Mijn werk…

Angela Snijder

MS & Werk

Gepubliceerd: 3 januari 2020

Na mijn 1e roerige, bijna onmogelijke jaar, een wirwar van emoties, frustraties en onzekerheid gaat het werk natuurlijk gewoon door en ondanks dat je in zo een onstabiele emotionele situatie geen stress mag hebben of op moet zoeken, zorgt een ander wel dat je het krijgt. Ik werkte op een tankstation, 13 jaar lang.

Mijn werk…

Al snel werd duidelijk dat ik mijn huidige werk niet meer kon uitvoeren, je staat daar toch alleen en je hebt de verantwoording over die hele toko. De simpelste dingen lukte niet meer om te onthouden, stappen die ik al jaren doornam waren ineens een onmogelijke taak geworden. Dus het re-integratie proces ging van start en omdat het dus niet op mijn eigen werkplek kon, kreeg ik een re-integratiecoach toegewezen en werd spoor 2 ingang gezet.

Het putte me zowel geestelijk als lichamelijk uit

Ineens had ik ongevraagd weer sollicitatieplicht ☹. Ik moest 4 keer solliciteren in 2 weken tijd en zij ging ondertussen dan verder kijken en met haar kunde ging ze dan wel 'stage' plekken voor mij zoeken... Het zoeken naar wat ik wel kan.

Ik kwam bij een zorg instelling terecht waar ik tafels moest dekken en ouderen naar hun tafel moest begeleiden en hun eten serveren. Prachtig werk! Als ik alles opnieuw had kunnen doen had de zorg wel bovenaan mijn lijst gestaan... Maar owow wat was dat zwaar! Zowel geestelijk als lichamelijk, het putte me helemaal uit. Ik redde dit gewoon niet 😞.

Op naar de volgende uitdaging...post bezorgen. 2 dagen thuis sorteren en 2 dagen post lopen. Op mooie dagen en als ik me goed voelde was dit super! Maar zo zwaar... Zeker in weer en wind dus daar moest ik ook mee stoppen. Ondertussen zaten we bijna aan de 2 jaar en werd ik uitgenodigd door het UWV... Met een rapport van het re-integreren en een rapport van de bedrijfsarts (die heb ik natuurlijk ook geregeld moeten opzoeken in deze 2 jaar), ben ik met mijn ziel onder mijn arm het gesprek aangegaan bij het UWV.

Je bent maar een nummertje, voor jou toch 10 andere...

Gezien mijn lichamelijke en geestelijke toestand medisch gezien, bleef er weinig voor mij over en zou ik niet betrouwbaar genoeg zijn om ergens anders nog aan de bak te gaan... Na een groot tranendrama werd ik de deur uitgestuurd met een IVA/WIA uitkering.

Het heeft denk ik nog 2 jaar geduurd totdat ik het aardig heb kunnen accepteren dat een betaalde baan er niet meer in zou zitten...

In mijn oude werkgever ben ik toch lichtelijk teleurgesteld, na zoveel inzet en 13 jaar trouwe dienst ben je dan toch maar een nummertje en voor jou toch 10 andere…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Geen Tecfidera meer voor mij

Annelies van der Heide

Annelies schrijft ons een nieuw verhaal over haar medicatie. Twijfels om te stoppen ja of nee. Wordt de MS dan erger of niet? Voel ik mij dan weer beter of niet? Keuze... › Lees meer

De dag die mijn leven veranderde

Paul

Wij van Platform MS proberen te helpen door verhalen van én over MS'ers te publiceren. Onlangs kregen we een berichtje van Paul met hierin zijn verhaal. De dag van de ... › Lees meer