Lumbaalpunctie na de diagnose MS

Saskia Saunier

MS & Diagnose

Gepubliceerd: 24 februari 2020

Een paar maanden na haar diagnose zit ze bij de neuroloog. Ze is nieuwsgierig of haar klachten ook ergens anders op kunnen duiden en ze vraagt of het misschien ook de ziekte van Lyme kan zijn. De klachten schijnen namelijk behoorlijk overeen te kunnen komen. En aangezien ze ooit door een tekenbeet de Borrelia bacterie in haar bloed had, wil ze het graag zeker weten. Haar neuroloog stelt voor om een lumbaalpunctie te doen, omdat ze die nog niet heeft gehad en dit een gebruikelijk onderzoek is bij het vaststellen van MS. Ook kan er in het hersenvocht gezien worden of de Borrelia bacterie voorkomt.

Lumbaalpunctie na de diagnose MS

Ik vervloek mezelf dat ik erover begonnen ben: weer een onderzoek en naar mijn idee niet de meest fijne. En het voorstel is ook om dit over een paar dagen al te doen. Ook hier voel ik weerstand, maar ik ga er toch in mee. Dan ben ik er ook het snelst weer van af en het moet toch gebeuren...

De punctie viel mij reuze mee

Op de dag zelf moet ik me melden bij de dagbehandeling. Ze vragen me of ik zelf naar mijn kamer kan lopen of dat ze me met de rolstoel moeten brengen. Ik moet bijna lachen, omdat het voor mij erg onwerkelijk overkomt. Dat kleine stukje lukt me best zelf. Waar ik een half jaar geleden nog nooit voor mezelf in het ziekenhuis was geweest, deed ik nu ineens behoorlijk wat ervaring op!

Voor de lumbaalpunctie heb ik een bed op een zaal met nog twee andere vrouwen. De punctie wordt door mijn eigen neuroloog gedaan en de MS-verpleegkundige is er bij om mij er doorheen te loodsen en me te steunen. Ik weet niet wat ik moet verwachten en probeer zoveel mogelijk te ontspannen. Ik moet me helemaal opkrullen en krijg een kussen, die het me makkelijker maakt om in de goede houding te liggen.

De punctie zelf valt me ontzettend mee. Omdat ik goed ontspannen ben, voel ik er vrijwel niets van en voor ik het weet is het al weer voorbij. Ik mag nog even blijven liggen en krijg een kopje thee en ander drinken om het (hersen)vocht weer aan te vullen. Veel tijd om te blijven liggen heb ik niet, want ik moet me al weer melden bij de revalidatie. Het is me allemaal reuze meegevallen.

De pijn wordt erger en erger…

Een paar uur later denk ik daar heel anders over. Aan het eind van de middag krijg ik opeens behoorlijke pijn in mijn nek en hoofd. elukkig ben ik een paar dagen vrij en kan ik het makkelijk rustig aan doen. Maar stil zitten is niet echt wat voor mij, dus als de vrije dagen voorbij zijn, ga ik gewoon naar een afspraak die ik van mijn vrijwilligerswerk heb, een update van hoe het in mijn vrijwilligersgezin gaat. De pijn is nog niet weg, maar een uurtje moet te doen zijn, denk ik...

Nee dus. De pijn wordt erger en erger, tot ik op een gegeven moment echt moet liggen. Ik vraag of ik op de bank kan liggen, terwijl we doorgaan met de afspraak.  Dat verlicht de pijn wel en ik kan de afspraak volmaken. Daarna besluit ik toch even naar het werk te gaan om wat spullen op te halen, zodat ik thuis kan gaan werken.

Ik kan amper mijn nek bewegen

Op het werk is de pijn weer zo toegenomen, dat ik mijn nek amper nog kan bewegen. Snel pak ik de spullen die ik nodig heb en fiets weer naar huis, waar ik weer snel ga liggen, om zo de pijn te verlichten. Achteraf gezien was dit natuurlijk niet handig allemaal. Ik zat toen ook nog volop in mijn revalidatietraject en gelukkig heb ik daar wel geleerd om beter voor mezelf te zorgen.

Van thuis werken komt niets terecht en de pijn is in de middag zo erg, dat ik met het ziekenhuis bel, met mijn neuroloog. Dit kan zo niet doorgaan. Ze raadt me aan om twee dagen helemaal plat te liggen. Hierdoor zal de pijn waarschijnlijk wel minder worden en anders wordt die vrijdag mijn eigen bloed gebruikt om het gaatje van de punctie dicht te stollen.

Ik lig twee dagen helemaal plat. Ik vind het maar niets, want ik kan niet lezen en televisie kijken lukt ook niet goed. Ik slaap dus veel en hoop dat het allemaal snel beter zal gaan. Gelukkig voelt het die vrijdag al een heel stuk beter. De pijn is er nog een klein beetje, de rust heeft zijn effect gehad.

Wat een ongelooflijk fijn gevoel!

Ik ga die dag wel naar mijn revalidatie en besluit om het heel rustig aan te doen en het te overleggen met mijn behandelaars. Tussen twee onderdelen door hebben ze voor mij een ruimte waar ik even plat kan liggen, zodat ik me kan opladen voor het volgende onderdeel. En daarna ga ik weer naar huis om daar ook weer te gaan rusten. De volgende dag is de pijn zo goed als weg. Wat een ongelooflijk fijn gevoel!

Heb jij een soortgelijke ervaring? Stuur jouw ervaring naar [email protected]! En dan delen wij binnenkort ook jouw ervaringsverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Wendy schreef:

    Oh wat dom van je ziekenhuis. Na een lumbaalpunctie moet je gewoon24u plat liggen omdat er anders vocht uit dat naaldenprikje kan sijpelen.
    Ik heb het ook meegemaakt. Na punctie zelf uit bed moeten gaan, wandelend naar onderzoeken in het ziekenhuis tot een oudere verpleegster me vroeg waarom ze me niet met het bed weg deden..ik had intussen al zo een hoofdpijn en nekpijn gekregen, ik gaf over en viel flauw van de pijn. Heb toen wel een bloedpatch gekregen en dan wel 24u moeten stilliggen.

  • Rien schreef:

    Ik weet precies hoe het voelt ik heb hetzelfde meegemaakt moest tijdens de nachtdienst gewoon plat gaan liggen niet normaal. Na enkele dagen zakte het wel m aar ik heb er wel een gevoelige en instabiele rug aan overgehouden.

  • Hoe ik neuroloog werd?

    Esther Zeinstra

    Via LinkedIn komen wij in contact met Esther Zeinstra, Neuroloog bij het Isala ziekenhuis in Meppel. We vragen haar of zij een verhaal wilt schrijven over haar werk al... › Lees meer

    Wazig zicht

    Maaike Meijer

    Maaike heeft iedere zomer last van klachten aan haar ogen. Wazig zicht. In haar familie komt MS voor, maar door artsen wordt het steeds afgewimpeld. Lees hier haar ver... › Lees meer