MS & familie: Het zusje van Marloes

Lisanne Heemskerk

MS & Zussen

Gepubliceerd: 24 maart 2017

In onze nieuwe reeks 'MS en familie' delen we vandaag het eerste verhaal. Het verhaal van Lisanne. De 'grote' zus van Lisanne heeft MS en in haar verhaal vertelt ze over de periode van de diagnose en over hoe het nu met haar en haar zus gaat.
Wil jij ook jouw verhaal delen over iemand in jouw familie die MS heeft? Stuur ons een berichtje!

MS & familie: Het zusje van Marloes

Een doodnormale dag, die zo ineens abrupt veranderden door dat bericht; "Marloes heeft mogelijk MS." Mijn wereld stopte met draaien en om me heen werd het stil. Mogelijk MS, hoe dan? Wanneer weten we het zeker? De arts wist het al voor bijna 80% zeker, het afwachten was op de MRI van 28 december. Gedachtes door je hoofd, denkend aan mijn grote zus. Wat zal ze verschrikkelijk geschrokken zijn, de grond verdwenen onder haar voeten, hoe gaat ze dit verwerken?

Mijn grote zus, die oersterke vrouw zal langzaam van binnen uit gesloopt worden en de tranen rolden uit mijn ogen over mijn wangen. Mijn vriend kwam naar mij toe lopen en vroeg wat er aan de hand was. Ik kon het niet eens uit mijn mond krijgen en keek hem wanhopig aan. In zijn armen vond ik troost maar ik kon de gedachtes aan me zus niet loslaten. Ik zie en spreek mijn zus niet veel, maar desondanks houd ik toch heel veel van haar en was ik direct bang dat ik haar binnen enkele jaren kwijt zou raken aan deze ziekte.

Een klap in het gezicht van ons allemaal maar natuurlijk voor Marloes het meeste.

Mijn vriend zei; "laten we nou eerst maar die tweede diagnose afwachten." Maar mijn gevoel zei dat het mis was. In mijn kinderjaren keek ik altijd tegen mijn grote zus op. Ze had geen angst, was mondig en had veel lef. Daar bewonderde en bewonder ik haar enorm om. Beschermend over haar twee kleine zusjes, maar wie zou haar nu gaan beschermen?

In de tussentijd dat we zaten te wachten op de uitslag van de hersenscan kwamen Kerst en oudjaarsnacht tussendoor. Emotionele dagen voor mij, dit maal nog veel meer. Aftellen tot 6 januari want dan zouden we de uitslag van de diagnose krijgen. En toen was het zover. 6 Januari de diagnose gesteld: MS, progressief! Een klap in het gezicht van ons allemaal maar natuurlijk voor Marloes het meeste.

Ze moet echter wel leren goed te luisteren naar haar lichaam en haar trots een beetje op zij zetten.

Haar wereld op zijn kop maar wat hield ze zich groot voor ons. Als ik zie hoe het onze ouders heeft geraakt vind ik het echt knap hoe ze er zelf mee omgaat. Zoals ze zelf zegt; "Ik heb MS geen ALS en eindig misschien in een rolstoel, maar er is mee te leven op den duur." Nu ruim een jaar verder en een paar moeilijke keuzes achter de rug, kiest ze voor haar eigen pad en probeert ze positief te blijven.

Een nieuwe plek om te wonen waar we samen (en iedereen van het gezin een dagje) hebben geklust. Tijdens het verven zo af en toe een grapje en een schaterlach, een stevige knuffel bij vertrek. Marloes is sterk en ze vindt haar weg wel in het leven met MS; onze bloedlijn krijg je niet zomaar onderuit! Ze moet echter wel leren goed te luisteren naar haar lichaam en haar trots een beetje op zij zetten. Leren aan te geven wanneer het te veel wordt en op tijd haar rust te nemen. Ook al is het gezellig.

Het is moeilijk voor haar en al helemaal op familiedagen want dan wil ze zo graag er de hele tijd bij zijn, maar lieve zus jij komt er wel. We gaan genieten van de kleine dingetjes en momenten samen die nu zo veel meer waard lijken dan vroeger. Je zult altijd een voorbeeld voor me blijven en ik heb een groots respect voor je hoe je toch maar weer het leven oppakt en doorgaat.

Ik houd verschrikkelijk veel van je om wie je bent en wat je doet, vergeet dat nooit!

Liefs,

Je zusje Lisanne xxx.

Laat een reactie achter op Margriet koers Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Fabienne Belmans schreef:

    Heel herkenbaar,prachtig geschreven,zelf mama van dochter met MS ,en haar zus is ook zeer trots op haar en samen staan we allemaal sterker,net zoals bij jullie

  • Margriet koers schreef:

    Zo lieffff lisanne ,zo mooi en liefdevol geschreven . een familie band is zo sterk, ook al zie je elkaar maar weinig. Als er iets ergs gebeurd kun je van je familie op aan.
    Heel veel sterkte de komende jaren met elkaar.
    Dikke knuffel van je andere familie.

  • The Best of both worlds

    Astrid Timmerhuis

    Soms krijgen we de mooie kans om eens een kijkje in de keuken te krijgen van een geneesmiddelen producent. Nu biedt Roche ons de gelegenheid om het verhaal van Astrid ... › Lees meer

    MS & medicatie: interferon bèta-1a (deel 2)

    Nicole Donal

    Een aantal weken geleden deelden wij haar eerste verhaal in de categorie 'MS & medicatie'. Een onderwerp waar veel MS'ers tegenaan lopen. Met welke medicijnen begi... › Lees meer