Closure but still a reminder…

Martine

MS & Depressie

Gepubliceerd: 2 oktober 2017

Ook Martine schreef haar verhaal over MS & Depressie. Een aangrijpend verhaal. Een persoonlijk verhaal. Een verhaal over tegenslagen, opkrabbelen en doorgaan. Maar ook over de misopvatting van MS. En over hoe elk mens wel eens een masker opzet. Lees mee met het verhaal van Martine...

Closure but still a reminder…

"Hallo, hoe gaat het met je?" "Ja, goed." antwoord ik.

Een van de meest voorkomende antwoorden in onze maatschappij. Ook ik doe dat. Depressie, depressief zijn. Geef je er aan toe of niet? Iemand zei ooit tegen mij 98 % van de bevolking heeft een psycholoog of psychiater nodig. Nu zullen er een heleboel mensen het oneens zijn met mij of toch niet...? Iets met maskers en muren... Ik had/heb ze allebei, alleen beide zijn nu afgebroken en alleen de resten zijn er nog. Misschien heb ik ze ooit nog nodig.

Ik werd zelfs verliefd. Iets wat niet maar dan ook zeker niet in mij op kwam! En we zijn nog steeds samen en gelukkig...

Ikzelf ben bijna 20 jaar in gevecht geweest met mijzelf en mijn jeugdtrauma. Buiten mijn jeugdtrauma om had ik een aardige volle boekenkast staan met gebeurtenissen die ik niet verwerkt had. Tot er een paar jaar terug weer wat gebeurde. Alleen dit keer was het anders; mijn mama maakte iets mee waardoor ik even in de moeder rol gezet werd als oudste dochter. Op aanraden van een collega ben ik hulp gaan zoeken bij een psycholoog voor mijn eigen "shit". Dat deed ik en kreeg al gauw het "kruisje" PTSS (posttraumatische stress stoornis).

Het maakte alles iets aangenamer om met iemand te praten. Ik ben nooit echt een prater geweest en hield liever alles voor mijzelf want ik kon het wel alleen af. En zo heb ik het nog een paar jaar volgehouden ook na de diagnose, ondanks mijn wekelijkse gesprekken bij de psycholoog.

Diagnose MS. Door de diagnose MS veranderde mijn hele leven, in het begin vocht ik heel hard om terug de werkende maatschappij in te kunnen waardoor ik niet echt lette op de signalen die mijn lijf gaf. Na 6 maanden zat ik bij een arts voor een second opinion. Hij vertelde mij dat ik op het randje van een rolstoel zat en hij raadde medicijnen aan en er ging een knop om! Voor mijn lichaam wel te verstaan, niet voor mijn hoofd (gedachten gevoelens etc). Ik ging de ziektewet in zodat ik kon revalideren en hopelijk beter kon functioneren in mijn werk samen met de MS.

Op aandringen van omgeving, politie, etc. werd ik opgenomen op een psychiatrische afdeling. Daar heb ik een maand doorgebracht.

Helaas bleek de toekomst anders te zijn, ik kreeg geen contract verlening. Een klein jaar na de diagnose zat ik ineens werkloos thuis. O shit en nu..? Ik heb werkelijk alles gedaan wat ik kon en moest doen om weer ergens aan het werk te kunnen. Maar ik had ook veel tijd om te piekeren. Ik ging nog steeds 1x in de week naar een psycholoog. Alles begon in de soep te lopen (sociaal, financieel, etc.) maar ik zag het niet en toch weer wel. Ook lichamelijk ging het niet goed; ik sliep niet, ontwikkelde een verslaving (Red Bull gemiddeld 24 blikjes op een dag), eten deed ik bijna niet. Op mijn manier heb ik zelf alleen geprobeerd om alles recht te trekken en dat lukte niet. Toen ik door de bomen het bos niet meer zag werd ik süicidaal. Ik deed meerdere zelfmoordpogingen die allen mislukte. Op aandringen van omgeving, politie, etc. werd ik opgenomen op een psychiatrische afdeling. Daar heb ik een maand doorgebracht.

