Miertjes

Miertjes. Wellicht een vreemde titel maar Annelies heeft er een goed verhaal over geschreven. MS en miertjes. Gerelateerd? Volgens Annelies wel. Lees mee hoe zij haar MS vergelijkt met miertjes…

Soms heel soms zie ik wel eens een paar lopen, want dan zie ik opeens een trilling in een zenuw.

Miertjes, wie kent ze niet. Die hele kleine beestjes. Je hebt ze in verschillende kleuren, soorten en maten. Met vleugels en zonder vleugels. In Nederland zijn er ongeveer 50 soorten en over de hele wereld nog vele duizenden meer. En de meeste soorten daarvan leven in tropische gebieden. Altijd zie je ze in groepen, je ziet er zelden één alleen. Die hele kleine beestjes zijn ook nog eens heel sterk, vooral samen zijn ze heel sterk. Iedereen heeft eigenlijk een hekel aan ze. Overal kom je ze wel tegen. Je kunt ze vinden onder een tegel in de tuin of onder een boomstam, langs wegen, in weilanden, op akkers, in de duinen en bossen, in bergen en woestijnen, en soms zelfs in huizen. Behalve in het water en in de poolgebieden. Mieren zijn er altijd, alleen in de winter zie je ze niet. Dan zitten ze onder de grond.

Ze maken van je tuin, terras en oprit een puinhoop. Van die akelige bultjes zand/grond. En dan bestaan er ook nog lokdoosjes. Ik heb eigenlijk nog nooit echt begrepen waarom mensen die lokdoosjes binnen neerzetten. Waarom zou je ze je huis in willen lokken. Je wilt die beestjes toch niet in huis? Je wilt ze juist uit je huis. In die lokdoosjes zit vergif dat nemen ze dan mee naar het nest en zo sterven ze. Kun je die doosjes dan niet beter zo dicht mogelijk bij het nest zetten, dan hoeven ze eerst ook niet met hun gif pootjes overal langs.

Als ik bezig ben zit het er wel maar is mijn aandacht verlegt en kan ik me focussen op hetgeen waar ik mee bezig ben.

Zodra de zon schijnt zit ik buiten, heerlijk van de zon genieten. Ik hoef maar iets lekkers op tafel te zetten en daar komt het hele leger al aan. Je ziet ze dan marcheren over de stoel en tafel, doel bewust op het eten af. Of ze gaan gewoon heel irritant op jou lopen om hun doel te bereiken. En dat gevoel heb ik dus altijd. Dag en nacht heb ik het gevoel alsof er duizenden tegelijk de polonaise aan het lopen zijn door mijn lichaam. Geen idee of deze “miertjes” ook in meerder soorten te vinden zijn, maar één soort vind ik al erg genoeg. Deze soort kent helaas ook geen winter en zomer, dit is een soort die het hele jaar door gaat.

Als ik bezig ben zit het er wel maar is mijn aandacht verlegt en kan ik me focussen op hetgeen waar ik mee bezig ben. Maar kom ik in de rust, al is het maar even stil staan of zitten op een stoel, dan lopen er weer duizenden tegelijk de polonaise. Ik kan het ze ook niet kwalijk nemen, want ja wat is er nou lekkerder dan rond te lopen in een warm lichaam. Die ook nog met lekkere zoete geurtjes wordt bespoten.

Bestaat er voor mijn “miertjes” maar een bestrijdingsmiddel, maar dan 1 zonder vergif.

Als ik op bed ga, lig ik eerst wat te draaien en te woelen tot ik de goede houding heb gevonden en val dan op den duur wel in slaap. En ben ik blij dat ik slaap want dan ben ik even de herinnering er aan kwijt en verneem ik het niet meer. Want als ik slaap dan lijkt het net of mijn lichaam zichzelf uitschakelt en ben ik de tintelingen in mijn lijf kwijt. Tot ik weer wakker word, dan zijn die “miertjes” er weer en gaan rustig verder met waar ze gebleven zijn. Zij hebben hun slaap natuurlijk ook nodig en ben blij dat ze dat doen als ik slaap. Dan krijg ik in ieder geval toch nog wel een beetje mijn rust. Ze “vreten” al zoveel energie van mij, waardoor ik echt wel mijn slaap en rust nodig heb.

Gelukkig maken ze bij mij geen akelige bultjes, maar heb wel het idee dat ze mijn zenuwen gebruiken als hun gangenstelsel. Dat ze hun voedsel hier in opslaan, waardoor er af en toe weer eens wat blokkeert, omdat hun hoopje voedsel te groot wordt en geen uitweg kan vinden. Dan wordt het doof en gevoelloos. En ben ik de kracht even kwijt of wordt de boel wat stuurloos. Soms heel soms zie ik wel eens een paar lopen, want dan zie ik opeens een trilling in een zenuw. En het stomme is, ik ga er ook nog aan zitten in de hoop dat het weggaat. Maar het gaat niet weg, dit blijft en zal daar mee moeten leren leven. Net zoals wij allemaal met die beestjes moeten leren leven. Hoe vervelend ze ook zijn, ze zullen altijd blijven bestaan. Er zijn genoeg bestrijdingsmiddelen om ze te weren, maar echt uitroeien doen we ze niet. Bestaat er voor mijn “miertjes” maar een bestrijdingsmiddel, maar dan 1 zonder vergif.

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.