MS-Mama

Marlies Scheveneels

MS & Moeder

Gepubliceerd: 17 mei 2020

Afgelopen week heeft Marlies ons meegenomen in haar 'MS' leven. Een week vol met liefdevolle foto's, krantenknipsels, medicatie en haar boekje. Ter afsluiting van haar Instagram Take Over, deelt zij vandaag haar verhaal. Hoe het is om mama te zijn, hoe het is om MS te hebben en hoe het vooral is om 'Marlies' te zijn. Onze oprechte dank voor jouw verhaal.

MS-Mama

Jarenlang heb ik ervan gedroomd: mama zijn. Al als klein meisje schreef ik enkel dat als antwoord op de vraag ‘Wat wil je later worden?’ in alle vriendenboekjes. Want toen al was dat het enige dat ik écht wilde worden, de rest leek me bijzaak. En toen kreeg ik MS, en veranderde dat toekomstbeeld voor altijd. Het werd onzeker, en dat maakte me diep vanbinnen ongelukkig…

Want ik ben een mama, maar ik heb ook MS.

Ik kreeg mijn diagnose in maart 2015. Op dat moment was ik verloofd. Tot op dat punt was mijn leven helemaal verlopen zoals ik het als kind al gepland had. Ik zou een goed lief vinden (check), studeren (check), een leuke job vinden als leerkracht lager onderwijs (check), een mooi huis dicht bij mijn familie kopen (check) en trouwen (toen nog bijna-check). Met het horen van de diagnose stond mijn wereld even stil. Dat gaf me de tijd om te bekijken wat ik allemaal al had bereikt, maar ook om te beseffen dat mijn leven en alles wat ik nog op mijn planning had staan plots onzeker werd.

Onze trouwdatum eind oktober van datzelfde jaar stond al vast, en met manlief had ik al besproken dat we na ons mooiste dag aan een eigen gezinnetje zouden beginnen. De diagnose bracht op dat vlak vooral veel vragen met zich mee. Sommige vragen kon de dokter beantwoorden: ‘Natuurlijk kunt u nog kinderen krijgen.’ Andere dan weer niet. Zou ik met mijn kinderen in de tuin kunnen spelen? Zou ik met hen kunnen gaan fietsen? Gaan wandelen? Op vakantie gaan in de bergen en samen naar de top wandelen?

Allemaal dingen waar ik van droomde, die ik met mijn kinderen zou gaan doen, waarvan ik nu niet wist of het ooit zou kunnen. En dan waren er ook nog de grotere, echt belangrijke vragen. Zou ik voor mijn kinderen kunnen zorgen vlak na de bevalling? Zou mijn lichaam de zwangerschap en de bevalling aankunnen? Zou ik borstvoeding kunnen/mogen geven? Allemaal vragen waarop ik geen of net heel uiteenlopende antwoorden kreeg.

Sinds 28 september 2019 draag ik met veel trots de titel ‘mama’.

Mama-worden ging niet van een leien dakje. Om een lang verhaal kort te maken – want daar gaat het nu niet over: in drie jaar tijd kreeg ik twee miskramen te verwerken en onderging ik meer vruchtbaarheidsbehandelingen dan me lief waren. Maar het doel heiligt de middelen, en dat doel werd gelukkig bereikt. Sinds 28 september 2019 draag ik met veel trots de titel ‘mama’. Ik werd mama van Leon. En alle vragen, die grote en belangrijke vragen die ik had, verdwenen als sneeuw voor de zon. Want alle mama’s onder jullie zullen het wel weten: een mama is sterker dan ze denkt.

Terwijl ik voordien mijn zeven uren slaap broodnodig had, kon ik plots probleemloos functioneren na een nacht die tot 4 keer toe onderbroken werd. Mijn lichaam had plots genoeg energie voor twee: voor mezelf én voor Leon – en die energie nam hij elke voeding die hij kreeg gretig aan. Ik voelde me alsof ik de hele wereld aankon. En MS, die verdween even naar de achtergrond. 

Want in zijn ogen zal ik altijd zijn Mega Super Mama zijn…

Tot januari 2020. Dan stond er een bezoekje bij mijn neuroloog gepland. We hadden immers voor de bevalling al besproken dat de medicatie dan opnieuw opgestart zou worden. Intussen heb ik de twee eerste kuren Mavenclad achter de rug, en die hebben me even weer met mijn voeten op de grond gezet. Want ik ben een mama, maar ik heb ook MS. En hoe je het ook draait of keert: dat zijn twee zekerheden in mijn leven. Twee zekerheden die ik op de een of de andere manier moet weten te verzoenen. Er zullen nog heel wat momenten komen waarop ik mijn mama-leven aan MS moet aanpassen. Maar er komen gelukkig ook nog minstens evenveel momenten waarop ik weer even kan gaan zweven en MS – al is het maar heel even – aan de kant kan zetten. 

Met mijn diagnose in 2015 werd mijn toekomst plots onzeker. Vijf jaar later heb ik geleerd dat onzeker niet hetzelfde betekent als ongelukkig. Ik heb geleerd om de zekerheden in mijn leven nog meer te appreciëren dan ik eerst deed: mijn prachtige gezin, mijn familie, mijn vrienden – zelfs MS. Ik weet dat MS er is en ik ben blij dat ik dat weet, en dat ik er dus ook rekening mee kan houden. Ik heb MS. En ik ben mama. Het ene sluit het andere niet uit. En dat is uiteindelijk alles wat voor mij telt. Wat ik ook wel of niet zal kunnen met mijn zoontje, maakt niet uit. Want in zijn ogen zal ik altijd zijn Mega Super Mama zijn…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Van Wunsel rina schreef:

    Mooi geschreven van jou marlies. Je bent een sterke vrouw.ook al is het niet altijd even gemakkelijk. Je bent een Vb voor vele andere, een pracht vrouw voor JH maar vooral een trotse, fière, super mama van die cutie Léon. Nog heel veel mooie jaren wensen wij jou, JH en leon toe. Jullie verdienen dit.

  • Karin Van Den Meerssche schreef:

    Wat ben jij een sterke persoonlijkheid! Het omarmen en doorvoelen wat jij binnenin voelt is wat jij hier duidelijk doet. Het mag er allemaal zijn van jou,het wil geleefd worden en dat aanvaarden geeft jouw de kracht om voor Leon de SuperMama te zijn! Ik wens je nog heel veel (h)eerlijke momenten met Leon toewant dat is wat jullie verdienen!

  • Klimmen tegen MS

    Niels Vlaar

    Klimmen tegen MS. Een jaarlijks terugkerend event, waarbij de deelnemers een gevecht met de Mont Ventoux aangaan. Niels Vlaar heeft ons hiervan op de hoogte gebracht e... › Lees meer

    Meer dan 100 RT’s voor @NationaalMSFonds

    Rili2013

    Op Koningsdag zagen wij een tweet van @Rili2013 voorbij komen. Hij vroeg om RT's (Retweets; twitterberichten welke door andere Twitteraars worden herhaald) met daarbij... › Lees meer