MS blijft maar ik ook!

Marleen

MS & Samen

Gepubliceerd: 28 april 2017

Het verhaal van Marleen. Partner van een MS'er. Met gepaste trots presenteren wij haar verhaal. Nu eerst haar eigen voorwoord. Marleen stelt zich graag aan jullie voor...

MS blijft maar ik ook!

Als extra toevoeging op het verhaal is het wel zo leuk als ik ons even voorstel. Wij zijn Lianca (29) en Marleen (26). Wij zijn inmiddels 9 jaar samen, hebben samen alles op de rit, tot dat Lianca ziek wordt, dit gooide ons leven behoorlijk overhoop. Inmiddels zijn wij aan de diagnose gewend. Vandaar dat ik mijn verhaal wil doen. Uiteraard met goedkeuring van Lianca. De foto die je mag gebruiken voeg ik toe, deze bestempeld de situatie: samen kunnen wij alles aan! 

Ik ga meevechten tegen de MS, de MS blijft en ik ook!

18 december 2015 gaat Lianca naar de dokter omdat zij zich al enige tijd niet goed voelt, ze is al een aantal weken haar evenwicht kwijt, heeft overal tintelingen, is erg vermoeid en heeft het continue over een plop in haar oor. De huisarts heeft het over een griepepidemie, schrijft haar een neusspray voor en vraagt haar het een week aan te kijken.
Zaterdag 19 december 2015: ik heb vrij weekend en samen trekken wij een fles limoncello open, het is erg gezellig maar opeens gaat het mis. Lianca kan nauwelijks meer lopen, strompelt naar het toilet en moet alleen maar spugen. Ik kon op dat moment alleen maar denken dat de drank verkeerd gevallen zou zijn en lach haar nog een beetje uit.

De dagen daarna is Lianca erg ziek, haar lijf is zwaar, erg vermoeid, heeft hoge koorts en kan alleen maar op de bank liggen. Op aanraden gaat Lianca op dinsdag terug naar de huisarts, daar wordt zij direct doorgestuurd naar de SEH omdat de neurologische testen gewoon niet goed zijn. Ik ben op dat moment nog aan het werk maar ga zo snel mogelijk naar huis.

De diagnose CIS volgt, een voorstadium van MS maar dit hoeft niet blijvend te zijn dus blijven wij positief.

Inmiddels in het ziekenhuis moet zij direct onder de CT scan, hierna volgt met spoed een MRI, ik zit alleen in de wachtruimte en vraag waarom zij door de MRI moet, de dokters vermoeden MS is wat ik te horen krijg. Ik blijf alleen achter, in totale paniek bel ik mijn schoonmoeder die onderweg naar huis is met de auto, mijn schoonvader is gewoon thuis maar door mijn paniek vergeet ik hem te bellen. Wij krijgen die avond geen verdere uitslagen maar er wordt wel uitgesloten dat het levensbedreigend is.

Er volgen die maanden daarop veel onderzoeken, MRI's en er zijn veel periodes dat het helemaal niet goed gaat met Lianca, extreme vermoeidheid, uitval in haar armen en benen en last van tintelingen in het lichaam. De diagnose CIS volgt, een voorstadium van MS maar dit hoeft niet blijvend te zijn dus blijven wij positief. Lianca zit inmiddels ziek thuis, en haar dienstverband loopt af, ze wordt bedankt en deze domper werkt niet mee in haar herstel.

Maar hoe kan het toch dat ik mij soms zo verschrikkelijk voel en zij maar zo positief door gaat?

Eind april 2016 gaat het weer slechter met Lianca, we maken een afspraak bij de neuroloog en er volgt een lumbaalpunctie, een prednisolon kuur en de diagnose blijft voorlopig nog steeds CIS. Op 8 november 2016, een afspraak bij de neuroloog naar aanleiding van een MRI, uiteraard ga ik mee. En daar kwam de diagnose MS, we waren door de maanden heen al redelijk voorbereid op dit nieuws, maar toch kwam hij als een klap aan.

