eens iets te lezen van zwangerschap in combinatie met MS…
    Mijn dochter(29)heeft ook MS,was in julie2016 zwanger,maar is jammerlijk op een miskraam uitgedraaid wannneer ze 10 weken zwanger was,met als gevolg de nodige commentaar van de mensen”MS en zwanger zijn gaat niet samen”
    Daarom doet het mij zo een deugd om jouw verhaal te lezen!
    Mijn dochter heeft zelf ook een blog waar ze alles neerpent,is ook een hulp om te verwerken…
    Nu kijken we met ons allen uit naar een nieuwe zwangerschap…
    Veel sterkte en leuke momenten met de kids!

    • Jody schreef:

      Ms en zwanger gaan zeker samen! Ja het kan zwaar zijn, de zwangerschap, de bevalling en de kinderen maar moet dat een kinderwens in de weg staan? Ik vind van niet! Wat ik wel iedereen met MS wil aanraden die ik kinderwens heeft, zorg voor een goede achterban! Ik heb namelijk heel veel geluk met mijn ouders en schoonouders en dat is heel fijn! Ik hoop dat je dochter het geluk van een kindje mee mag gaan maken!

      Groetjes Jody

  • Karin Nanne schreef:

    Whow Jody wat een heftig verhaal. Maar wat ontzettend leuk dat je het zo kan vertellen . En van je afschrijven. Ik zit er ook weleens aan te denken om alles van me af te schrijven . Misschien helpt het me . Maar wat vind ik je een superwoman. RESPECT. Xx dikke knufff Karin

    • sara schreef:

      Ik vind dit ook een heel knap verhaal. Ik kan je alleen maar aanraden om alles van je af te schrijven. Ik brn schrijfster en schrijf momenteel een boek over ms. Ik heb chronische nek en rugklachten. Als ik mijb slecht voel en aan het schrijven sla voel ik ma altijd beter. Beginnen met schrijven kan ik iedereen aanraden

  • IK, MIJN HOND EN MS (mijn lichaam)

    De weg naar huis. Dit is de titel van het boek dat ik heb geschreven. Mijn naam is Sandy Krijnen, ik ben 47 jaar en heb sinds 2009 de diagnose MS. De komende tijd vert... › Lees meer

    Van diagnose naar Aubagio naar Copaxone

    Veel verhalen welke wij ontvangen gaan over de diagnose. De afspraken bij de neuroloog. MRI. Lumbaal punctie. En dan die diagnose. Het zal nooit wennen. Daarom is het ... › Lees meer