Mijn MS verhaal

Dat de diagnose veel bij ons kan losmaken vertelt Cynthia aan ons in haar verhaal. Ze had het gevoel iedereen tot last te zijn met haar ziekte en belande in een depressie. Nadat zij heel knap zelf hulp had gezocht bij een aantal professionals heeft zij de weg terug weer gevonden. Kan ze weer plezier beleven aan haar leven, familie en kinderen.

Door die snelle achteruitgang van mijn zicht raakte in in paniek en begon te hyperventileren.

Ik ben Cynthia, bijna 44 jaar. In december 2016 ging op enkele dagen mijn zicht heel snel achteruit. Ook had ik al een tijdje last van vermoeidheid – de winterblues – dacht ik. Door die snelle achteruitgang van mijn zicht raakte in in paniek en begon te hyperventileren. Het was Nieuwjaarsdag en ik begaf mij in paniek naar de Spoed (Leopoldstraat,Mechelen). Wanneer ik daar mijn verhaal deed,vroegen ze of ik teveel gedronken had op Oudejaarsavond. Ik had totaal niets gedronken en iets zei me dat er iets in mijn hoofd mis was.

Ze namen daar mijn bloeddruk,hartslag en gaven mij ondertussen een Dafalgan Forte. Ik mocht gaan en ik moest maar een afspraak maken de volgende dag in hetzelfde ziekenhuis bij een oogarts.Ook zij vond niks en ik moest maar een paar maanden afwachten. Ik moest mijn verhaal ergens kwijt aangezien ze in het ziekenhuis niet naar mij luisterden. Ik klopte dan maar aan bij mijn huisarts. Zij kent mij en weet dat als ik langskom het niet, maar voor een “hoestje” is. Zij nam mij wel serieus en zei dat mijn zicht wel wat achteruit kon gaan, maar zeker niet zo snel.Ze stuurde mij naar het ziekenhuis voor een CT scan. Helaas was er niets te zien. Dan maar een MRi. Daar ontdekten ze eindelijk wat er aan de hand was. Stippen op de hersenen:MS.

Ik kreeg bijna onmiddellijk 3 dagen baxters gevolgd door een ruggenmergpunctie. Het was nu januari 2017 en nu was er mijn diagnose: MS met 100 % zekerheid. Mijn wereld stortte volledig in. Ik startte Copaxone (3 spuitjes/week).

Toen kwamen de vragen:
-Hoelang nog voor ik in een rolstoel beland?
-Gaat het nog leefbaar zijn?
-Wat met de kinderen?
-Kan ik nog werken?
Enz…..enz……

Ik had geen zin meer in het leven en wou niemand tot last zijn…

Ik ben toen diep,heel diep geraakt. Ik had geen zin meer in het leven en wou niemand tot last zijn. Ik vond dat mijn man maar iemand anders moest zoeken want binnenkort zou hij de rest van mijn leven een rolkarretje kunnen duwen. Ook mijn kinderen wilde ik niet tot last zijn. Ze zouden beter af zijn zonder mij want leven met een invalide leek mij ook voor hen niet leefbaar. Ik wilde niet meer wakker worden.

Ik kon niet meer lachen en heel mijn familie begon hieronder te lijden. Op eigen initiatief ben ik naar Melsbroek gegaan (MS kliniek) om een 2e opinie. Daar hebben ze mij heel goed begeleid en al mijn vragen beantwoord. Bleek dat ze al heel wat patiënten stabiel kunnen houden en dat zeker niet iedereen in een rolstoel beland. Dat was misschien mijn lichtje in de duisternis…. Alle hulp zou aanvaardt worden. Ik volgde sessies in de MS kliniek,bezocht een psychiater,kreeg antidepressiva,en contacteerde een Personal Coach.(MPC Mechelen)

Ik ben begonnen met vechten,samen met mijn familie… Het gebeurde met vallen en opstaan. Ben een paar keer lelijk op mijn bek gegaan, maar telkens weer rechtop gaan staan. Ik merkte dat ik langzaamaan wat meer energie kreeg. Weer wat meer zin in het leven en ik betrapte mij er zelf op dat ik soms begon te glimlachen. Mijn weg was nog lang, heel lang, maar ik besloot om er echt voor te gaan…

Ik hou weer van het leven.

Nu zijn we een paar maanden verder en ik voel mij vrij goed ,kan weer lachen, maak weer grapjes en misschien wel het belangrijkste…..ik hou weer van het leven. Ik ben nu een jaar stabiel, geen opstoten gehad en in september start ik weer met werken…Ik kom van héééééél ver weg en als ik kijk waar ik nu sta, ben ik toch wel een beetje fier op mezelf.

Ik wil graag volgende mensen bedanken: Het hele team van de MS kliniek (Melsbroek),Dr Bayon,Dr Tillemans,My Personal Coach Mechelen (MPC). En zeker niet te vergeten,mijn man,kinderen en mijn mama. Zonder al jullie steun had ik het niet gered.

Cynthia x

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.