Misschien wederopstanding

Catharina heeft een speciaal plekje in ons hart gekregen door haar verhalende schrijfwijze. Mede door de ongelooflijke kracht welke zij heeft na haar schub. Als je zo ontzettend ‘kapot’ bent gegaan en je uiteindelijk gewoon weer staat en door de ArenA wandelt, dan is dat onwijs knap!

Sporten en/ of bewegen is zo belangrijk voor je. Niet alleen met, maar ook zonder MS!

Sterker nog, ik was er zo slecht aan toe dat ik het niet had overleefd als ik niet veel sportte en spieren had gehad. Dan heb je wat bij te zetten… Nou had ik daar “geluk” mee, maar sporten en bewegen als je al MS hebt, is een keuze. Ik zeg het nogmaals; MS is een zenuwziekte en géén spierziekte. En ja, ik ben bijna altijd heel moe. Ik probeer daarom goed naar mijn lichaam te luisteren en besluit ik of het genoeg is om de gewichten (flink) omlaag te zetten, dat ik even met of zonder weerstand een kwartiertje ga fietsen voor de beweging van mijn spieren, of dat ik helemaal niet ga. Omdat de weg erheen al apenkooien voor me gaat worden (op een niet gezellige manier). En dat laatste is helemaal niet erg: het is zoals het is en dan ga ik wel thee leuten. De was doet zichzelf niet of de inkopen enzo.

Als het wel kan, dan geeft het (mij) veel energie en het maakt mijn hoofd “leeg”. Ik vind het heerlijk en het maakt me blij.
Soms loop ik een rondje door het park en ga ik heerlijk op een bankje naar de eendjes kijken, dan doe je veel (groene) energie op.
Naast dat het me energie geeft, merk ik ook dat mijn conditie beter wordt. Dat merk ik niet alleen tijdens het sporten, maar ook in dat ik meerdere dingen op één dag kan doen, mijn lopen beter gaat, én ik houd het veel langer vol als ik (’s avonds) iets gezelligs doe.

Oh, wat voelde ik me in de steek gelaten door mijn lichaam.

En dan het laatste (wat niet geheel onbelangrijk is). Ik vond dat ik zo enorm in de steek gelaten was door mijn lichaam (ik kon niet eens mijn eigen hoofd dragen/ rechtop houden en was geheel verlamd, ik kon zelfs niet praten, slikken en zelfstandig ademen). En nu kan ik achter een rollator lopen en weer beter sporten. Met mijn krachtsverlies is het voor mij 3x zo zwaar, maar ik doe het. En daar mag ik best trots op zijn, dus bij deze zeg ik dat. Hetzelfde lichaam wat er zo slecht aan toe was, draagt me nu weer. Ik zag dat lang als verraad. Oh, wat voelde ik me in de steek gelaten door mijn lichaam.

Ik vind mijn lichaam weer aardig, maar vooral stoer en sterk…

Eigenlijk vind je het heel normaal (en ga je ervan uit) dat je lichaam het altijd doet. Zo ik ook. Maar eigenlijk heeft mijn lichaam het even heel zwaar gehad en heeft het keihard voor me gevochten. En ik? Ik voelde me verraden…. Nu zie ik het anders. Dit lichaam is 10kg afgevallen, traint snoeihard en probeert er zo vaak en zo goed mogelijk voor me te zijn. Dat lukt niet altijd, de MS moet zich soms even laten zien (alsof we zijn bestaan kunnen vergeten). Maar mijn lichaam vecht terug en ik probeer daarbij zo goed mogelijk te helpen. Want ik zie ons nu als team: we kunnen niet zonder elkaar.

En eigenlijk ben ik mijn lichaam weer gaan respecteren. Ik vind het weer aardig, maar vooral stoer en sterk. Dus bij deze: ik mag je wel!

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *