Mijn omgeving

Op onze Facebookpagina hebben wij het onlangs gehad over hoe je omgeving reageert op een ziekte als MS. Marian kon zich niet bedwingen en klom in de pen.

“Er is wel wat schrik natuurlijk maar voor de rest alle begrip. Ik praat er ook niet veel over, alleen als men er naar vraagt.”
Toen ik deze vraag zag moest ik wel reageren. Ik had het “geluk” dat ik een paar jaar voor de diagnose al gescheiden ben. Daardoor zijn al mijn zogenaamde vrienden al weg gebleven. Ik ben daar eerlijk gezegd erg verdrietig van geweest.
Toen ik mijn diagnose had ben ik meteen open en eerlijk tegen iedereen geweest. Ik kreeg alle begrip en ik heb direct gezegd dat als ze iets te vragen hebben of erover willen praten ik er altijd open voor sta. Ik ben lid van een harmonie en ook daar eerlijk geweest. Gewoon opgestaan voor de pauze en mijn verhaal verteld. Er is wel wat schrik natuurlijk maar voor de rest alle begrip. Ik praat er ook niet veel over, alleen als men er naar vraagt.
Tip: kijk mensen altijd in de ogen, dan zien ze je rollator niet.
Ik doe wat ik nog kan, er zijn veel mensen die dan “even” helpen maar ik geef rustig doch dringend aan dat ik alles nog doe wat ik kan en kan ik het echt niet dan vraag ik. Dat is ruim geaccepteerd en men handelt daar ook naar. Van “vreemden” heb ik nooit een opmerking gehad van onbegrip. Nooit een opmerking op mijn scoot, nooit op mijn parkeerkaart. Nooit op straat, op mijn rare loopje of de rollator. Tip: kijk mensen altijd in de ogen, dan zien ze je rollator niet. Misschien achter mijn rug maar dat hoor ik niet en daar trek ik me dus niets van aan. Kan me dat alleen niet voorstellen. Ik ben van mening (maar dat is mijn mening) dat wat je uitstraalt je ook terug krijgt. De MS is bij me, is naast me en loopt (waggelt😀) gewoon met me mee.

Groeten Marian Böhmer

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.