MS & Blog: Geert’s Gezwets

Geert Jan Den Hengst

Onze redactie heeft gemerkt dat veel MS'ers een eigen blog bijhouden, schrijven voor andere sites of op Facebook regelmatig hun verhaal delen. Wij vinden dat het tijd wordt om daar ook eens aandacht aan te besteden. Vandaag het blog van Geert. Geert's gezwets. En Geert schrijft ook voor MSweb.

MS & Blog: Geert’s Gezwets

Onze redactie heeft gemerkt dat veel MS'ers een eigen blog bijhouden, schrijven voor andere sites of op Facebook regelmatig hun verhaal delen. Wij vinden dat het tijd wordt om daar ook eens aandacht aan te besteden. Vandaag het blog van Geert. Geert's gezwets. En Geert schrijft ook voor MSweb.

Een decennium geleden stond ik nog voor de klas. Lees: zat ik enkele momenten per week nog voor een groep leerlingen in een lokaal. Ik was al flink aan het aftakelen. Het was een school voor voortgezet speciaal onderwijs in Ermelo. Zmok-Mlk heette dat destijds, nu is dat een Cluster 4-school. Maar dat terzijde.

Een eigen groep leerlingen runnen kon ik al een aantal jaren niet meer. Kennelijk had ik mijn sporen wel verdiend, want mijn directeur deed destijds nog erg zijn best om mij binnen het team te houden. Ik kon als ondersteunend computerleerkracht op deze school werkzaam blijven. Ik, die op dat moment nog de ballen verstand van computers had. Maar we leefden toen nog in een andere eeuw. Zo heel erg raar was dat toen niet, volgens mij.

Maar ik weet wel dat er meer dan genoeg zinvol, leuk vrijwilligerswerk is.

Helaas pindakaas, ik was in de loop der jaren flink aan het afbouwen en dat ging niet vrijwillig. Waar ik jaren daarvoor nog vijf hele dagen kon werken, was ik exact tien jaren geleden nog maar drie ochtenden per week actief. Dat betekende met mijn scootmobiel naar het station in Zwolle, de trein naar Ermelo inrollen en daar naar mijn werk. ‘s middags dus weer vice versa. Volgend jaar (juni 2018) is het 10 jaar geleden dat ik afscheid moest nemen.

De onzekerheid over het naderende zwarte gat begon ik, meer dan ik wilde, te voelen! Wat moest er nu van mijn leven worden? Hoe ik mijn dagen ben gaan vullen zal ik een ieder besparen. Maar ik weet wel dat er meer dan genoeg zinvol, leuk vrijwilligerswerk is.

Schrijven houdt mijn leven boeiend en heeft mij laten groeien.

Ook werd ik bij toeval, noem het via via, getriggerd om te gaan schrijven. Niet met pen en papier, maar op een computer. Aanvankelijk nog met mijn eigen handen, sinds enige jaren met een spraakherkenningsprogramma.

Anno nu kan ik zeggen dat ik in het schrijven mijn passie gevonden. Het is niet zo dat de woorden er vanzelf uitrollen. Op een gegeven moment komt de inspiratie heus opborrelen. Echt! In mijn blog schrijf ik over wat ik meemaak. En hoe ik mijn ziekte ervaar. Let wel, dit is mijn verhaal en dat is mijn manier het delict van verwerking van het verdriet wat ik heb. Ik wil niet iets opdringen, niet oordelen. Misschien kunnen anderen, lotgenoot of niet, zich aan mij en mijn verhalen spiegelen. Schrijven houdt mijn leven boeiend en heeft mij laten groeien. Gelijk aan mijn fysieke achteruitgang gaat een mentale bloei. Ik voel me sterker dan ooit daarvoor.

Neem eens een duik in mijn gezwets. Enjoy!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Cora de Keijzer schreef:

    Weer een recht uit je hart verhaal, Geert. Mooi, dank je wel.

  • De MRI-scan

    Een onderwerp welke regelmatig wordt benoemd bij MS; de MRI-scan. Voor sommigen een hel. En voor anderen een uurtje rust met heerlijke muziek op de achtergrond. Het is... › Lees meer

    Instagram Sharing

    Instagram Sharing? Wat is dat eigenlijk? Op 6 juli 2017 zijn wij officieel begonnen met onze zogeheten Instagram Sharing. Op die dag deelden wij de aankondiging dat Pa... › Lees meer