Mijn MS diagnose

Cynthia krijgt 13 jaar geleden de nare boodschap dat zij MS heeft. Aan Platform ms laat zij weten hoe het proces van diagnose verlopen is. Haar eerste klachten ontstonden in een paar weken tijd. Na een verwarrende paar weken krijgt ze uiteindelijk te horen wat er met haar aan de hand is. “Ga er maar voor zitten, ik heb niet zo’n leuke mededeling. Je hebt MS.”

“Bij het bewegen van mijn arm of been voelt het alsof er een hele kolonie baby miertjes over mijn botten lopen.”

Ongeveer 13 jaar geleden. Een week of 2 voor kerst. Gwaaahh!! Ik rek me uit, maar krimp terug binnen een tel. Wat voelt dat vaag in mijn been en arm. Geschrokken probeer ik uit bed te springen en naar beneden te lopen. Dat was in ieder geval mijn plan, maar het springen lukt niet. Ik voel aan mijn linkerarm, alsof er watten tussen de
aanraking van mijn vingers met mijn huid zitten. Hetzelfde met mijn linker been. Bij het bewegen van mijn arm of been voelt het alsof er een hele kolonie baby miertjes over mijn botten lopen. Als je geen idee hebt wat ik bedoel, geloof me het is een hele vervelende kriebel waar je nooit aan kunt krabben maar die wel 24/7 aanwezig is.

Terug naar de rand van het bed, waar ik zit en waar ondertussen de paniek begint toe te nemen. Wat is er met mij aan de hand en vooral waarom zit alles links. Heb ik een hersenbloeding gehad? Zo goed als het lukt probeer ik me aan te kleden. Dat gaat al een week of wat niet zo snel. Vorige week ben ik nog naar de huisarts geweest omdat mijn evenwicht compleet verstoord was. Maar volgens de huisarts moest ik maar meer gaan sporten. Zou dat inderdaad of staat het gevoel van nu in verband met het slechte evenwicht wat ik de afgelopen week had. Ik kon niet eens mijn
veters strikken, broek aantrekken zonder erbij te gaan zitten enz. Eenmaal aangekleed en wel, probeer ik naar beneden te lopen. Al snel kom ik er achter dat lopen niet echt goed lukt, dus ik ga op mijn kont de trap af. Ik roep papa en zeg dat het niet zo lekker gaat. Wanneer pap me ziet schrikt hij ook. Vanaf dit moment is alles in een sneltreinvaart gegaan.

Voor ik het wist lag ik op een bedje op de eerste hulp in het ziekenhuis. Daar besloten ze al snel dat ze mij daar wilde houden om zo onderzoeken te kunnen doen. Dan was ik sneller aan de beurt en kon ik makkelijker tussendoor. Prima, want ik wil natuurlijk ook weten wat er aan de hand is. Eenmaal op mijn verblijf, een vierpersoonskamer waar ik alleen lig, komen de mensen van het lab weer bloed afnemen, het infuus was er net uitgehaald, want er was al genoeg bloed afgenomen zeiden ze. Helaas waren ze dit vergeten meteen in de koeling of vriezer te plaatsen, dus dat mocht opnieuw. Ik denk dat ik die periode zo veel bloed af moet geven dat ik in mijn eentje verantwoordelijk ben voor het overleven van een vampierenfamilie. Verder heb ik een MRI, CT-scan, lumbaalpunctie en wat röntgenfoto’s laten maken. Bij de röntgenfoto moest ik een stang boven mijn hoofd vast pakken, maar de coördinatie was volledig weg, dus dat resulteerde bijna in de verpleging slaan. Verder ging alles best wel oké , behalve de lumbaal punctie. Dat doe ik nooit, maar dan ook echt nooit meer, of ze moeten me laten slapen. Ik vond het zo vreselijk en pijnlijk, bah! Ik krijg weer de rillingen als ik eraan terugdenk.

Drie neurologen (in opleiding) staan aan mijn bed met een enorm serieus gezicht zoals alleen artsen dat kunnen, en vertellen me dat er vlekken in mijn hersenen te zien zijn op de scan van +/- 2,5 centimeter doorsnede.

De uitslag van de MRI is de eerste die ze me komen vertellen. Drie neurologen (in opleiding) staan aan mijn bed met een enorm serieus gezicht zoals alleen artsen dat kunnen, en vertellen me dat\ er vlekken in mijn hersenen te zien zijn op de scan van +/- 2,5e centimeter doorsnede. Dit is het eerste moment dat er door mij heen schiet dat mijn leven wel eens klaar zou kunnen zijn. In de periode hierna, denkt al het bezoek wat langs komt hetzelfde. Het is een groot tranen festijn aan mijn bed, behalve bij mij. Ik ben meer bezig met de rest troosten, gek is dat, die soort van oerkracht, overlevingsdrang die dan zo erg naar boven komt. ‘Gelukkig’ komen de volgende volgende dag de artsen dan toch vertellen dat het geen tumoren zijn, dus dat ik niet bang hoef te zijn dat ik dood zal gaan. Lekker dan, iedereen ongerust en bang en dan doodleuk komen vertellen dat het niet zo is. Na 4 nachten verblijf in mijn all in resort, werd ik ontslagen. Ik mag thuis gaan wachten op de uitslag, die we ondertussen allemaal wel weten nu.

“Ga er maar voor zitten, ik heb niet zo’n leuke mededeling. Je hebt MS.”

Cynthia van de Velde

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.