De wereld stort in, mijn alles heeft MS, en hoe gaat ons leven eruit zien? Er wordt direct gestart met medicatie, Lianca gaat zichzelf 3 keer in de week injecteren, er komt een MS verpleegkundige thuis die alles komt uitleggen en Lianca houd zich onwijs sterk, wat een bikkel en wat ben ik trots op haar. Maar hoe kan het toch dat ik mij soms zo verschrikkelijk voel en zij maar zo positief door gaat? Tot halverwege November, ik ontdek midden in de nacht dat zij helemaal verslagen op de bank zit, ik kan alleen maar denken: eindelijk. En wat fijn dat ze het toe laat. Haar angst dat ik haar ga verlaten is enorm groot, ik vertel haar elke dag dat dit niet zo is. Ik ga meevechten tegen de MS, de MS blijft en ik ook!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Lianca schreef:

    Dank jullie wel voor alle berichten. Heel lief!

    Liefs Lianca

  • Wil Verblauw schreef:

    Ik ben de Oma van Lianca, en ook bij Oma en Opa sloeg het in als een bom,ze had al zoveel onderzoeken gehad voor dat ze het aan ons vertelde. Ze is een kanjer met wat zij in 2016 door gemaakt heeft en als maar de vraag is het MS tot dat in November 2016 de definitieve uitslag kwam. En al die ziekenhuis bezoeken ging Marleen met haar mee. Meiden we zijn apetrots op jullie hoe jullie er mee om gaan en Lianca niet meer twijfelen over jullie verhouding want als je partner zo”n verhaal neer zet dan zit dat wel goed. We geven jullie een dikke knuffel en we houden zielsveel van jullie, Oma en Opa.

  • Ruud en Simone schreef:

    Mooi geschreven Marleen! Jullie zijn een stel geweldige kanjers, en met elkaar redden jullie het echt wel XXX

  • Lisa schreef:

    Ik hou van jullie <3

  • Corry Marks-Vlastuin. schreef:

    Lieve Marleen en Lianca,

    Wat een heftig verhaal.
    En jullie zijn nog zo jong.
    Maar jullie zijn ook wel dapper zo saampjes.
    Het is mooi dat jullie dit samen aan kunnen en willen gaan.
    Heel veel sterkte samen.
    En ik hoop dat jullie nog heel veel mooie dingen samen mogen mee maken.
    Dikke knuffel van mij.
    Groeten Corry.

  • Marianne Obradovic-Pot schreef:

    Mooi geschreven, en goed dat je het verteld via deze weg. Op de achtergrond had ik jullie verhaal al gehoord (ook ik ben een oud collega van Renate en Arend)Helaas kan ik niets meer doen dan jullie en de families heel veel sterkte wensen. En probeer de dag te plukken en haal zo veel mogelijk uit het leven om mooie herinneringen te maken. Nogmaals heel veel sterkte met deze strijd! Groetjes
    Marianne & Petar

  • Evelien de greef schreef:

    Wat vreselijk !! Ik wens jullie heel veel sterkte toe.

  • Jamie Bloem schreef:

    Wat heftig zeg! Heel veel sterkte, fijn dat je zo’n lieve partner aan je zijde hebt.

  • Helma Bakker schreef:

    Wauw dit komt wel binnen en zo jong nog meiden ik wens jullie beide heel veel kracht toe voor de toekomst en dat jullie nog heel lang samen gelukkig zullen zijn ondanks deze diagnose. Ik ben een oud collega van Renate en had vernomen dat Lianca de diagnose MS had. Sterkte meiden

  • Sylvia schreef:

    Goed zo dames .blijf vechten voor elkaar .mooi schrijven.jullie mag alle twee trots op jullie zelf zijn en elkaar .dikke knuffel sylvia

  • Intimiteit is ver te zoeken

    Madelief

    Vandaag een verhaal over problemen met intimiteit. Door schade die veroorzaakt is in haar rug, is haar gevoel en dergelijke totaal verdwenen. Fysiek is niets mis maar ... › Lees meer

    De beloning

    Merel

    Merel date online. Met haar MS struggles besluit ze toch weer online te gaan daten. Na duizenden swipes is er een match. Unieker nog, een virtueel gesprek. Is dit dan ... › Lees meer