Ongeveer 2 maanden voor mijn zelfmoord poging ben ik gestopt bij mijn psycholoog omdat ik het gevoel had dat het toch niet werkte. Eenmaal in de opname moest ik gaan praten. Hé wat? Praten? Ik? Nee, dat doe ik niet. Ik praatte alleen over wat ik kwijt wilde maar niet over het diepliggende probleem. Eenmaal thuis starte ik weer met 1x in de week naar een psycholoog. Ik raakte via via bevriend met een iet wat vreemd stel. Ze waren op dat moment apart maar ook wel interessant voor mij. Na 4 maanden deden ze een interventie bij mij omdat een familielid iets te horen was gekomen over een niet nagekomen gemaakte afspraak.

Ik werd weer opgenomen op een psychiatrische afdeling en na een week werd ik naar huis gestuurd; iets waarvan ikzelf wist en ook aangaf dat dat niet kon (jeej!!). Ik gaf toe dat ik hulp nodig had. Na dat een van het bevriende stel gepraat heeft als Brugman werd ik weer opgenomen deze keer ergens anders maar nu met het doel dat ik opgenomen ging worden voor langere tijd. Na bijna twee weken kreeg ik de mogelijkheid voor een langere opname maar weer ergens anders en nu in een psychiatrische (open) inrichting.

Vanaf de tweede opname was er al veel mis; mijn vader (al tig jaar geen contact) en mijn zussen (bijna geen contact) en dat bevriende stel waren ineens bezig met wat zij vonden dat IK moest doen. Mijn huis opzeggen, contact met mijn moeder verbreken want 'Ja, mam was de reden waarom ik deed wat ik deed. Vader was ineens heilig terwijl hij 60%/100% van het probleem was/is. Ik zocht contact met een van de hulpverleners in de kliniek. Samen met haar en mijn moeder brak ik met dat bevriende stel (ze waren met bijna een elftal 😐).

Ik werd weer "normaal" verklaard maar gek blijf ik altijd een beetje 😎

Door met hun te breken creëerde ik gelukkig ook weer rust en een afstand tussen mij en mijn vader. Met mijn zussen is weinig veranderd; de 1 zie ik helemaal niet en de ander sporadisch. Maar de lange opname is wel een van de beste dingen die mij is overkomen in de afgelopen jaren. Ik heb veel over mezelf geleerd en ontdekt in de lange opname van 2.5 maand. Ik werd zelfs verliefd iets wat niet maar dan ook zeker niet in mij op kwam we zijn nog steeds samen en gelukkig... Maar het echte werk kwam pas toen ik thuis kwam. Ik moest mijn draai weer terug vinden in mijn leven thuis. Regelmaat en rust waren 2 van de belangrijkste activiteiten. Op aanraden van de hulpverlening ben ik aan de slag gegaan als vrijwilligster. En ik ben een maand na thuiskomst gestart bij een nieuwe psycholoog met EMDR. Pffffff zo wat was dat zwaar maar ik kon door de EMDR wel een heleboel dingen afsluiten. Na 1.1/2 jaar was ik klaar met mijn EMDR. Ik werd weer "normaal" verklaard maar gek blijf ik altijd een beetje 😎

Ik ben nu al bijna 3 jaar zonder psycholoog en dat gaat me goed af. Als ik ergens mee zit weet ik in mijn omgeving de juiste mensen aan te spreken.

Wat ik vooral wil mee geven is; praat, praat, praat! De hulp komt uiteindelijk doordat je het zelf in ziet of door een ander die je het juiste pad op stuurt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Marja schreef:

    Heel mooi verhaal

  • Mijn vele MRI ervaringen

    Roosje Rood

    MRI's voor sommige een angstig moment voor een ander tijd om een dutje te doen. Agnes heeft al heel veel ervaring met allerlei soorten MRI's. Al zal zij de omstandighe... › Lees meer

    HSCT – INDIA – Vinayak Chaturthi

    Sandra Camps

    Vorig jaar had Sandra haar verhaal al klaar. Ze had het naar ons gemaild ([email protected]) maar ze wilde toch niet dat het online zou komen. Enkele weken geleden gee... › Lees meer